Archive for the Category » Familie «

Boontjes doppen

Zomer 2015. Voor een ovenschotel is bij de supermarkt een klein pondje sperziebonen gekocht: het is van origine een echte zomergroente en je kunt ze zelf nu afwegen en in een zakje doen. Na een drukke werkdag zit ik in alle stilte de puntjes van de boontjes af te snijden om ze vervolgens in stukjes te verdelen. Het is een simpele handeling en ik kan rustig mijn gedachten ordenen terwijl mijn gezin om me heen hun eigen bezigheden hebben.

2015-07-14 17.26.19

Terwijl ik daar zit met mijn dochter al kleurend naast me, dwalen mijn gedachten af naar mijn jeugd. Mijn vader had een moestuin op de familie boerderij en een paar keer per week kwam hij al glunderend thuis met zijn buit: soms waren het tuinbonen, dan snijbonen of zoals nu sperziebonen. Hij gebruikte daarvoor van die grote plastic voerzakken van de boerderij en zoals altijd propte hij het mudjevol om het op de brommer mee naar huis te nemen. We aten zo verse groentes passend bij het seizoen en leerde zo de boontjes te doppen. Iedereen die aanwezig was hielp dan mee en zo zaten we als gezin om tafel om de berg weg te werken.

Nu zo’n dertig jaar later dop ik de bonen nog steeds, maar helaas is er geen tijd voor een eigen moestuin en mijn lieve vader is bijna zes jaar geleden uit de tijd gestapt. Ik vraag me af of straks mijn zoon op zijn nieuwe school ook zijn ei kwijt kan in een schooltuin. Heerlijk vindt mijn zoon het om de planten water te geven en het afgelopen schooljaar kwam hij elke keer enorm trots thuis met zijn eigen buit. Zo hadden we weken van heel veel bieten en dit voorjaar kwamen de radijsjes en uien meerdere keren voorbij. En op zo’n moment is mijn vader ineens heel dichtbij.

Ik weet hoe trots hij op me zou zijn dat ondanks alle zorgen en uitdagingen die op onze pad komen, ik nog steeds met verve mijn eigen boontjes kan doppen. Soms is het een hele berg, soms een klein beetje. Maar dit gezin werkt ook zich hier doorheen, net zoals vroeger want samen staan we sterk.

Category: Familie  Leave a Comment

Liefde

Het is nog vroeg als je met een gelukzalige zucht tegen me aankruipt. Je grote broer is net de deur uit en je pakt even het rustige momentje met mij, je mama. Slaperig babbel je tegen me aan terwijl je onder papa’s dekbed kruipt. Zo wordt je vaak wakker: op je gemak en knus. Nadat je me eerst hebt verteld waarover je hebt gedroomd, zie ik aan je ogen hoe je dat achter je laat en je hartje openstelt voor de nieuwe dag. Zo puur, vol van energie en liefde: elke dag weer.

Als ik later onderweg naar werk loop, haalt een vrouw me gehaast in. Eerst begint ze over het weer, maar dan vraagt ze me of ik even tijd heb. Tja, van deur tot deur gaan levert tegenwoordig ook niets meer op en ik concludeer dat de Jehova Getuigen op een nieuwe strategie zijn over gestapt: mensen benaderen op weg naar hun bestemming. Ik vind het prima, maar ik wil wel op tijd op werk komen dus ik nodig haar uit om met me op te lopen. En ze pakt meteen uit: wat ik vind van de wereld, wat er in Parijs is gebeurt en of ik niet bang ben. Of ik misschien zelf weet of er een oplossing hiervoor is.

Mijn antwoord is nee, hier is geen oplossing voor te bedenken. De kentering en verandering moet uit alle partijen zelf komen, anders blijft het water dragen naar de zee. De dame kijkt me verrast aan en ineens moet ik denken aan dat kleine moment dat ik altijd mag delen met mijn dochter en de liefde die ik voel voor mijn beide kinderen.

Waar we op moeten vertrouwen is liefde, antwoord ik. Ik voed mijn kinderen op in liefde en met liefde. Een veilige en solide basis waardoor ze als persoon kunnen groeien. Maar dat laatste zeg ik er niet bij. Ik heb geen zin om uit te wijden over de uitdagingen in mijn gezin en leven. Maar één ding weet ik wel: zonder liefde voor en van mijn gezin, de dierbaren om mij heen was ik zelf nooit zo ver gekomen. Liefde voedt hoop, liefde voedt begrip voor een ander. Liefde voelen en geven maakt de wereld elke keer een stukje mooier. Ik hoef alleen maar naar mijn gezin te kijken om te weten dat dit zo is.

Als `t hart niet meer gelooft en hoopt,
dan is liefde nog de redding.
Willem de Mérode (1887-1939)

Category: Familie  Leave a Comment

Mijlpalen en een nieuwe fase

Het is bijna zover. Onze grote kleine meid vraagt al wekenlang of ze op die dag al vier is geworden. Want ze weet: als je vier wordt, mag je naar de basisschool. Ze is er al maanden mee bezig. Op de peuterspeelzaal nam het ene groepsgenootje na de andere afscheid, en ja, dan wil je ook. Dat snap ik wel. Vandaag mocht ze kennismaken en dat vond ze helemaal super leuk. Onderweg naar school vraagt ze me: ‘Gaan we echt naar de Vlieger mama, echt?’ En als ik bevestigend antwoord zegt ze: ‘jippie jippie, wat spannend!’ Het ging hartstikke goed en overblijven zag ze ook wel zitten.

Maar wat gaat het snel. Zo ligt ze als het allerliefste kleine humpie ooit pasgeboren in je armen, en zo gaat ze als een stoere meid naar de grote meidenschool. Dat wordt loslaten voor papa en mama, afscheid nemen van de peuterjaren die zo soepel verliepen. Susannah is straks een kleuter en is er he-le-maal klaar voor. Mama op dit moment nog niet zo.

Er gebeurt momenteel zoveel dat het flink aanpassen wordt. Want ook deze mama gaat een nieuwe fase tegemoet. Ik ben een herintreder geworden op de arbeidsmarkt. Begin februari start ik in een nieuwe baan – naast de rollen van partner, mama en mantelzorger – die me erg leuk en leerzaam lijkt. Als gevoelsmens worstel ik nu met mezelf, maar dat komt wel goed. Gelukkig heb ik nog 3 weken om te wennen aan deze nieuwe fase die eraan komt en wie weet fiets ik dan ook naar mijn nieuwe baan al denkend ‘jippie jippie, wat spannend!’

Het jaar 2012 gevangen in foto’s…

 

We wensen jullie allemaal een heel fijn 2013 toe!

Een erfenis van stil verdriet

Mijn hele leven lang heb ik één opa en oma gekend en dus ook één kant van de familie. Er was wel één oom, de broer van mijn vader die vaak met zijn gezin bij ons kwam en heel sporadisch was er contact met andere broers en zussen. Dit gemis en gebrek aan contact is een erfenis van de tweede wereldoorlog. Mijn opa sprak zelf zelden over de oorlog, maar we weten wat hij heeft gedaan en zijn er in stilte heel trots op. Vlak na zijn overlijden vond een joodse familie dan eindelijk mijn opa’s adres en ze wilden hem graag bedanken voor het riskeren van alles voor hun leven. Het was een keuze die hij toen maakte en het was ook zijn keuze om elk eerbetoon af te wimpelen.

Zo anders was het voor de andere kant, de familie die we eigenlijk nooit hebben gekend. Ongeveer 12 jaar na de tweede wereldoorlog werd het gezin van mijn vader (die zelf na de tweede wereldoorlog is geboren) ruw uit elkaar getrokken na het overlijden van zijn moeder. Heel lang hebben we het moeten doen met geruchten en de taboesfeer die hier om heen hing: niemand binnen die familie wilde de kinderen in hun midden opnemen en de jonge kinderen kwamen in pleeggezinnen en weeshuizen terecht. Mijn vader heeft nooit de warmte en liefde van het gezin gekend totdat hij verliefd werd op mijn moeder. Mijn grootouders hebben hem warm onthaald en pas daar leerde hij hoe het echt kan zijn. Deze erfenis heeft hij doorgegeven aan zijn eigen kinderen.

Pas zes jaar geleden kregen we iets meer inzicht in wat er tijdens de Tweede Wereldoorlog zo fout is gegaan in Hengelo. Mijn oma was voor de oorlog getrouwd met een Duitser en tijdens de oorlog heeft ze hem de deur gewezen. Heel lang was er het gerucht dat deze man in Duitse dienst was getreden, maar het blijkt nu dat hij al die tijd in dezelfde stad is gebleven maar echter niet meer thuis welkom was. Naar het waarom blijven we vooralsnog gissen. Opvallend was dat deze man een Nederlandse stamboom heeft, maar door het huwelijk van zijn ouders een Duits paspoort kreeg. Maar ja, het Duitse paspoort gaf hem het aanzien van een echte Duitser.

Er was echter meer aan de hand. In het gezin van mijn Hengelose oma werd er gekozen voor zowel het verzet als collaboratie (door bijvoorbeeld lidmaatschap van de NSB): een verscheurd gezin tijdens deze oorlog. Vele geruchten gaan nog steeds in de rondte welke keuzes mijn Hengelose oma heeft gemaakt. Het zat haar familie dwars dat ze op uitnodiging van haar zus en schoonzus ging feesten met de Duitsers. Ook gaat er het gerucht dat één van haar dochters een Duitse vader – een militair – heeft. Maar het zijn geruchten en hopelijk kan het NIOD – als mijn oma daar een dossier heeft – ons verder kan helpen om haar te kunnen begrijpen om dat boek te kunnen sluiten.

Maar wat vaststaat, is dat door deze geruchten en de keuzes gemaakt in de Tweede Wereldoorlog zes kinderen ernstig heeft beschadigd. Niet alleen doordat ze zonder hun broers en zussen moeten opgroeien, maar ook door de geruchten over een foute keuze die hun moeder heeft gemaakt en nu nog steeds moeten leven met dit taboe. Zes jaar geleden hoorde ik hoe mijn overgrootmoeder zelf de moeilijkste keuze in haar leven moest maken. Niet alleen moest ze lijdzaam toezien hoe twee van haar kinderen de foute kant kozen, maar ook dat deze keuze het haar onmogelijk maakte om deze zes kinderen na het verstrijken van de tweede wereldoorlog een huis te bieden. De schande was gewoon te groot, maar tot aan haar sterfbed heeft ze een intens stil verdriet gehad, een stil verdriet dat de kinderen die de erfenis van hun moeder nog steeds bij zich moeten dragen.

Als een kind van de tweede generatie merk ik dat ik dit op een afstand kan bekijken met wat mijn opa me heeft bijgebracht als een stevige richtlijn. Hij heeft een kind van een ‘foute’ Nederlandse een w arm nest geboden en met de mantel der liefde bedekt en geleerd hoe het wel kan. Hij zag dat mijn vader niets kon doen aan fouten die zijn gemaakt door zijn moeder en dat ook hij een kans verdiende op een beter leven.

Nu dat we bijna weer 4 mei gaan herdenken mis ik de vergevingsgezindheid en begrip. De discussie rondom Auke de Leeuw’s gedicht gaat nauwelijks in op de boodschap die het draagt: moeders blijven altijd van hun kinderen houden ongeacht welke fouten ze maken. Het is moeilijk om dit toe te lichten als mensen struikelen over de fouten van een kind en hoe dit het leven van een moeder en de rest van het gezin onherstelbaar veranderden. Het gaat mij niet om die foute mensen en ik wil dat niet goed praten, maar het gaat me aan het hart dat de moeders van die mensen die machteloos moesten toekijken en zelfs nu nog worden genegeerd.

Nu dat ik weet wat voor een erfenis van stil verdriet er altijd aanwezig is geweest, wil ik stil staan bij mijn overgrootmoeder. Door de foute keuzes van haar kinderen heeft zij jarenlang haar verdriet niet mogen tonen. Zelfs nu niet als het uit de maatschappelijke discussie blijkt dat anderen niet de ruimte gunnen om dat in vrijheid te herdenken. Wat ik de afgelopen week heb geleerd is dat niemand weet hier een antwoord op zonder een Godwin toe te passen, niemand die wil zeggen wanneer er dan wel ruimte is voor een groot verdriet als deze.

Ik weet

En ik herinner

Denkend aan die tranen

Die ze nooit heeft durven laten

Category: Familie  Leave a Comment

Schade van het verleden; Littekens van nu

Gisteren kreeg ik een onverwachts telefoontje van een tante die ik (mede ook door scheiding van haar en mijn oom) zeker 15 jaar niet meer had gesproken. Ze bedankte me voor het inzicht die ze had gekregen door wat ik 5 jaar geleden heb opgeschreven voor mijn vader. Toen was een neef bezig met een groot stamboomonderzoek en deze neef wilde weten wat er met onze kant van de familie was gebeurd.

Nu schrijf ik graag en veel als het lukt, maar ze bedankte me niet voor deze levensgeschiedenis van mijn vader waarin ik schetste hoe moeilijk hij het had gehad door zijn jeugd in kindertehuizen. Tijdens de gesprekken met mijn verre neef werd iets anders duidelijk en dat gaf haar een inzicht waar ze al ruim 40 jaar naar zocht: erkenning en duidelijkheid. Duidelijkheid betreffende het explosieve gedrag van haar ex-man en de problemen die haar kinderen ondervonden. Met een dikke stem vertelde ze me dat ze nu in overleg met de instelling waar haar jongste wordt verpleegd (hij is autist en is na zware mishandeling verstandelijk gehandicapt geworden) kan aangeven dat autisme en andere aanverwante stoornissen in die kant van de familie voorkomt. Ineens zag ze in dat het gedrag van haar oudste (erg intelligent maar net als zijn vader explosief gedrag), niet alleen aan de opvoeding heeft kunnen liggen. De bevindingen van mijn verre neef liegen er namelijk niet om: tijdens het onderzoek werd duidelijk dat in de familie er uitersten zijn van hoogopgeleide rechters tot familieleden die in de goot en in instituten moesten worden verpleegd.

Had ze het maar geweten, had ze er toen maar naar kunnen handelen. Maar de schade in dat gezin is groot en dagelijks worstelt ze zelf nog met de erfenis van een heftig huwelijk waarin haar echtgenoot losse handjes had.

Met deze kennis en aantoonbaarheid van psychiatrische stoornissen die erfelijk zijn vraag ik me weleens af waar populistische politici mee bezig zijn. Dit zijn niet zomaar vlekjes en etiketten die ineens opgeplakt worden door ondeskundige personen (en de eerste onnozele gans die waarde hecht aan woorden van een psycholoog heeft geen kennis van zaken. Alleen psychiaters mogen hierover uitspraken doen over diagnoses als deze). Deze stoornissen grijpen al decennia (en langer) in op het gezinsleven van velen met grote gevolgen. ‘Vroeger’ zag men het niet omdat deze kinderen meer op de gang zaten voor straf (wie kent ze niet?) of dat bv kinderen met autisme (Kanner kwam zelf met deze definitie in 1943) uit huis en in een instituut werden geplaatst. Nu geven we dit soort kinderen en mensen een kans om mee te doen in de maatschappij en daardoor zijn ze ineens zichtbaar voor iedereen. En daarbij is dus de mythevorming ontstaan van een modeziekte terwijl dit niet het geval is.

Door het te onderkennen en af te doen als aanstellerij wordt er een onvoorstelbare schade aangericht in gezinnen waar dit wel speelt. Ik hoef nu alleen maar te denken aan mijn tante die nu weer een stukje van het verleden kan verwerken doordat ik het voor haar zichtbaar heb neergezet dat autisme spectrum stoornissen bestaan, ook in een complexe familie als de onze.

Groei

En zo zijn we in 2011 aanbeland. Er zijn genoeg blogjes te vinden die terug kijken op wat er van goede voornemens is terecht gekomen. Nu doen wij daar niet aan, gewoon omdat we elke dag willen plukken onder het motto van doen (nee, ik werk niet voor een zekere energiemaatschappij). Vanavond was ik toch nieuwsgierig hoe de kinderen gegroeid zijn en gingen ze beide een tikkeltje gespannen bij de Nijntje groeimeter staan. Voorheen had Kevin daar veel moeite mee: stil staan en niet zien wat pappa doet vond hij wel erg moeilijk. Terwijl ik keek naar mijn twee mannen voelde ik me supertrots. Daar stond hij dan, ons Kevin met van die pretoogjes, geduldig wachten totdat pappa klaar was. 1 meter en 11cm, toe maar knul! Je mamma kan de kledingkast weer grondig uitmesten om de kleine maatjes eruit te mikken.

2010 was een moeilijk jaar met tegenslagen en teleurstelling in met name de eerste maanden. Dankzij de steun van de peuterspeelzaaljuf en zijn logopediste hebben we het toch met een redelijk goed gevoel kunnen doorlopen en uiteindelijk in april op naar Lindenhout/Picollo. Vaste lezers van dit blog weten al wat voor een verschil dat heeft gemaakt en wat is hij gegroeid zowel lichamelijk als emotioneel! Test na test, hij krijgt nu logopedie van een derde logopediste en hij liet zich niet van de kaart brengen. Eindelijk dan naar de voorbereidende kleuterklas, een nieuwe juf en ook daar stapte hij stoer en zelfverzekerd de klas in. Zijn juf kijkt uit naar het nieuwe jaar met hem in haar klas, en wij ook.

Je kunt dromen hoe je kind dan uiteindelijk zijn plekje vind, en ook al zijn we er nog niet helemaal: het begin is er in elk geval. Iedereen werkt keihard om de indicatieaanvragen rond te krijgen, we hebben twee scholen bezocht en vele gesprekken gevoerd. Vlak voor de vakantie van Kevin kregen wij de brief die een gedragswetenschapper had geschreven aan Sine Limite (een organisatie die gaat over passend onderwijs in Deventer). Hier wil ik toch twee zinnen uit lichten:

Kevin is een leergierige, gemotiveerde jongen die uitdaging nodig heeft.

en

Moeder heeft gevraagd of het ZAT ook een advies wil geven omtrent de schoolkeuze voor Kevin. Zo weten ouders dat zij alles hebben gedaan om een goede, passende plek voor Kevin te vinden.

Om dat te lezen: dat doet je als een ouder goed. Alle inzet, alle tranen en gesprekken. Alles wat je zelf met hem hebt gedaan: de vele oefeningen, bakken en bakken met geduld, je eigen levensstijl aanpassen zodat hij de veiligheid voelt om zich verder te ontwikkelen. Ik gun het geen enkele ouder met een kind in het Autistische Spectrum om zo opzij te worden gezet door een basisschool met zorgplicht. Iets wat ze wel wilde aangaan maar niet konden waarmaken. Het verdriet en onmacht waar je door heen moet valt niet te beschrijven.

Maar ik ben dankbaar dat we nu zijn waar we zijn gekomen. De afgelopen maanden heb ik hem in de klas gezien, of videobeelden bekeken, dagverslagen gelezen of van andere moeders gehoord hoe hun kinderen het over onze zoon hebben. Als een super cadeau: twee weken genieten van twee geweldige kinderen. Wat een geweldige vakantie en afsluiting van een moeilijk jaar.

Ik weet niet wat 2011 gaat brengen: hopelijk kan Kevin naar die school waar hij helemaal tot zijn recht kan komen. Ons dondersteentje en zonnetje Susannah gaat ook naar de peuterspeelzaal en ik weet wel zeker dat ze daar flink wat leven in de brouwerij gaat brengen. Ik zal daar ook moeite mee hebben hoor, ik ben nogal gek op mijn meiske om me heen zeker omdat ze heel graag dingen met me wil doen (Kevin was rond die leeftijd erg anders), het erg vocale knuffelkontje. Laat 2011 maar een jaar van persoonlijk groei zijn, voor ons allemaal!