Archive for the Category » Susannah «

Biebvader

“Nee, we moeten deze deur hebben. De andere deur is gesloten omdat de school nog bezig is”, zegt ze terwijl we samen oplopen naar de basisschool. Zij is sinds dit schooljaar de coördinator van de schoolbieb voor de eerste twee groepen leerlingen. Elke woensdagochtend mogen de kinderen uit de drie gecombineerde klassen een nieuw prentenboek uitzoeken. Begeleid door een groepje biebouders die ervoor moeten zorgen dat alle uitgeleende boeken ingeleverd worden en dat de ca. 65 kinderen weer met een nieuw boek teruggaan naar hun klas.

Ietwat onwennig loop ik achter haar aan de school binnen. Het voelt wat raar om in de school van je kind te zijn terwijl de lessen nog bezig zijn. Ook al werk ik zelf al bijna 20 jaar in een hogeschool en voel ik daar geen enkele terughoudendheid om door de gangen te lopen en personeelskamers van docenten binnen te gaan. Deze kleinere basisschool blijkt ook een personeelskamer te hebben en ik word er naar toegeloodst om mijn jas op te hangen.

“Er is nog tijd voor koffie hoor”, zegt ze. “Als je wilt”.

Met een kop koffie in de hand lopen we samen naar de drie hoge boekenkasten in de gang waar twee van de bovenste planken gereserveerd zijn voor de prentenboeken van groep 1/2. Overduidelijk niet bedoeld om zelf te pakken concludeer ik maar voordat ik kan vragen waarom ze juist voor de kleine kinderen zo hoog staan zie ik dat het al bijna tijd is om te beginnen. Terwijl ik geen idee heb wat ik als nieuwe biebouder moet doen.

Een maand geleden bood ik impulsief aan om mee te doen. Na een flashback terug naar de tijd dat ik stage liep in een openbare bibliotheek en ik meedraaide op de kinderafdeling. Maar nu het ineens zo ver is word ik zelfs nog enigszins nerveus.

“Je gaat het heel erg leuk vinden”, wuift ze vervolgens alle bezwaren weg die ik ter plekke nog bedenk. Ze spreekt de directeur aan die net voorbijloopt en stelt me met pretoogjes aan haar voor. De nieuwe en enige biebvader. De biebvader die bibliothecaris is zelfs. Gelukkig worden er geen verwachtingen gecreëerd, denk ik nog met flink wat cynisme, terwijl ik al weer meegenomen word naar de klaslokalen van groep 1/2. Daar staan drie manden vol met groene tassen. Tassen die voorzien zijn van de voornamen van de kinderen en gevuld zijn met de in te leveren boeken.

“Help je me om de manden mee te nemen die kant op?”, zegt de coördinator terwijl ze zelf een witte ordner pakt waar alle uitleningen in genoteerd worden. “Binnenkort gaan we meedoen met het Bibliotheek op School programma en daarom doen we het nu nog even op papier”. Aan de grote tafel voor de boekenkasten worden de ingeleverde boeken door ons afgevinkt. Elke leerling heeft zijn eigen pagina waar op genoteerd wordt welk boek hij of zij geleend heeft. Een krulletje erachter om aan te geven dat het ook weer ingeleverd is en klaar.

“Ga jij zometeen de boeken uitlenen aan alle kinderen? Dan ga ik ze in groepjes van vijf ophalen uit de klas”

Ik pak de ordner erbij, ga aan de hoek van de tafel zitten en trek er een extra stoel bij. Schuin tegenover me. De uitleenstoel noem ik het. Als ze met meerdere tegelijk komen dan kan ik ze één voor één op de stoel laten zitten.

Groepje voor groepje komen ze voorbij aan de tafel. Waar telkens weer 10 a 15 nieuwe prentenboeken liggen om uit te kiezen. Waar de coördinator met de kinderen babbelt over wat ze leuk vinden en wat ze al gelezen hebben. Met de kinderen die meteen precies weten welk boek ze willen, de kinderen die zorgvuldig alle boeken op tafel bekijken en de kinderen die wat schuchter toekijken en niet goed weten wat ze mee willen nemen.

Eén voor één komen ze daarna bij mij langs. Verbaasd om een biebvader te zien. Een hele lange biebvader. En ik vraag ze hoe ze heten nadat ik ze vertel hoe ik heet. Want ik heb hun voornamen in de witte ordner staan en ik wil graag weten met wie ik het genoegen heb. En nee, met alleen wijzen naar hun naam op de groene tassen neem ik geen genoegen. Op de stoel zittende kijken ze mee hoe ik hun pagina opzoek. Als ik vraag naar hun uitgezochte boek vraag ik ook of ze al woordjes kunnen lezen. Vol trots vertellen ze me hoe ze samen lezen met hun papa of mama. Of dat ze het boek al eerder geleend hebben maar heel graag nog een keer wilden lezen.

Ik denk even aan al die bibliotheeksystemen waar ik de afgelopen twintig jaar mee gewerkt heb en besluit dat een witte ordner eigenlijk leuker is. Veel leuker. Al pratende en schrijvende vliegt de tijd gezellig voorbij tot de coördinator aan komt lopen met een groepje waar ook haar dochter bij zit.

Haar blik valt eerst op de boeken op de tafel maar dan ziet ze mij zitten.

“Papa, wat doe JIJ hier?”

Category: Bibliotheek, Susannah  Comments off

Zondagochtend snoeperd

Met een stralend gezicht stapt ze van de trap af de kamer in. In haar handen het plastic zakje met het snoepgoed dat ze gisteren gekregen heeft tijdens de verjaardag van haar neefje.

“Goedemorgen papa”, klinkt het vrolijk, “ik kom bij jou zitten”.

Ze nestelt zich in de grote stoel onder het raam waar de regen inmiddels al uren gezellig op tikt.

“We blijven vandaag de hele dag binnen, he?”

Ik bevestig dat die kans groot is als het zo blijft regenen maar ze hoort mijn antwoord nauwelijks. Haar aandacht is al afgedwaald naar de inhoud van het zakje.

“Ik mag het nu eindelijk opeten?”, zegt ze guitig in haar typische manier van vragen stellen die eigenlijk geen vragen zijn.

Ja, dat was de afspraak gisteravond. Het kostte moeite maar met tegenzin liet ze het zakje met allerlei verschillende soorten snoepjes beneden achter toen ze naar bed moest. Met de belofte dat ze het morgen mocht opeten. Een belofte die ze dan weer zonder moeite onthouden heeft.

En één voor één worden de schatten gepresenteerd aan me. Om verpakkinkjes open te maken waar een vierjarige iets meer moeite mee heeft. Vooral een ongeduldige vierjarige.

Lui leunt ze met blije oogjes achterover in de stoel. Een doosje met kleine minisnoepjes wordt als eerste leeggegeten. Een rolletje met gekleurde ronde snoepjes volgt. Een bekertje met kersensnoepjes en dropjes. Drie mini Fruitella”s en tot slot een doosje met rozijntjes.

“Ik hou van snoepjes”, merkt ze geheel overbodig op. “En dit waren wel heel veel snoepjes”, voegt ze er tevreden aan toe.

Ze staat op en verzamelt de papiertjes en de plasticjes waar het zoete geluk tot kortgeleden nog in zat. Ze loopt naar de vuilnisemmer en gooit alles keurig weg.

“Opgeruimd staat netjes”

Maar het nu lege bekertje houdt ze nog even vast.

“Die gooi ik niet weg, papa”, antwoordt ze op de ongestelde vraag. “Want ik heb nu wel dorst gekregen”

En ze loopt de kamer uit en de trap af. Om haar moeder te overtuigen de beker met iets lekkers te drinken te vullen.

#

Category: Susannah  Comments off

De blauwe en roze koffer…

Woensdagmiddag, half vier. Vol verwachting kijkt onze kleine meid naar de deur die toegang geeft tot de kamer van de logopediste. Kevin ligt in de wachtruimte languit op de grond en kletst volop over een treinreis terwijl hij met zijn NS trein knuffel speelt. Susannah zit vol met plannen: werken en kleuren met de taal-juf. En ja daar is ze dan, de taal-juf. Het feest kan beginnen!

Onze dochter krijgt logopedie omdat ze van tijd tot tijd niet te verstaan is. Na vele verkoudheden heeft ze zichzelf een techniek aan geleerd waar ze haar neus niet gebruikt tijdens het praten, want zo graag wil ze met ons communiceren. Naast haar articulatieproblemen wil ze zich soms te bescheiden opstellen waardoor ze ook nog zachtjes praat: geen ideale combinatie.

logopedie-t13527

 

Terwijl Kevin het felbegeerde spelletje Bunnyhop uit de kast trekt laat de logopediste de nieuwe koffers van de Schlichting test zien: een blauwe en een roze. Ze wil vandaag met de roze kist verder, maar al snel maak ik haar duidelijk dat we nog niet eens de blauwe koffer hebben gedaan. Ik bekijk de koffers waar ik een haat-liefde verhouding mee heb. Schlichting Test voor Taalbegrip meet het receptieve taalniveau van jonge kinderen, net zoals de Reynell testen. Genadeloos lieten deze testen zien hoe zeer onze zoon achter liep op gebied van taal toen hij net zo oud was als zijn zusje. Niet alleen met vier jaar, maar ook de maanden daarna. Hoopvol kijk je als ouder naar betere scores, maar de combinatie van taal- en spraakstoornis met autisme is geen gemakkelijke.

Combi Taalproductie en Taalbegrip

Ik heb zelf nooit bij een Schlichtingtest gezeten, maar ik weet maar al te goed waarvoor ze dienen. Zo belangrijk om te meten en te achterhalen of er een taalachterstand en taalstoornis is. Ik weet dat onze knul heel lang gewoon niet te testen was en terwijl Susannah en haar logopediste een oefenronde doen wordt het me heel snel duidelijk waarom.

Voor een kind van die leeftijd moet je heel goed luisteren wat er van je wordt gevraagd terwijl je dus ook het nodige voor je neus hebt staan. Maar met plezier zet ze de poes op het huis en mag de kikker kusjes geven: een waar feest. Ook de opdracht met de damsteentjes doet ze bijna vlekkeloos ondanks de vele speelgeluiden die haar broer produceert achter haar. Ze werkt geconcentreerd en luistert gretig naar de vragen. Ik zit er stil naast, maar ben oh zo trots op haar en op mijn zoon die ondanks alles deze test nu wel kan doen. Susannah maakt een paar kleine foutjes waarvan de logopediste thuis even moet nazoeken of ze die wel fout mag rekenen. Taal is een tricky business, ook voor een logopediste.

Mijlpalen en een nieuwe fase

Het is bijna zover. Onze grote kleine meid vraagt al wekenlang of ze op die dag al vier is geworden. Want ze weet: als je vier wordt, mag je naar de basisschool. Ze is er al maanden mee bezig. Op de peuterspeelzaal nam het ene groepsgenootje na de andere afscheid, en ja, dan wil je ook. Dat snap ik wel. Vandaag mocht ze kennismaken en dat vond ze helemaal super leuk. Onderweg naar school vraagt ze me: ‘Gaan we echt naar de Vlieger mama, echt?’ En als ik bevestigend antwoord zegt ze: ‘jippie jippie, wat spannend!’ Het ging hartstikke goed en overblijven zag ze ook wel zitten.

Maar wat gaat het snel. Zo ligt ze als het allerliefste kleine humpie ooit pasgeboren in je armen, en zo gaat ze als een stoere meid naar de grote meidenschool. Dat wordt loslaten voor papa en mama, afscheid nemen van de peuterjaren die zo soepel verliepen. Susannah is straks een kleuter en is er he-le-maal klaar voor. Mama op dit moment nog niet zo.

Er gebeurt momenteel zoveel dat het flink aanpassen wordt. Want ook deze mama gaat een nieuwe fase tegemoet. Ik ben een herintreder geworden op de arbeidsmarkt. Begin februari start ik in een nieuwe baan – naast de rollen van partner, mama en mantelzorger – die me erg leuk en leerzaam lijkt. Als gevoelsmens worstel ik nu met mezelf, maar dat komt wel goed. Gelukkig heb ik nog 3 weken om te wennen aan deze nieuwe fase die eraan komt en wie weet fiets ik dan ook naar mijn nieuwe baan al denkend ‘jippie jippie, wat spannend!’

Het jaar 2012 gevangen in foto’s…

 

We wensen jullie allemaal een heel fijn 2013 toe!

Category: Familie, Kevin, Susannah, Uncategorized  Comments off

Gewonnen!!

In dit huis wordt er – naast het spelen en heel veel puzzelen – behoorlijk wat getekend, geschilderd en geknutseld. Susannah vindt niets zo heerlijk om te kliederen op papier en kleurplaten vindt ze helemaal geweldig. Dus als ik bij onze boekhandel ben vraag ik altijd naar kleurplaten. Vaak hebben ze een nieuwe van Dikkie Dik of Kikker en die worden altijd met veel plezier ingekleurd.

Maar in september kreeg ik een kleurplaat mee met een klein beertje met haar mama-beer. De ‘aww’s wat lieeeef!’ vlogen in de rondte en er werden ook nog wat kusjes uitgedeeld. We hadden een heerlijk uurtje waarin ze vrolijk aan het kleuren en het kletsen was. Veel later zag ik dat op de achterkant meer stond. Je kon namelijk de kleurplaat insturen. Susannah wilde het wel op de bus doen met mama en ik dacht dat we misschien wel een leuk kaartje terug kregen. Altijd leuk toch? Een maandje ging voorbij en ik had er als mama niet meer aan gedacht. Tot afgelopen zaterdag toen ineens de postbode aanbelde.

Een dik pakket werd me overhandigd en het was voor Susannah. Veltman Uitgevers? Samen op het bed hebben we de verpakking open gemaakt en tussen drie prentenboeken in kwam de brief:

‘Gefeliciteerd!!!

Beste Susannah,

Van harte gefeliciteerd met het winnen van de kleurwedstrijd voor jouw leeftijdscategorie.

Wij vonden jouw tekening de mooiste tekening!

Ons meisje heeft een kleurwedstrijd gewonnen!!

Susannah is er helemaal blij mee, en wij ook want voorlezen doen we heel graag.

De Buit:

De tekening waar zo hard aan is gewerkt!

Dus Veltman Uitgevers dank je wel voor deze aangename verrassing!

Category: Susannah  Comments off

De aanpak van vroegtijdige taalondersteuning in onze gemeente

In juli kregen we het bericht dat de remedial teacher op gebied van taal van de peuterspeelzaal moest verdwijnen. Ik was ronduit geschokt en bedroefd dat desondanks dat de wethouder belangrijk vond dat kinderen zonder taal of ontwikkelachterstand op de basisschool kunnen beginnen, kwam leek me dit een kwestie van het paard achter de wagen spannen door het Raster. Het was me echter al wel opgevallen hoeveel klasgenootjes van onze dochter ineens 4 dagdelen op de peuterspeelzaal zaten terwijl ze goed konden praten. Drie jaar geleden werd dit gedaan als uitzondering en moest je door flink wat hoepels springen. Een moeder gaf bijvoorbeeld aan dat haar kind behoorlijk druk was en dat ze zo wat werd ontlast. Maar dat heeft niets met een taalachterstand te maken, misschien een ontwikkelingsachterstand, maar daar ben ik erg voorzichtig mee om dat uit te spreken. Twee weken geleden stapt de juf op me af, waar ze anderhalve week van te voren zei dat ze ons kind vond achterlopen voor een driejarige (blijkbaar compleet vergeten dat Susannah net twee en een half is) ziet ze nu geen achterstand meer. Schiet mij maar lek. Wel wil ze kijken of ze ons kind voor vier dagdelen kan plaatsen zodat ze meer kan wennen aan rituelen en het schoolse. Ik geef aan dat als dat haar helpt met haar sociaal emotionele ontwikkeling (want als zusje van een autist heb je niet echt een voorbeeld) ga ik akkoord. Ik blijf het toch raar vinden, want ze heeft geen taal- of een ontwikkelingsachterstand.

Vandaag ben ik op het consultatiebureau omdat Susannah tijdens het lopen met één voet behoorlijk naar binnen draait en dat zit me niet lekker. De arts is tevreden en stelt me gerust: dat komt vanzelf goed. Ook moet ons meisje wat blokjes stapelen en wat in een vormenstoof proppen. Geen probleem voor ons meisje. Dan vertel ik haar over het voornemen van de juf. De arts geeft zelf aan dat onze meid zich goed ontwikkelt en dat wij thuis ook geen problemen zien. Dus ik vraag haar waarom dan toch die indicaties worden uitgedeeld alsof Piet zijn zak pepernoten kwijt moet. Ze vertelt me dat de gemeente geld heeft vrijgemaakt zodat kinderen schoolrijp zijn als ze naar de basisschool gaan. Allochtone (nee ik verzin dit niet) kindjes hebben vaak een forse achterstand en zo worden op deze wijze geholpen. Ze geeft toe dat het niet meer inzetten van de remedial teacher een erg ongelukkige ingreep was, maar dat het beleid is dat kinderen met achterstanden deze niet meer hebben als ze vier worden. Gezien onze gezinssituatie wil ze wel formulieren tekenen zodat de vier dagdelen kunnen worden aangevraagd zodat ze meer onder haar leeftijdsgenootjes kan zijn waarvan ze kan leren hoe het wel kan gaan.

Maar het zit me toch dwars. Het uitdelen van deze indicaties voor alleen meer uren heeft niets te maken met het wegwerken van taalachterstanden (laat staan dat er iets wordt gedaan aan spraakachterstanden) waar het convenant zo sterk mee begint. Een taalachterstand wegwerken betekent vaak meer aandacht voor taal in de groep. Dit kan worden aangepakt om samen met een specialist of logopediste waarmee men woordjes en mondmotoriek kan oefenen. Hieraan wordt juist helemaal geen extra aandacht meer aan besteed. Sterker nog, er was iemand die dat fantastisch deed, maar die werd de deur gewezen onder de mom van noodzakelijke bezuinigingen. En waarom dan ook weer die nadruk op allochtoon? Beseft men dan echt niet dat autochtone kinderen net zo goed een taal- en spraakachterstand kunnen hebben? Juist als er sprake is van een ontwikkelingsachterstand dat bijvoorbeeld wordt veroorzaakt door autisme komt dit zo vaak voor. Waarom wordt er dan met de oogkleppen op gestaard naar allochtone kinderen? Waarom worden specialisten wegbezuinigt en vervangen door alleen meer uren aan te bieden?

Als ik heel cynisch ben dan kan ik zien hoe een organisatie graag kinderen extra dagdelen plaatst om de gelden binnen te halen zonder dat er echt tijd wordt geïnvesteerd in het substantieel wegwerken van taal- en/of spraakachterstanden. Want waar is bijvoorbeeld de logopediste of een remedial teacher die hieraan kunnen werken? Allochtoon of autochtoon: je gunt elk kind met een taal- en spraakachterstand die extra aandacht om hieraan te werken. Als moeder van een kind met een ontwikkelingsstoornis met een taalstoornis gun ik juist die kinderen dat extra beetje hulp wat ze zo broodnodig hebben. Dat zie ik nu niet gebeuren.

Diva’s en potjes & Pieken en dalen

Over het algemeen gaat het goed met onze twee donders. Het groeit en het bloeit want zo kom je erachter dat kleding niet meer past en dat er kleding in en uit de kast moet. Of dat we weer in de schoenenwinkel staan omdat het gewoon echt niet meer kan. Ik vermoed dat Kevin ook van die grote voeten krijgt, maar wat wil je als je familie, ooms & tantes, neven & nichten allemaal van die grote voeten hebben..

Susannah is voor de tweede keer hulpje van de dag geweest op de peuterspeelzaal. Als ze eenmaal aan de deur staat om te zeggen ‘kom maar binnen allemaal’ neemt emotie het over en rent ze naar me toe. Aangezien ze in een echte ‘papa is alles’-fase zit geniet ik er van. Ze is in de ban van de herfst en als we buiten zijn stoppen we om de paar passen om een mooi herfstbladje te bewonderen dat dan ook echt mee naar huis moet onder het motto ‘Papa zal dan heeeel blij zijn’. Ze geniet van alles en heeft het soms ook veel moeite mee dat ze niet altijd haar zin krijgt, dus eindelijk zien we wat van de peuterpuberteit bij haar. De ‘echt wel’ en ‘echt niet’ vliegen ons om de oren. We zijn begonnen met zindelijkheidstraining en ze heeft al een plasje gedaan op het potje. Maar nu richt ik me meer op bewustwording en ik ga speels om met haar naar het potje gaan. Zo komt het voor dat ze rond paradeert met potje op haar hoofd. Ik laat haar, het komt vanzelf wel.

Susannah is een fijngevoelig meisje dat heel graag helpt en dat er af een toe een diva moment voorkomt neem ik graag voor lief.

Ze is net als haar broer dol op puzzelen. Terwijl ik dit tik zit ze al puzzelend naast me en vraagt voor de vorm voor hulp wat ze echt niet nodig heeft. Maar gewoon, om mama erbij te betrekken. Ze legt puzzels van de leeftijdscategorie van 3 tot 5 jaar en ze moet nog drie worden. Ja, ik ben erg trots op haar.

Kevin vliegt op school: het gaat goed, zeker met logopedie zien ze grote sprongen. Als hij een oefening heeft gedaan met de taal-juf (logopediste) dan generaliseert hij het meteen. Het is me verteld dat in dat opzicht hij geluk heeft. De logopediste vertelt me dat autistische kinderen echt elke klank stuk voor stuk moeten aanleren. Kevin legt heel snel verbanden en past het op andere klanken toe. Natuurlijk heeft hij niet alles onder de knie, maar dat mag. Ik vind dit al heel wat. Zijn emoties en gedrag zijn een heel ander verhaal. Hij vindt sociale situaties als het kringgesprek moeilijk. Vaak houdt hij het 5 tot 10 minuten vol voordat hij geluidjes gaat maken. Omdat dat gedrag andere kinderen stoort mag hij vaak even wat anders doen. Zijn fantastische juf volgt een cursus waar ze ons mannetje mag uitwerken en zich ‘heerlijk in dat mannetje mag verdiepen’.

Ik schrijf in het schriftje dat we samen aan het werken zijn om de puzzel uit te sorteren dat Kevin’s autisme heet. Stukje voor stukje met veel geduld komen we er wel. We zitten op dezelfde golflengte en de samenwerking is gewoon keigoed want we vullen elkaar aan. Tijdens het leerling-gesprek wordt dit ook even besproken en ik gewoon boos op de minister die ouders gewoon geen inspraak meer willen geven over alles wat er met hun kind op school gebeurt. Ze moest eens weten wat voor een schade ze gaat aanrichten hiermee. Er zit zoveel kennis bij ouders en deze school is zo gericht op samenwerken met ouders. Dit doen ze niets voor niets. Deze investering betaalt zich dubbel en dwars terug, maar dit kabinet wil niet investeren in de toekomst te druk bezig met macht behouden. Ik uit dit naar de logopediste en de juf: ze snappen me helemaal.

De juf is erg dichtbij om te ontdekken waarom hij geluidjes maakt. Dank zij de fantastische cursus die ze kan volgen. Het vermoeden is dat hij dan gewoon aan zijn tax zit wat zijn hoofd aan informatie kan verwerken. De volgende stap is om hem dit te laten verwoorden en het te voorkomen dat het zover komt. Zijn dagschema helpt en hij krijgt vrijheid om zelf de plaatjes op te hangen. Als hij voor een korte dag teveel plaatjes ophangt maakt de assistent met hem daar grapjes over.

Tijdens het gesprek komt ook naar voren dat de juf denkt dat ons kind slimmer is dan we allemaal denken en dat er meer uit hem te halen valt. Kevin is bijvoorbeeld dol op rekenwerkbladen. Hij is dol op cijfers en ze probeert hem daarin zoveel mogelijk te voorzien. Als we nu hem ook eens konden helpen met de informatieverwerking in zijn hoofd… want ik snap dat daar zorgen over zijn. Als ik de groepsplanning doorlees zie ik precies waarom de juf ook zorgen maak. Maar ik heb vertrouwen in hem en zijn juffen.
Zo heeft hij afgelopen week een rol gespeeld in een toneelstukje. Hij was de das en een klasgenootje een muisje die haar appel kwijt wilde. Kevin kent zijn tekst, maar ook die van de anderen. In zijn enthousiasme zegt hij de regels voor als het wat te langzaam voor hem gaat. Hij geniet.

Thuis gaat het goed, hij gedijt goed op de drie r ‘en, hoewel in bad gaan voor hem nog steeds de grootste misdaad is. Op dit moment gaat het minder goed met eten. Het is een drama nu. Na een week modderen met een losse voortand kwam het dit weekend eindelijk los. Weg wiebeltand en weer normaal kunnen eten net als bij de vorige twee. Maar nee, deze keer niet. Hij blijft minuscule hapjes eten en haalt zelfs de kleinste stukjes weer uit zijn mond. Dit doet hij zelfs met zijn favoriete stroopwafel. Ik kan het even niet met elkaar rijmen. Waar hij tot voor kort zijn mond het liefst volpropte en ik vroeg of het ook wat minder kon, hebben we nu het tegenovergestelde. Het domineert en verstoort het avondeten want hij wil nu bijna niks meer. Te grof, zijn mondje komt te vol zegt hij. Ik weet het even niet meer, ik mis weer ergens een puzzelstukje.

Als ik dan ’s nachts wakker lig omdat ik de slaap niet kan vatten schiet me een ouder-bijeenkomst van een jaar geleden naar binnen. Dat een kind ineens terug kan vallen in zijn ontwikkeling en het voorgaande helemaal verleerd lijkt te zijn. Pieken en dalen, 3 stapjes vooruit en 4 stappen terug. Het schijnt heel normaal te zijn voor kinderen op het autistisch spectrum, maar ik heb het nog nooit echt met Kevin mee gemaakt want sinds die eerste logopedie sessie bij Heleen is hij alleen maar vooruit gegaan. Tot afgelopen week dan en we maken ons zorgen. Ik schrijf in het schriftje en vraag aan zowel de logopediste als de juf of ze dit eerder hebben mee hebben gemaakt. Want ook ik weet niet alles en ik ben niet perfect. Door dit alleen al te onderkennen krijg ik rust. Ik vertrouw erop dat het goed komt want samen, samen staan we sterk.

Category: Kevin, Onderwijs, PDD-nos, Susannah  Comments off

Vroegtijdige taalondersteuning is het kind van de rekening.

Dat was vanmorgen flink schrikken. De ouders die hun kinderen op de peuterspeelzalen van de Raster groep hebben zitten wisten wel dat er bezuinigd moest worden en er waren zelfs al wat locaties gesloten. Maar het nieuws van vandaag sloeg in als een bom bij velen. Ook bij de leidster van de groep van Susannah, die het pas een dag van te voren zelf te horen had gekregen. In januari kregen we een brief waarin stond dat leidsters eventueel zouden worden doorgeschoven, maar dat Susannah’s juf Yvonne werd over geplaatst naar de andere kant was een grote schok voor velen. Voor zoveel jaren was ze verbonden aan deze locatie en generaties in deze buurt zijn bij haar geweest. Wat een onmacht… wat een verdriet.

Maar bleef het alleen maar daar bij. Nee, door kortingen op subsidie wordt ook het mes gezet in de taalondersteuning op de groep.

Hier kan ik – als ouder met een kind met een taalstoornis – heel erg boos over maken. In maart luiden de logopedistes in Deventer al de noodklok aangaande het annexeren van de screening door de GGD-logopediste op scholen, nu wordt ook de vroegtijdige screening en hulp op de peuterspeelzalen geschrapt. Dit kan toch niet? Waar moet je dan heen met je kind als de leidster haar zorgen uit over de taalontwikkeling van je kind? Wat een schade brengt men toe aan de ontwikkeling van het kind als deze twee zo essentiële vormen van preventie worden wegbezuinigd omdat het geld ergens vandaan moet komen. Want met een extra boekje lezen op de dag ben je er echt niet. Een logopediste kan heel veel betekenen, maar juist die extra juf erbij zorgt er voor dat een kind meer hulp krijgt dan een wekelijkse sessie bij de logopiste.

Ik probeer het te bevatten. Snappen dit soort managers niet dat nu korten slechts voor een tijdelijke oplossing zorgt, maar dat de rekening voor dit soort kinderen én de maatschappij later stukken hoger uit gaat vallen?

Ik ben dankbaar voor wat voor een ondersteuning we voor Kevin hebben gekregen. Dankzij zijn geweldige logopediste, maar ook de extra ondersteuning op de peuterspeelzaal hebben we een flinke basis kunnen leggen waar ze op de dagbehandeling en nu op het speciaal onderwijs voor hem de vruchten van kunnen plukken. Maar ik ben verontrust dat er zoveel meer kinderen zijn die deze kans niet kunnen krijgen. Deze kinderen gaan vastlopen in het onderwijs en zullen schade oplopen doordat men drukker bezig is met de cijfers in plaats van te vechten voor het belang van die kinderen die een extra steuntje in de rug nodig hebben.

Ik snap dat de gemeente en het Raster een pas op de plaats moet maken, maar dit is geen kaasschaaf meer. Dit is verder uitholling van een noodzakelijke zorg voor de kleintjes in deze gemeente.

Category: Kevin, Onderwijs, Susannah  Comments off

Mijlpaal

En zo worden ook kleine meisjes ineens een stukje groter… onze kleine meid heeft haar eerste uurtjes op de peuterspeelzaal doorgebracht afgelopen week en wij hebben de baby/dreumes tijd nu echt afgesloten. Heel af en toe, zeker voor het slapen houdt ik haar in mijn armen zoals ik het deed toen ze nog een paar dagen oud was. ‘Kus, mamma,’ hoor ik dan tevreden en heel even rust ze haar hoofdje weer tegen mijn schouder, vaak gevolgd door ‘Kanjer! Lief mamma!’

Bal Mamma?

Ik denk dat elke ouder die dit leest mij gegrijpt hoe moeilijk het is om haar loslaten, weer wat stapjes verder op die lange weg om op eigen benen te leren staan? Ik zeg het ronduit eerlijk: ik vind het verdomde moeilijk. We moeten onze Kevin al zo veel loslaten en aan de zorg van anderen over dragen. Nu haar ook, maar gelukkig in mindere mate.

Maar ze heeft genoten. Twee stralende oogjes keken me aan maandagochtend. Twee kleine knuistjes hielden haar Dora rugzakje vast. Nu mocht zij dan eindelijk naar school. En het ging goed, boven verwachting zelfs. Wat wil je nog meer? Ga nu niet al te snel lieve kleine meid van me.

Eindelijk dan!

Dikke kus xxx

Mamma

 

Category: Onderwijs, Susannah  Comments off