Hallo Wereld!

Het was zo’n zeldzaam moment dat niet zo vaak voorbij komt: een moment om even met wat meer tijd te kunnen douchen. Niet even snel snel onder de straal springen omdat je in huis nodig bent, nee even lekker lang stomen onder een hete straal. Op mijn vrije dag had ik slechts één kind thuis in verband met een studiedag. Mijn kleuter dochter zat tevreden voor de tv en ik greep mijn kans: dit ging een heerlijk ochtendje worden voor beide dames. Dus ik nam het er van, wetende dat onze meid behoorlijk zelfstandig is, zelfstandiger dan het voor haar leeftijd gewoonlijk is.

Na een korte check voor de grande finale luister ik even op de overloop en hoor beneden het tevreden gebabbel: de poppen worden ook uitgebreid verzorgd door onze dochter. Dan sta je dan: je hoofd ingezeept met shampoo. De douche deur gaat voorzichtig open en dan klinkt het ineens:

‘Mama, ik ben echt in jouw wereld he?’

Ik schiet helemaal vol en doe het douche gordijn op zij. Twee lieve ogen kijken me aan en in haar armen houdt ze haar babypop stevig tegen zichzelf aan.

‘Lieverd, jij bent altijd in mijn wereld.’ En dat is ze, van opstaan tot naar bed te gaan: alles wil ze delen, datgene wat wij met onze zoon hebben moeten missen op die leeftijd maakt ze ruimschoots goed.

Ze knikt en vraagt: ‘kom je zo naar beneden? Ik mis je zo.’ En hoe kan ik daar nu nee tegen zeggen?

–//–

De laatste tijd is het flink aanpoten om onze zoon bij de les te houden. De psychiater had ruim een jaar van te voren al opgemerkt dat hij veel in zijn eigen wereld leeft: zijn pdd-nos had nu meer kenmerken van klassiek autisme.

Dit merken wij het meest omdat hij het tegenwoordig veel heeft over Lego City: hele scenes spelen er in zijn hoofd af en wij kunnen daarvan mee genieten.

Dan, plotseling, stelt hij een soort van controlevraag: ‘Mama, wat is een modelburger?’ Het is dan net alsof hij een ankertje uitgooit om te valideren of we er nog steeds zijn. Het nadeel is vaak dat ik geen flauw idee heb waar hij het over heeft. Met een grote glimlach vertelt hij mij het gewenste antwoord om weer terug te keren naar zijn wereld. Gekke mama toch!

Als ik dan het individueel handelingsplan doorlees voor zijn herindicatie zie ik het zwart op wit staan: het hoort thuis in het beeld van zijn taalstoornis in combinatie met zijn autisme. Het is dus vaak aanpoten om zijn aandacht te trekken en vast te houden. Naast een sociaal vertelsel moet ik hem vaak attenderen op mijn aanwezigheid. Dit doe ik door hem te vragen of hij even in mijn wereld wil komen. Ik pak hem dan zachtjes vast bij zijn arm, draai hem om zodat we elkaar kunnen aankijken en maken contact.

‘Kevin, wil je even in mijn wereld zijn?’ En dat doet hij heel graag: het is echt geen onmacht van zijn kant, maar vaak moet ik hem er even aan herinneren dat onze leefwereld ook heel fijn is.

Die leefwereld bestaat uit bewust veel leuke dingen doen met papa, mama en zijn zusje. Hij geniet dan ook intens van dat soort momenten, zoals een potje mens erger je niet, samen tv kijken of samen eten. Gelukkig worden deze momenten steeds langer, ook op school heeft hij meer en meer aandacht voor zijn klasgenootjes. Hij doet enorm zijn best om in onze wereld te zijn, voor zo ver de prikkels en zijn taalstoornis dat toe laten. Zo zien we hem toch langzaam groeien en zich ontwikkelen op zijn eigen tempo en leren we ook van hem, hoe fijn zijn eigen wereld voor hem kan zijn.

Eerder gepubliceerd in de rubriek ‘Het leven met autisme van’ in het magazine Leven met Autisme, maart 2014, pagina 17.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.