Het leven is één groot spel

Geconcentreerd kijkt hij naar het beeldscherm. Samen met zijn zusje. Team 1 raadt het woord en mag twee ballen uit de bak halen. “Groen, groen, groen”, klinkt het vanuit het publiek maar dat kan hem helemaal niks schelen. De tweede bal levert echter lingo op en team 1 begint uit te lopen op het tweede team.  Groene ballen doen niks met de score, maar lingo wel.

Dat staat hem niet aan want de teams zijn verdeeld. Zijn zusje speelt met team 1 en hij speelt met team 2. Dat is hun manier om samen naar het tv programma te kijken. De twee teams zijn de avatars die hen beiden vertegenwoordigen in een competitie. Het maakt niet uit hoe ze winnen op tv, hoe goed ze spel(l)en .. het gaat om het winnen voor de buis.

Hij houdt van spellen. Spellen hebben duidelijke regels. Je krijgt een heldere uitdaging en die ga je aan. Winnen of verliezen is een kwestie van oefenen en van opletten. Het heeft niks te maken met lastige sociale situaties waarin mensen je niet duidelijk vertellen wat ze vinden of willen. Niks te maken met je eigen probleem om anderen te vertellen wat jij daar weer van vindt. In spellen is het duidelijk wat je moet doen en weet jij hoe je het moet doen. Je kent de spelregels beter dan wie ook.

De focus en concentratie is ook vergelijkbaar. Of anderen nu voor je spelen of je zelf de controle hebt over het spel. Het beeldscherm is kleiner maar de oude Playstation controller lijkt voor hem gemaakt te zijn. “Ik ga even boven spelen, papa” hoor ik hem regelmatig roepen als hij thuiskomt uit school. Even een half uur ontspannen. Spyro door de levels loodsen, puzzels oplossen, vijanden verslaan.

De verbazing om nieuwe puzzels, de vrolijkheid als hij een nieuw trucje leert en de frustratie als een uitdaging tijdelijk te groot is. Als hij te weinig levens overheeft om het te blijven proberen. Maar ook de ontlading als het hem alsnog lukt. “Vandaag is het mijn geluksdag!”, klinkt het dan juichend.

Vanavond heeft hij minder geluk. Zijn team op tv verliest en mag niet door naar de finale. De frustratie krijgt even de overhand en met het nodige drama besluit hij – druk stampend op de trap – meteen naar bed te gaan.

“Ik heb geen levens meer!”, roept hij nog tegen een ieder die het horen wil.

Misschien heeft hij morgen meer geluk.

Category: Kevin
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.