Archive for the Category » Bibliotheek «

Biebvader

“Nee, we moeten deze deur hebben. De andere deur is gesloten omdat de school nog bezig is”, zegt ze terwijl we samen oplopen naar de basisschool. Zij is sinds dit schooljaar de coördinator van de schoolbieb voor de eerste twee groepen leerlingen. Elke woensdagochtend mogen de kinderen uit de drie gecombineerde klassen een nieuw prentenboek uitzoeken. Begeleid door een groepje biebouders die ervoor moeten zorgen dat alle uitgeleende boeken ingeleverd worden en dat de ca. 65 kinderen weer met een nieuw boek teruggaan naar hun klas.

Ietwat onwennig loop ik achter haar aan de school binnen. Het voelt wat raar om in de school van je kind te zijn terwijl de lessen nog bezig zijn. Ook al werk ik zelf al bijna 20 jaar in een hogeschool en voel ik daar geen enkele terughoudendheid om door de gangen te lopen en personeelskamers van docenten binnen te gaan. Deze kleinere basisschool blijkt ook een personeelskamer te hebben en ik word er naar toegeloodst om mijn jas op te hangen.

“Er is nog tijd voor koffie hoor”, zegt ze. “Als je wilt”.

Met een kop koffie in de hand lopen we samen naar de drie hoge boekenkasten in de gang waar twee van de bovenste planken gereserveerd zijn voor de prentenboeken van groep 1/2. Overduidelijk niet bedoeld om zelf te pakken concludeer ik maar voordat ik kan vragen waarom ze juist voor de kleine kinderen zo hoog staan zie ik dat het al bijna tijd is om te beginnen. Terwijl ik geen idee heb wat ik als nieuwe biebouder moet doen.

Een maand geleden bood ik impulsief aan om mee te doen. Na een flashback terug naar de tijd dat ik stage liep in een openbare bibliotheek en ik meedraaide op de kinderafdeling. Maar nu het ineens zo ver is word ik zelfs nog enigszins nerveus.

“Je gaat het heel erg leuk vinden”, wuift ze vervolgens alle bezwaren weg die ik ter plekke nog bedenk. Ze spreekt de directeur aan die net voorbijloopt en stelt me met pretoogjes aan haar voor. De nieuwe en enige biebvader. De biebvader die bibliothecaris is zelfs. Gelukkig worden er geen verwachtingen gecreëerd, denk ik nog met flink wat cynisme, terwijl ik al weer meegenomen word naar de klaslokalen van groep 1/2. Daar staan drie manden vol met groene tassen. Tassen die voorzien zijn van de voornamen van de kinderen en gevuld zijn met de in te leveren boeken.

“Help je me om de manden mee te nemen die kant op?”, zegt de coördinator terwijl ze zelf een witte ordner pakt waar alle uitleningen in genoteerd worden. “Binnenkort gaan we meedoen met het Bibliotheek op School programma en daarom doen we het nu nog even op papier”. Aan de grote tafel voor de boekenkasten worden de ingeleverde boeken door ons afgevinkt. Elke leerling heeft zijn eigen pagina waar op genoteerd wordt welk boek hij of zij geleend heeft. Een krulletje erachter om aan te geven dat het ook weer ingeleverd is en klaar.

“Ga jij zometeen de boeken uitlenen aan alle kinderen? Dan ga ik ze in groepjes van vijf ophalen uit de klas”

Ik pak de ordner erbij, ga aan de hoek van de tafel zitten en trek er een extra stoel bij. Schuin tegenover me. De uitleenstoel noem ik het. Als ze met meerdere tegelijk komen dan kan ik ze één voor één op de stoel laten zitten.

Groepje voor groepje komen ze voorbij aan de tafel. Waar telkens weer 10 a 15 nieuwe prentenboeken liggen om uit te kiezen. Waar de coördinator met de kinderen babbelt over wat ze leuk vinden en wat ze al gelezen hebben. Met de kinderen die meteen precies weten welk boek ze willen, de kinderen die zorgvuldig alle boeken op tafel bekijken en de kinderen die wat schuchter toekijken en niet goed weten wat ze mee willen nemen.

Eén voor één komen ze daarna bij mij langs. Verbaasd om een biebvader te zien. Een hele lange biebvader. En ik vraag ze hoe ze heten nadat ik ze vertel hoe ik heet. Want ik heb hun voornamen in de witte ordner staan en ik wil graag weten met wie ik het genoegen heb. En nee, met alleen wijzen naar hun naam op de groene tassen neem ik geen genoegen. Op de stoel zittende kijken ze mee hoe ik hun pagina opzoek. Als ik vraag naar hun uitgezochte boek vraag ik ook of ze al woordjes kunnen lezen. Vol trots vertellen ze me hoe ze samen lezen met hun papa of mama. Of dat ze het boek al eerder geleend hebben maar heel graag nog een keer wilden lezen.

Ik denk even aan al die bibliotheeksystemen waar ik de afgelopen twintig jaar mee gewerkt heb en besluit dat een witte ordner eigenlijk leuker is. Veel leuker. Al pratende en schrijvende vliegt de tijd gezellig voorbij tot de coördinator aan komt lopen met een groepje waar ook haar dochter bij zit.

Haar blik valt eerst op de boeken op de tafel maar dan ziet ze mij zitten.

“Papa, wat doe JIJ hier?”