Author Archive

Avonturen in (nep Lego) supermarktenland

Het was al begin van dit jaar aangekondigd maar omdat de C1000 ophoudt te bestaan, gaat ook de C1000 Hans Kok in Colmschate veranderen in een Jumbo. Als vaste bezoekers vonden zowel Kevin als Susannah dat niet heel leuk om te horen en het kwam heel dichtbij toen de C1000 in april een halve week dichtging om daarna weer te openen als Jumbo. Alles geel in plaats van rood en natuurlijk nergens meer een vermelding van C1000 te vinden.

Daar had Kevin wel moeite mee. De C1000 maakte deel uit van zijn patroon en dan nooit meer daar naar toe kunnen, dat was lastig om te verwerken.

2015-05-07 C1000 supermarkt
Gelukkig had de C1000 een tijd daarvoor nog een spaaractie gehad om C1000 speelgoed te sparen. Brick’m, een B-merk Lego variant, waarin je C1000 spulletjes kon namaken. Samen met mama bouwde hij zijn eigen C1000 supermarkt zodat hij die niet hoefde te missen. En plaatste ik bovenstaande foto op Twitter.

Dat leidde tot een reactie van RTV Oost, een telefoontje en een leuk stukje op de site van RTV Oost die avond.

2015-05-07 Kevin op RTV Oost nieuws met C1000 supermarkt v2Maar daar hield het niet bij op. Vanuit Jumbo Hans Kok reageerden ze meteen met een aanbod om Kevin een Jumbo truck en een Jumbo Ban Bao speelgoedset cadeau te doen zodat hij nog sneller kon wennen aan de nieuwe Jumbo.

En dus stonden papa, Susannah en Kevin op de dag na Hemelvaart in de nieuwe Jumbo, maakten kennis met heel veel leuke medewerkers van de Jumbo (het is een familiebedrijf) en mochten achter de schermen meekijken. De hele stijle trap naar de personeelsruimte maakte zeer veel indruk op Kevin en enigszins beduusd nam hij de truck en bouwset in ontvangst.

Voor de verslaggever en fotograaf van de Stentor wilde hij echter met veel plezier nog wel even op de foto met zijn nieuwe aanwinsten en Hans Kok. En Susannah, tja, die houd je echt niet weg als er een camera in de buurt is 😉

20150515_112237#

Category: Kevin  Comments off

Biebvader

“Nee, we moeten deze deur hebben. De andere deur is gesloten omdat de school nog bezig is”, zegt ze terwijl we samen oplopen naar de basisschool. Zij is sinds dit schooljaar de coördinator van de schoolbieb voor de eerste twee groepen leerlingen. Elke woensdagochtend mogen de kinderen uit de drie gecombineerde klassen een nieuw prentenboek uitzoeken. Begeleid door een groepje biebouders die ervoor moeten zorgen dat alle uitgeleende boeken ingeleverd worden en dat de ca. 65 kinderen weer met een nieuw boek teruggaan naar hun klas.

Ietwat onwennig loop ik achter haar aan de school binnen. Het voelt wat raar om in de school van je kind te zijn terwijl de lessen nog bezig zijn. Ook al werk ik zelf al bijna 20 jaar in een hogeschool en voel ik daar geen enkele terughoudendheid om door de gangen te lopen en personeelskamers van docenten binnen te gaan. Deze kleinere basisschool blijkt ook een personeelskamer te hebben en ik word er naar toegeloodst om mijn jas op te hangen.

“Er is nog tijd voor koffie hoor”, zegt ze. “Als je wilt”.

Met een kop koffie in de hand lopen we samen naar de drie hoge boekenkasten in de gang waar twee van de bovenste planken gereserveerd zijn voor de prentenboeken van groep 1/2. Overduidelijk niet bedoeld om zelf te pakken concludeer ik maar voordat ik kan vragen waarom ze juist voor de kleine kinderen zo hoog staan zie ik dat het al bijna tijd is om te beginnen. Terwijl ik geen idee heb wat ik als nieuwe biebouder moet doen.

Een maand geleden bood ik impulsief aan om mee te doen. Na een flashback terug naar de tijd dat ik stage liep in een openbare bibliotheek en ik meedraaide op de kinderafdeling. Maar nu het ineens zo ver is word ik zelfs nog enigszins nerveus.

“Je gaat het heel erg leuk vinden”, wuift ze vervolgens alle bezwaren weg die ik ter plekke nog bedenk. Ze spreekt de directeur aan die net voorbijloopt en stelt me met pretoogjes aan haar voor. De nieuwe en enige biebvader. De biebvader die bibliothecaris is zelfs. Gelukkig worden er geen verwachtingen gecreëerd, denk ik nog met flink wat cynisme, terwijl ik al weer meegenomen word naar de klaslokalen van groep 1/2. Daar staan drie manden vol met groene tassen. Tassen die voorzien zijn van de voornamen van de kinderen en gevuld zijn met de in te leveren boeken.

“Help je me om de manden mee te nemen die kant op?”, zegt de coördinator terwijl ze zelf een witte ordner pakt waar alle uitleningen in genoteerd worden. “Binnenkort gaan we meedoen met het Bibliotheek op School programma en daarom doen we het nu nog even op papier”. Aan de grote tafel voor de boekenkasten worden de ingeleverde boeken door ons afgevinkt. Elke leerling heeft zijn eigen pagina waar op genoteerd wordt welk boek hij of zij geleend heeft. Een krulletje erachter om aan te geven dat het ook weer ingeleverd is en klaar.

“Ga jij zometeen de boeken uitlenen aan alle kinderen? Dan ga ik ze in groepjes van vijf ophalen uit de klas”

Ik pak de ordner erbij, ga aan de hoek van de tafel zitten en trek er een extra stoel bij. Schuin tegenover me. De uitleenstoel noem ik het. Als ze met meerdere tegelijk komen dan kan ik ze één voor één op de stoel laten zitten.

Groepje voor groepje komen ze voorbij aan de tafel. Waar telkens weer 10 a 15 nieuwe prentenboeken liggen om uit te kiezen. Waar de coördinator met de kinderen babbelt over wat ze leuk vinden en wat ze al gelezen hebben. Met de kinderen die meteen precies weten welk boek ze willen, de kinderen die zorgvuldig alle boeken op tafel bekijken en de kinderen die wat schuchter toekijken en niet goed weten wat ze mee willen nemen.

Eén voor één komen ze daarna bij mij langs. Verbaasd om een biebvader te zien. Een hele lange biebvader. En ik vraag ze hoe ze heten nadat ik ze vertel hoe ik heet. Want ik heb hun voornamen in de witte ordner staan en ik wil graag weten met wie ik het genoegen heb. En nee, met alleen wijzen naar hun naam op de groene tassen neem ik geen genoegen. Op de stoel zittende kijken ze mee hoe ik hun pagina opzoek. Als ik vraag naar hun uitgezochte boek vraag ik ook of ze al woordjes kunnen lezen. Vol trots vertellen ze me hoe ze samen lezen met hun papa of mama. Of dat ze het boek al eerder geleend hebben maar heel graag nog een keer wilden lezen.

Ik denk even aan al die bibliotheeksystemen waar ik de afgelopen twintig jaar mee gewerkt heb en besluit dat een witte ordner eigenlijk leuker is. Veel leuker. Al pratende en schrijvende vliegt de tijd gezellig voorbij tot de coördinator aan komt lopen met een groepje waar ook haar dochter bij zit.

Haar blik valt eerst op de boeken op de tafel maar dan ziet ze mij zitten.

“Papa, wat doe JIJ hier?”

Category: Bibliotheek, Susannah  Comments off

Het leven is één groot spel

Geconcentreerd kijkt hij naar het beeldscherm. Samen met zijn zusje. Team 1 raadt het woord en mag twee ballen uit de bak halen. “Groen, groen, groen”, klinkt het vanuit het publiek maar dat kan hem helemaal niks schelen. De tweede bal levert echter lingo op en team 1 begint uit te lopen op het tweede team.  Groene ballen doen niks met de score, maar lingo wel.

Dat staat hem niet aan want de teams zijn verdeeld. Zijn zusje speelt met team 1 en hij speelt met team 2. Dat is hun manier om samen naar het tv programma te kijken. De twee teams zijn de avatars die hen beiden vertegenwoordigen in een competitie. Het maakt niet uit hoe ze winnen op tv, hoe goed ze spel(l)en .. het gaat om het winnen voor de buis.

Hij houdt van spellen. Spellen hebben duidelijke regels. Je krijgt een heldere uitdaging en die ga je aan. Winnen of verliezen is een kwestie van oefenen en van opletten. Het heeft niks te maken met lastige sociale situaties waarin mensen je niet duidelijk vertellen wat ze vinden of willen. Niks te maken met je eigen probleem om anderen te vertellen wat jij daar weer van vindt. In spellen is het duidelijk wat je moet doen en weet jij hoe je het moet doen. Je kent de spelregels beter dan wie ook.

De focus en concentratie is ook vergelijkbaar. Of anderen nu voor je spelen of je zelf de controle hebt over het spel. Het beeldscherm is kleiner maar de oude Playstation controller lijkt voor hem gemaakt te zijn. “Ik ga even boven spelen, papa” hoor ik hem regelmatig roepen als hij thuiskomt uit school. Even een half uur ontspannen. Spyro door de levels loodsen, puzzels oplossen, vijanden verslaan.

De verbazing om nieuwe puzzels, de vrolijkheid als hij een nieuw trucje leert en de frustratie als een uitdaging tijdelijk te groot is. Als hij te weinig levens overheeft om het te blijven proberen. Maar ook de ontlading als het hem alsnog lukt. “Vandaag is het mijn geluksdag!”, klinkt het dan juichend.

Vanavond heeft hij minder geluk. Zijn team op tv verliest en mag niet door naar de finale. De frustratie krijgt even de overhand en met het nodige drama besluit hij – druk stampend op de trap – meteen naar bed te gaan.

“Ik heb geen levens meer!”, roept hij nog tegen een ieder die het horen wil.

Misschien heeft hij morgen meer geluk.

Category: Kevin  Comments off

Zondagochtend snoeperd

Met een stralend gezicht stapt ze van de trap af de kamer in. In haar handen het plastic zakje met het snoepgoed dat ze gisteren gekregen heeft tijdens de verjaardag van haar neefje.

“Goedemorgen papa”, klinkt het vrolijk, “ik kom bij jou zitten”.

Ze nestelt zich in de grote stoel onder het raam waar de regen inmiddels al uren gezellig op tikt.

“We blijven vandaag de hele dag binnen, he?”

Ik bevestig dat die kans groot is als het zo blijft regenen maar ze hoort mijn antwoord nauwelijks. Haar aandacht is al afgedwaald naar de inhoud van het zakje.

“Ik mag het nu eindelijk opeten?”, zegt ze guitig in haar typische manier van vragen stellen die eigenlijk geen vragen zijn.

Ja, dat was de afspraak gisteravond. Het kostte moeite maar met tegenzin liet ze het zakje met allerlei verschillende soorten snoepjes beneden achter toen ze naar bed moest. Met de belofte dat ze het morgen mocht opeten. Een belofte die ze dan weer zonder moeite onthouden heeft.

En één voor één worden de schatten gepresenteerd aan me. Om verpakkinkjes open te maken waar een vierjarige iets meer moeite mee heeft. Vooral een ongeduldige vierjarige.

Lui leunt ze met blije oogjes achterover in de stoel. Een doosje met kleine minisnoepjes wordt als eerste leeggegeten. Een rolletje met gekleurde ronde snoepjes volgt. Een bekertje met kersensnoepjes en dropjes. Drie mini Fruitella”s en tot slot een doosje met rozijntjes.

“Ik hou van snoepjes”, merkt ze geheel overbodig op. “En dit waren wel heel veel snoepjes”, voegt ze er tevreden aan toe.

Ze staat op en verzamelt de papiertjes en de plasticjes waar het zoete geluk tot kortgeleden nog in zat. Ze loopt naar de vuilnisemmer en gooit alles keurig weg.

“Opgeruimd staat netjes”

Maar het nu lege bekertje houdt ze nog even vast.

“Die gooi ik niet weg, papa”, antwoordt ze op de ongestelde vraag. “Want ik heb nu wel dorst gekregen”

En ze loopt de kamer uit en de trap af. Om haar moeder te overtuigen de beker met iets lekkers te drinken te vullen.

#

Category: Susannah  Comments off

Concentratie

Met omhoog getrokken benen zit hij in de stoel naast me. Zo af en toe komt het puntje van zijn tong uit zijn mond terwijl hij met een strakke blik kijkt naar de iPad in zijn handen. Geconcentreerd.

Hij speelt een spel. Hungry Sharks Evolution. Op dit moment zijn favoriet hoewel hij vele andere spellen zou opnoemen als je hem zou vragen welke spellen hij het liefste speelt op de iPad van papa. “De Tijgerhaai houdt niet van krabben!”, roept hij ineens hardop. Het maakt hem niet uit of er wel of iemand in de buurt is om dat aan te horen. Hij moet zijn gedachten en gevoelens even kwijt.

“Waar heb je de chocolaatjes, papa?”, klinkt het na een kwartiertje spelen uit de stoel. Het is één van de voordelen van mogen spelen op de zolderwerkkamer van papa. Behalve de rust en de fijne stoel is er ook de kleine voorraad chocolaatjes die papa met weinig tegensputteren best wel wil delen.

Hij heeft pech. Zijn zusje heeft net die ochtend de laatste gekregen. “Ga je morgen nieuwe halen?”, vraagt hij half terloops terwijl hij overschakelt naar een ander spel. Bad Piggies deze keer. Gniffelend loodst hij de gebouwde voertuigen door de levels naar de finish, af en toe luid schaterlachend als hij ze laat crashen.

De uren vliegen voorbij terwijl er nog twee spellen voorbij komen. Meestal in stilte terwijl hij zijn best doet om het goed te doen in de spellen. Maar met regelmatige onderbrekingen als hij blij, gespannen of gefrustreerd raakt. Hij ontlaadt elke emotie die hij voelt.

Dan ineens staat hij abrupt op. Geeft de iPad terug en zegt: “Ik ben klaar”. En loopt naar beneden terwijl hij nog even een blik werpt op waar normaliter de chocolaatjes liggen.

Morgen vast wel weer.

#

Category: Kevin  Comments off

Treinavontuur 2011

Voor de tweede keer in twee jaar tijd is Kevin met papa op stap geweest met de trein. Niet reizen naar een bestemming toe maar reizen om het reizen zelf.

Lopen naar het station Deventer Colmschate, met de drukke stoptrein (het is nog nipt vakantie) naar Deventer en daar vandaan door naar station Zutphen met een oude trein. Helaas geen dubbeldekker zoals Kevin hoopte maar het was er niet minder leuk om.

In Zutphen mocht Kevin kiezen welke van de twee gereedstaande treinen hij wilde nemen. Net als vorig jaar koos hij voor de Syntus trein naar Oldenzaal en na een korte wachttijd vertrokken we langs Lochem, Goor en Delden naar Hengelo. Daar stond ook de stoptrein naar Enschede al gereed en op ons gemakje reden we die kant op. Vlak voor Enschede wilde Kevin toch wel graag naar huis en we lieten er geen gras overheen groeien, en renden naar de al bijna vertrekkende intercity trein naar Den Haag.

In Almelo hebben we 10 minuutjes gewacht op de stoptrein richting Deventer en na 20 minuten waren we weer terug waar we begonnen waren, Deventer Colmschate


Category: Kevin  Comments off