Compliment

25 april 2014, de dag van de koningspelen en het was een drukke dag. Vanaf kwart voor acht tot kwart over vijf zijn we in de weer geweest en deze dag is er een hoop gebeurd voor beide kinderen. Om even snel nog wat in huis te halen voor het avondeten gaan we na de judo nog heel even naar de supermarkt. Eenmaal binnen spurten beide weg met hun kinderwinkelwagentjes en proberen ze genoeg lekkers van mama los te peuteren. Zoonlief heeft geen mazzel: van wat hij pakt (raketjes en koekjes bijvoorbeeld) hebben we genoeg op voorraad en onze grote kleine meid vraagt of ze ook wat van mij in haar wagentje mag leggen. Onbewust ontstaat er dus een ongelijkheid in de inhoud van die twee wagentjes, maar omdat ik snel naar huis wil is het mij niet opgevallen. Ik wil snel boodschappen doen en dan lekker naar huis.

Bij Kevin bouwt de frustratie op en bij de kassa zet hij het op een schreeuwen: grote tranen biggelen van zijn wangen. Het onrecht voelt zo groot, maar hij komt er niet uit om te zeggen wat er is. Het is gewoon even te veel voor hem. Ik blijf rustig, ik weet dat zijn emmer is overgestroomd en ik pak hem vast om hem tegen me aan te drukken. Zachtjes kriebel ik zijn rug en zo staan we daar even, ik zo onverstoord mogelijk zodat hij niets oppakt van mijn emoties. Na vijf minuten vraag ik hem om rustig te worden zodat ik hem beter kan verstaan en geef hem nog meer tijd. Ik negeer iedereen om me heen, ik weet dat ze kijken en ongetwijfeld hun mening vormen. Kijk daar een moeder die haar kind er niet op wijst hoe ongepast dat geschreeuw was. Wat een drama kind…

Dan herpakt hij zich en kijkt naar mijn boodschappen wagen. ‘Mama, mag ik wat uit jou wagen?’

Natuurlijk mag dat. Alles is afgerekend en het beland toch wel weer in mijn tas. Helemaal blij legt hij een zak bolletjes in zijn wagentje. Zijn ogen stralen en zijn schouders zijn niet meer zo gespannen. Zo klopt het weer voor hem: beide hebben nu allebei drie dingen in hun wagen.

Dan, compleet onverwachts voel ik een zacht tikje op mijn schouder en ik kijk op. De dame die achter me stond bij de kassa kijkt me vriendelijk aan en zegt: ‘Ik wil u een compliment geven over hoe u het net heeft aangepakt. Wat knap dat u zo rustig bleef.’

Ik antwoord en zeg dat na een dag met veel prikkels, het mijn zoon even te veel was geworden.

‘Ja, maar dat geldt ook voor jou,’ antwoord ze, ‘ook jij hebt een lange dag gehad.’

‘Ik kan niet anders. Hij is zoals hij is.’ Zeg ik terug, compleet van mijn stuk door deze opmerking.

Kevin en Susannah zijn inmiddels druk bezig met hun wagentjes leeg te maken, en de lieve mevrouw zegt dan: ‘Maar ook jij verdient je compliment, ik vind het gewoon knap hoe je dit aanpakte.’

‘Vanavond, na acht uur pak ik mijn rust als ze beiden lekker in bed liggen,’ is mijn antwoord en ik vervolg dan, ‘maar heel erg bedankt voor je compliment. Ik zal hem koesteren.’

Hierbij dus.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.You can leave a response, or trackback from your own site.