Zondagochtend snoeperd

Met een stralend gezicht stapt ze van de trap af de kamer in. In haar handen het plastic zakje met het snoepgoed dat ze gisteren gekregen heeft tijdens de verjaardag van haar neefje.

“Goedemorgen papa”, klinkt het vrolijk, “ik kom bij jou zitten”.

Ze nestelt zich in de grote stoel onder het raam waar de regen inmiddels al uren gezellig op tikt.

“We blijven vandaag de hele dag binnen, he?”

Ik bevestig dat die kans groot is als het zo blijft regenen maar ze hoort mijn antwoord nauwelijks. Haar aandacht is al afgedwaald naar de inhoud van het zakje.

“Ik mag het nu eindelijk opeten?”, zegt ze guitig in haar typische manier van vragen stellen die eigenlijk geen vragen zijn.

Ja, dat was de afspraak gisteravond. Het kostte moeite maar met tegenzin liet ze het zakje met allerlei verschillende soorten snoepjes beneden achter toen ze naar bed moest. Met de belofte dat ze het morgen mocht opeten. Een belofte die ze dan weer zonder moeite onthouden heeft.

En één voor één worden de schatten gepresenteerd aan me. Om verpakkinkjes open te maken waar een vierjarige iets meer moeite mee heeft. Vooral een ongeduldige vierjarige.

Lui leunt ze met blije oogjes achterover in de stoel. Een doosje met kleine minisnoepjes wordt als eerste leeggegeten. Een rolletje met gekleurde ronde snoepjes volgt. Een bekertje met kersensnoepjes en dropjes. Drie mini Fruitella”s en tot slot een doosje met rozijntjes.

“Ik hou van snoepjes”, merkt ze geheel overbodig op. “En dit waren wel heel veel snoepjes”, voegt ze er tevreden aan toe.

Ze staat op en verzamelt de papiertjes en de plasticjes waar het zoete geluk tot kortgeleden nog in zat. Ze loopt naar de vuilnisemmer en gooit alles keurig weg.

“Opgeruimd staat netjes”

Maar het nu lege bekertje houdt ze nog even vast.

“Die gooi ik niet weg, papa”, antwoordt ze op de ongestelde vraag. “Want ik heb nu wel dorst gekregen”

En ze loopt de kamer uit en de trap af. Om haar moeder te overtuigen de beker met iets lekkers te drinken te vullen.

#

Category: Susannah
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.You can leave a response, or trackback from your own site.