Archive for the Category » Kevin «

Treinavontuur 2011

Voor de tweede keer in twee jaar tijd is Kevin met papa op stap geweest met de trein. Niet reizen naar een bestemming toe maar reizen om het reizen zelf.

Lopen naar het station Deventer Colmschate, met de drukke stoptrein (het is nog nipt vakantie) naar Deventer en daar vandaan door naar station Zutphen met een oude trein. Helaas geen dubbeldekker zoals Kevin hoopte maar het was er niet minder leuk om.

In Zutphen mocht Kevin kiezen welke van de twee gereedstaande treinen hij wilde nemen. Net als vorig jaar koos hij voor de Syntus trein naar Oldenzaal en na een korte wachttijd vertrokken we langs Lochem, Goor en Delden naar Hengelo. Daar stond ook de stoptrein naar Enschede al gereed en op ons gemakje reden we die kant op. Vlak voor Enschede wilde Kevin toch wel graag naar huis en we lieten er geen gras overheen groeien, en renden naar de al bijna vertrekkende intercity trein naar Den Haag.

In Almelo hebben we 10 minuutjes gewacht op de stoptrein richting Deventer en na 20 minuten waren we weer terug waar we begonnen waren, Deventer Colmschate


Category: Kevin  Leave a Comment

Het echte verschil maken

Het schooljaar is bijna voorbij. Dit betekent voor veel kinderen afscheid nemen van hun huidige juffen en voorzichtig kennis maken met de nieuwe situatie. Met stralende ogen vertelt Kevin me dat hij morgen Ink Berber, Vera en Ulrike weer ziet. Oh wat heeft hij er zin in om weer een dag aan te gaan met zo veel leermomenten. Dat kan nog wat worden de komende zes weken.

Susannah zal haar juffen Yvonne en Paula niet meer zien. Dat afscheid was moeilijk, verdrietig en toch waardevol. Met tranen in je ogen vertel je ze, opnieuw, wat voor een verschil ze maken. Hoe waardevol hun bijdrage is geweest zeker voor onze Kevin en hoe fijn het was dat ze zo veel met ons meedachten en meeleefden. Zoals Paula al zei: het is zo raar om zo uit elkaar te gaan. Tenslotte deel je veel liefde en leed met elkaar.

Later op die dag sloeg ik het mapje van Kevin open. Juf  Mieke gaat in het nieuwe schooljaar weer lesgeven aan de dovengroep. Ik heb haar mogen ontmoeten en het gevoel wat ik er bij had was goed. Eigenlijk is dat de gehele ervaring daar hoor. Mieke had ook nog een briefje achter gelaten en in die brief beschrijft ze wat voor een verschil onze unieke kinderen maken voor haar. Dit wil ik graag even delen.

Het werken met jullie kinderen heeft me heel veel geleerd. Stuk voor stuk heb ik jullie kinderen gezien, en stuk voor stuk zie ik wat hen zo mooi maakt.
Dat dat soms ook zo moeilijk is in de wereld buiten onze groep realiseer ik me zonder meer.
Zo denk ik ook vaak aan jullie en hoe dat jullie bewegen bepaalt. De groep maakte me iedere week weer stil met hun kijk op de wereld.
Het raakt en ontroert me. (Nu moet ik zeggen dat dat mijn hele loopbaan als leerkracht niet anders is geweest, kinderen maken me stil en blijven prachtige leermeesters).
Toch hebben jullie kinderen me stil gemaakt.
Me vaak meegenomen naar hun wereld.
En ik hen, waar mogelijk geprobeerd hen mee te nemen in ‘onze’ wereld door deze overzichtelijk, rustig en veilig te maken.
Ik ben geen expert. Maar heb in dit jaar en zelfs in de maar zo korte periode wel heel veel nieuwe vaardigheden mogen ontwikkelen.
Dat is een prachtige verrijking!

Onze kinderen maken een verschil. Door gewoon mee te kunnen doen. Door er te zijn en de wereld ook te laten zien dat zij net zo goed een bijdrage kunnen leveren aan de groei van een ander.

Het is fijn om het zo tastbaar verwoord te kunnen zien en dat wilde ik graag delen.

Vroegtijdige taalondersteuning is het kind van de rekening.

Dat was vanmorgen flink schrikken. De ouders die hun kinderen op de peuterspeelzalen van de Raster groep hebben zitten wisten wel dat er bezuinigd moest worden en er waren zelfs al wat locaties gesloten. Maar het nieuws van vandaag sloeg in als een bom bij velen. Ook bij de leidster van de groep van Susannah, die het pas een dag van te voren zelf te horen had gekregen. In januari kregen we een brief waarin stond dat leidsters eventueel zouden worden doorgeschoven, maar dat Susannah’s juf Yvonne werd over geplaatst naar de andere kant was een grote schok voor velen. Voor zoveel jaren was ze verbonden aan deze locatie en generaties in deze buurt zijn bij haar geweest. Wat een onmacht… wat een verdriet.

Maar bleef het alleen maar daar bij. Nee, door kortingen op subsidie wordt ook het mes gezet in de taalondersteuning op de groep.

Hier kan ik – als ouder met een kind met een taalstoornis – heel erg boos over maken. In maart luiden de logopedistes in Deventer al de noodklok aangaande het annexeren van de screening door de GGD-logopediste op scholen, nu wordt ook de vroegtijdige screening en hulp op de peuterspeelzalen geschrapt. Dit kan toch niet? Waar moet je dan heen met je kind als de leidster haar zorgen uit over de taalontwikkeling van je kind? Wat een schade brengt men toe aan de ontwikkeling van het kind als deze twee zo essentiële vormen van preventie worden wegbezuinigd omdat het geld ergens vandaan moet komen. Want met een extra boekje lezen op de dag ben je er echt niet. Een logopediste kan heel veel betekenen, maar juist die extra juf erbij zorgt er voor dat een kind meer hulp krijgt dan een wekelijkse sessie bij de logopiste.

Ik probeer het te bevatten. Snappen dit soort managers niet dat nu korten slechts voor een tijdelijke oplossing zorgt, maar dat de rekening voor dit soort kinderen én de maatschappij later stukken hoger uit gaat vallen?

Ik ben dankbaar voor wat voor een ondersteuning we voor Kevin hebben gekregen. Dankzij zijn geweldige logopediste, maar ook de extra ondersteuning op de peuterspeelzaal hebben we een flinke basis kunnen leggen waar ze op de dagbehandeling en nu op het speciaal onderwijs voor hem de vruchten van kunnen plukken. Maar ik ben verontrust dat er zoveel meer kinderen zijn die deze kans niet kunnen krijgen. Deze kinderen gaan vastlopen in het onderwijs en zullen schade oplopen doordat men drukker bezig is met de cijfers in plaats van te vechten voor het belang van die kinderen die een extra steuntje in de rug nodig hebben.

Ik snap dat de gemeente en het Raster een pas op de plaats moet maken, maar dit is geen kaasschaaf meer. Dit is verder uitholling van een noodzakelijke zorg voor de kleintjes in deze gemeente.

Rugzak, rugzak

We kennen het rugzakliedje van Dora inmiddels al uit ons hoofd en we komen niet echt rugzakken tekort in dit huis als ervaren OV reizigers. Maar een nieuwe school die kwam met een lijstje die Kevin nodig heeft op de Enkschool. Daarop stond ook: een grote rugzak/tas waar een A4 map inpast. Helaas is zijn huidige rugzak te klein, het is uitermate geschikt voor een A5-mapje en een opgevouwen pappa pinguin… die rugzak heeft al een hoop meegemaakt.

Kevin reageerde opgetogen! Na zijn Bubble Guppies fietsbel zag hij ook wel een Bubble Guppies rugzak zitten. Maar ik betwijfel of er zelfs in de States dat soort apparel op de markt is aangezien het een gloednieuwe serie is, maar ja, niet geschoten is altijd mis niet waar? Je weet het maar nooit. Omdat manlief even het huis voor zichzelf wilde hebben ging zijn zusje ook mee op stap. Op naar de Boreelkazerne waar meerdere winkels aldaar wel wat zouden hebben: het toetje was om nog even naar de gele supermarkt (de Jumbo) te gaan.

Éénmaal in de eerste winkel hadden we zijn nieuwe gympen voor de gym snel gevonden en het viel me op hoezeer hij mentaal gegroeid is. Was het jaar geleden nog knokken om hem in een schoenenwinkel te houden, nu zocht hij kritisch mee en gaf aan wat hij wel en niet leuk vond. Schoenen passen: geen probleem. Mamma volgen: eitje. Wachten bij de kassa: helemaal top zeker omdat het erg druk was.

Maar een rugzak vinden die voldeed aan de eisen, dat was nog een hele kluif. Het grootste formaat cars rugzak is aan de bovenkant rond en ja, die ronding zorgt ervoor dat er geen map in past. Een beertjes rugzak vond hij niks en zo liepen we rond. Na een bezoekje aan de Blokker (voor pappa),  Kruidvat ernaast (helaas kleine formaatjes) gingen we kijken in de andere schoenenwinkel. Helemaal verstopt in een hoekje hingen diverse rugzakken. De Cars en Toy Story rugzakken die voor de winkel in een rek hingen waren net te klein (zelfde model met een ronde bovenkant), maar de aanhouder won. Waarom er zoveel bloemen óf Hello Kitty tassen daar hingen (Susannah vond ze erg mooi) is me nog steeds een raadsel (zijn meiden nu echt de rugzakdoelgroep?), maar verstopt aan de achterkant hingen Spiderman rugzakken: het perfecte formaat.

En Kevin, Kevin was meteen akkoord! Spiderman kent hij wel (pappa heeft zijn comics-kast bij Kevin op de kamer staan en talloze Spiderman pyjama’s daarbij..) en dolgelukkig rende hij naar de kassa terwijl ik de rest terug hing. In zijn enthusiasme liep hij naar buiten toe en tja het alarm ging af. Gelukkig waren de winkeldames erg lief voor hem en na de centjes te hebben betaald verlieten drie tevreden klanten het pand, mét een geschikte rugzak. Pappa vond hem ook erg cool en die Bubble Guppies, daar heb ik hem niet meer over gehoord.

De Hamvraag

Het gebeurt niet zo vaak meer, sterker nog: de momenten dat Kevin overloopt van de spanning na een schooldag zijn een zeldzaamheid geworden. Als hij nog maar net de jas uit heeft en je begint over een boterham eten, knallen de emoties eruit en is alles even te veel. Joost mag weten waarom want de onmacht is even te groot voor hem. Dus mag hij even naar de gang om op adem te komen. Voor een buitenstaander komt dat misschien komt dat over als een botte reactie, maar daar zijn er nauwelijks prikkels en kan hij even alles in zijn koppie ordenen. Na een tijdje komt hij weer bij ons en hij gaat stilletjes op de bank zitten. Ik laat hem maar zo, lang geleden heb ik al geleerd dat teveel aan hem trekken zal resulteren in een nog bozer kind.

Susannah en ik gaan over tot de orde van de dag en we spelen lekker even samen totdat er natuurlijk nog wel wat gegeten moet worden. Met een simpele vraag aan het peutermeisje wat ze op brood wil ontlok ik een reactie van Kevin. Hij wil ook een boterham met hagelslag en mamma, ook een boterham met chocopasta. Hij is weer in ons wereldje klaar om mee te doen. Inmiddels heb ik zijn schriftje gelezen: hij heeft een hele goede morgen gehad dus dat kan het niet zijn.

Tot dat ik een brief vind: één van zijn juffen – die er ook net begon toen hij op Piccolo werd geplaatst – gaat werken op een andere locatie. Heel fijn voor haar, want Hedy is een geweldige juf en ontzettend lief met bakken geduld. Wat fijn dat ze nog voor Lindenhout blijft werken en wat zal ze ook een aanwinst zijn. Ze boffen daar zeg!

Maar dit nieuwtje doet wel heel veel met mijn zoon, hij vindt Hedy een hele lieve juf.  Ze hebben een band die je even niet zo maar kunt negeren. Met deze kennis op zak vraag ik hem: ‘Was juf Hedy vandaag voor het laatst?’

Een beetje bedrukt antwoordt Kevin: ‘Ja.’

‘Vond je dat moeilijk?’

Kevin knikt heftig ja en bevestigt het: ‘Ja!’

Waarvan akte. Lieve juf Hedy, als je dit leest (wie weet): dank je wel voor je goede zorgen, geduld en aandacht die je ons kind daar hebt geschonken. Dat je ook op de andere locatie zo’n grote & positieve indruk kunt achter laten op een zorgkind.

Kevin en zijn wiebeltand

Op 20 januari liet de tandarts het me zien: de wiebeltand van Kevin. Gezien zijn leeftijd was Kevin wel erg jong om te gaan wisselen, maar ja moeder natuur he? Sindsdien zagen we het maar aan, proberen uit te leggen wat er aan de hand was want Kevin vond het maar een raar gevoel in de mond en begon tandenpoetsen te weigeren. Mamma’s wil is wet, dus ik zette door. Tot vandaag, na een bezoekje aan de bibliotheek gingen we even boodschappen doen bij de AH. Als we klaar zijn krijgt Susannah altijd een banaan en Kevin wilde ook. Met een banaan rijker stond hij er vrolijk bij te kijken en het smaakte hem goed. Terwijl ik de boodschappen stond in te pakken betrok Kevin’s gezicht ineens en daar kwamen de tranen. ‘Tand, kwijt, mamma!” En weg rende hij naar de servicebalie. De aardige dame wist niet wat ze met hem aan moest, want tja, gewisselde tanden vallen die onder gevonden voorwerpen? Dus terug naar mamma die hem feliciteerde, maar ja wat is er nu te vieren als je een tand kwijt bent? En dat bloed in de mond is ook niet fijn: paniek was af te lezen in zijn ogen.

Ik bewaarde mijn kalmte en samen liepen we naar de bus waar pappa werd gebeld. Eenmaal thuis mocht hij meteen naar pappa toe boven die een belofte moest inlossen: als de tand eruit kwam kreeg Kevin een stroopwafel. Dus geschiedde. Terwijl de keuken volstond met elk familielid uit huize Snijders braken de tranen weer los. Veilig bij ons in huis beleefde hij het opnieuw: ‘ik ben mijn tand verloren. Ik ben mijn tand kwijt! Mag ik tandenpoetsen?’

Natuurlijk mocht hij dat en na het tandenpoetsen en na even in mamma’s armen de troost zoeken ging meneer tevreden op de bank zitten met een beker ranja en zijn beloofde stroopwafel. Met zijn wiebeltand MIA, dat wel…

Category: Kevin  Leave a Comment

Passen en meten

Inmiddels zijn onze twee kanjers een jaartje ouder. Kevin is vijf jaar en ook leerplichtig nu, Susannah al weer twee.  Het wordt een belangrijk jaar voor beide. Hopelijk kan Kevin worden geplaatst op de Enkschool in Zwolle, maar ook Susannah zal dit jaar dus kennis maken met de peuterspeelzaal.

Een paar dagen voor haar verjaardag stapte ik de peuterspeelzaal in waar Kevin naar toe is gegaan. Het was leuk om heel even de juf en haar assistent te zien en we kregen ook te horen dat ze zijn terug gegaan in uren. Dit heeft niet alleen te maken met de gewijzigde gezondheidstoestand van de kanjer van een juf, maar ook dat onze wijk vergrijst en het aanbod minder is.

Dus heb ik me vandaag maar eens gebogen over de dagdelen waarop ik Susannah wil inschrijven. Ik ontkom er niet aan: er is weinig keuze over omdat ik twee keer in de week Kevin wegbreng naar de andere kant van de stad naar zijn medisch kinderdagverblijf/voorbereidende kleuterklas. De middagen zijn uitgesloten omdat Kevin thuis wordt gebracht op het moment dat de peuterspeelzaal uit gaat. Ik weet ook nog niet hoe de tijden zullen zijn als hij in Zwolle zit. Omdat ik te maken heb met een oudere versie van de folder, bel ik toch maar even naar het Raster om de juiste dagdelen te achterhalen.

Juist omdat ik heel graag zou willen zien dat ons meisje bij deze juf terecht komt heb ik minder keuze, maar ook probeer ik de dinsdag en donderdagochtend te ontzien, juist omdat ik dan Kevin zelf wil wegbrengen. Echt passen en meten dus, hopende op een gunstige plaatsing en dat ons meisje op mijn eerste voorkeur wordt gehonoreerd. Ik houd wel in mijn achterhoofd dat als de eerste keuze niet doorgaat, Piccolo flexibel is en ik Kevin op andere dagen kan wegbrengen.

Al denkend kruis ik aan en maak ik er een soepzooitje van: de typex hebben we al lang geleden afgeschaft. Op het eind schrijf ik er een zinnetje bij neer of ze bij plaatsing contact met me kunnen opnemen, iets wat me toch logisch lijkt omdat ik in mei meer weet over Kevin’s school toekomst. Duimen jullie mee?

Groei

En zo zijn we in 2011 aanbeland. Er zijn genoeg blogjes te vinden die terug kijken op wat er van goede voornemens is terecht gekomen. Nu doen wij daar niet aan, gewoon omdat we elke dag willen plukken onder het motto van doen (nee, ik werk niet voor een zekere energiemaatschappij). Vanavond was ik toch nieuwsgierig hoe de kinderen gegroeid zijn en gingen ze beide een tikkeltje gespannen bij de Nijntje groeimeter staan. Voorheen had Kevin daar veel moeite mee: stil staan en niet zien wat pappa doet vond hij wel erg moeilijk. Terwijl ik keek naar mijn twee mannen voelde ik me supertrots. Daar stond hij dan, ons Kevin met van die pretoogjes, geduldig wachten totdat pappa klaar was. 1 meter en 11cm, toe maar knul! Je mamma kan de kledingkast weer grondig uitmesten om de kleine maatjes eruit te mikken.

2010 was een moeilijk jaar met tegenslagen en teleurstelling in met name de eerste maanden. Dankzij de steun van de peuterspeelzaaljuf en zijn logopediste hebben we het toch met een redelijk goed gevoel kunnen doorlopen en uiteindelijk in april op naar Lindenhout/Picollo. Vaste lezers van dit blog weten al wat voor een verschil dat heeft gemaakt en wat is hij gegroeid zowel lichamelijk als emotioneel! Test na test, hij krijgt nu logopedie van een derde logopediste en hij liet zich niet van de kaart brengen. Eindelijk dan naar de voorbereidende kleuterklas, een nieuwe juf en ook daar stapte hij stoer en zelfverzekerd de klas in. Zijn juf kijkt uit naar het nieuwe jaar met hem in haar klas, en wij ook.

Je kunt dromen hoe je kind dan uiteindelijk zijn plekje vind, en ook al zijn we er nog niet helemaal: het begin is er in elk geval. Iedereen werkt keihard om de indicatieaanvragen rond te krijgen, we hebben twee scholen bezocht en vele gesprekken gevoerd. Vlak voor de vakantie van Kevin kregen wij de brief die een gedragswetenschapper had geschreven aan Sine Limite (een organisatie die gaat over passend onderwijs in Deventer). Hier wil ik toch twee zinnen uit lichten:

Kevin is een leergierige, gemotiveerde jongen die uitdaging nodig heeft.

en

Moeder heeft gevraagd of het ZAT ook een advies wil geven omtrent de schoolkeuze voor Kevin. Zo weten ouders dat zij alles hebben gedaan om een goede, passende plek voor Kevin te vinden.

Om dat te lezen: dat doet je als een ouder goed. Alle inzet, alle tranen en gesprekken. Alles wat je zelf met hem hebt gedaan: de vele oefeningen, bakken en bakken met geduld, je eigen levensstijl aanpassen zodat hij de veiligheid voelt om zich verder te ontwikkelen. Ik gun het geen enkele ouder met een kind in het Autistische Spectrum om zo opzij te worden gezet door een basisschool met zorgplicht. Iets wat ze wel wilde aangaan maar niet konden waarmaken. Het verdriet en onmacht waar je door heen moet valt niet te beschrijven.

Maar ik ben dankbaar dat we nu zijn waar we zijn gekomen. De afgelopen maanden heb ik hem in de klas gezien, of videobeelden bekeken, dagverslagen gelezen of van andere moeders gehoord hoe hun kinderen het over onze zoon hebben. Als een super cadeau: twee weken genieten van twee geweldige kinderen. Wat een geweldige vakantie en afsluiting van een moeilijk jaar.

Ik weet niet wat 2011 gaat brengen: hopelijk kan Kevin naar die school waar hij helemaal tot zijn recht kan komen. Ons dondersteentje en zonnetje Susannah gaat ook naar de peuterspeelzaal en ik weet wel zeker dat ze daar flink wat leven in de brouwerij gaat brengen. Ik zal daar ook moeite mee hebben hoor, ik ben nogal gek op mijn meiske om me heen zeker omdat ze heel graag dingen met me wil doen (Kevin was rond die leeftijd erg anders), het erg vocale knuffelkontje. Laat 2011 maar een jaar van persoonlijk groei zijn, voor ons allemaal!

Kunnen we het plannen? Nou en of!

Het is algemeen bekend dat kinderen die gediagnostiseerd zijn in het autistisch spectrum – voor ons is het PDD-nos voor Kevin – veel structuur nodig hebben. Structuur aanbieden roept men dan meteen. Maar hoe pak je dat dan aan? Waar begin je?

Structuur en planborden

Één van de belangrijkste stelregels in ons huis is dat afspraak is afspraak, maar ook het doorlopen van een vast patroon door de dag helpt enorm. Zodra ze ouder worden wil je toch dat ze zelfstandiger worden en dat ze dus ook dingen uit zichzelf kunnen doen. Pictogrammen en foto’s helpen hierbij. Zo hebben we boven op Kevin’s kamer een Albert Hein recepten houder staan met pictogrammen hoe het ochtend- en avond ritme verloopt. Zeker kinderen die door hun omgeving snel worden afgeleid hebben hier veel steun aan. En ik was het ook zat om als drillsergeant Kevin instructies te geven terwijl zijn zusje ook haar ritme aan het doorlopen was. Hieronder kun je zien hoe bijvoorbeeld het ochtend ritueel start.

Ga er niet vanuit dat je kind dit meteen snapt. Wat ik eerst deed was rustig de plaatjes door te nemen, met Kevin heb ik dus een plaatje bekeken en het een naam gegeven. Zo weet je meteen hoe jouw kind een plaatje opvat en samen kom je er altijd uit om iets creatiefs te bedenken. Mijn tip is per twee picto’s de plaatjes te tonen, zo ziet je kind wat er na een plaatje komt, en als het eerste plaatje is geweest kan hij een verband leggen wat er van te voren is geweest. Als je een blaadje omslaat, laat dit dan aan je kind zien. Zo leert hij zelf ook te bladeren en kan hij rustig de volgorde doorlopen. In het begin kost dit veel tijd. Maar als je consequent er bij stil blijft staan en alle stapjes benoemd en uitlegt zul je snel merken dat je kind het uit zich zelf gaat doorlopen. De laatste tijd gaat het bij ons zo goed dat vaak Kevin sneller klaar is dan mamma met Susannah het kan doen. Ik zorg er wel voor dat als we meteen boven zijn, ik zijn aandacht vestig op de klapper (want oh, het speelgoed!) en daarna loopt het vanzelf.

Een andere tip van autistische ouders is dus alle stapjes van een ritueel (zoals wassen of aankleden) in picto’s op een A4’tje te vatten, deze te plastificeren en dus per kamer of zelf op de plek in de kamer op te hangen. Bij Kevin werkt de klapper beter, omdat je het aantal picto’s gemakkelijk kan doseren. Op een A4’tje staan dan heel veel plaatjes bij elkaar.

Kunnen we het plannen?

Op Lindenhout Piccolo bieden ze de dag middels een groot planbord aan. Op een grote whiteboard hebben de gekleurde dagen een opsomming van kindjes en juffen die aanwezig zijn, ernaast de dagen hangt een ochtend schema in foto’s (en soms ook picto’s), en nog andere zaken. We hebben deze structuur overgenomen voor een persoonlijk planbord voor Kevin. Op de website van Ik denk in beelden (geweldige site ook voor kinderen in het ASS-spectrum), staan tips hoe je een planbord voor kinderen of volwassenen kunt inrichten. Monique Huizen gaf me de tip (dank je wel Monique!) om bij Action een weekplanbord te kopen en dus geschiedde.

Het planbord bij de Action kost ca 4 euro, daarnaast heb ik klitteband daar gekocht zodat je met het aantal blanco magneetjes die erbij komen, gemakkelijk Pictogrammen kunt verwisselen die je bv niet veel gebruikt. Omdat de dagen op Lindenhout Piccolo kleuren hebben, had ik minstens een velletje rood, geel, oranje, groen, blauw en een andere kleur nodig. Omdat we nog twijfelen over de aanschaf van een lamineer apparaat, gebruik ik het goedkope boeklon om de dagen te plastificeren.

Hoe kom ik aan pictogrammen zul je je afvragen. De website Sclera staat er vol mee! Daarnaast bestaat er het super handige software programma Picto Selector waarmee je handig Picto’s kunt sorteren en deze in handige formaten kunt uitprinten (ook de Sclera Pictogrammen!).

In deze drukke dagen van de Sint, ben ik toch het planbord gaan gebruiken ondanks dat ik onze pictogrammen nog niet in een kleiner formaat heb. Bij de planbord van de Action komen al hele handige en duidelijke pictogrammen en samen met de magneetjes van een beloningsbord komen we erg ver. Wat ik niet wist, maar wat wel een enorme bonus is, is dat het planbord zelf ook magnetisch is. Dus hij past perfect op de koelkastdeur!

De algemene planning van dinsdag:

De middag planning van vrijdag:

Voor Kevin is het duidelijk dat de maandag rood is, de dinsdag oranje, woensdag is geel, donderdag is groen en vrijdag is blauw. Het weekend hebben we roze gemaakt. Hij weet welke dag het die dag is omdat er een pijl boven staat. Elke ochtend loopt hij de keuken in en noemt hij op wat hij ziet. Hij omschrijft het ook meteen (Mamma, vandaag is het vrijdag!) en ik wijs dan op het ontbijtmagneetje om te vragen wat hij wil eten. In de middag bij thuiskomst loopt hij ook meteen de keuken in om te zien hoe ik zijn activiteiten heb gestructreerd. Dit op basis van de dingen die hij het liefste doet of dat hij al gewend is. In het weekend gaan we samen magneetjes plaatsen, want dan is de planning wat ruimer en daar gaat hij goed mee om. Een verschil mag er zijn van ons. Let wel, ik wil de magneetjes nog vervangen door de een kleinere versie van de pictogrammen die we boven gebruiken. Op een één of andere manier heeft dit planbord geen magneetjes waarop spelen of speelgoed staat en van mij mogen kleuters nog steeds lekker veel spelen of knutselen.