Als praten niet vanzelf sprekend is…

Stel je eens voor, je arriveert in een nieuw land. Je kent de taal niet en je kunt je zelfs niet verstaanbaar maken met het nodige handen en voetenwerk. Maar er is iemand die desondanks dat dit niet lukt toch bij je blijft, voorbij deze communicatiestoornis kan kijken en je ziet zoals je bent. Je voelt je veilig, geborgen in de cocon die om je heen wordt gesponnen. Maar deze cocon is niet altijd daar, er komen meer momenten dat je in je eentje in die buitenwereld moet begeven. Deze buitenwereld is er nu eenmaal omdat ze jou datgene kan geven wat je nodig hebt zodat je in je eigen basisbehoeften kunt voor zien. Je snapt niet wat ze van je willen, je probeert het wel maar ze snappen je gewoon niet. Je gids zoekt en zoekt en met hulp weten ze iemand te vinden die jou kan helpen om je wel verstaanbaar te maken zodat je in deze voor jouw vreemde maatschappij mee kan doen zodat als je gids wegvalt, je wel in je eigen basisbehoeften kunt voor zien.

Beste lezer: laat dit eens in je inwerken. Hoe zou jij je voelen? Zou jij er best wel mee kunnen leven dat je zonder hulp en als je gids wegvalt je helemaal in je eentje er voor staat. In die maatschappij die niet met jou wil en kan communiceren? Is dat acceptabel?

Taal is de basis van alles. Zonder taal is het in onze maatschappij verdomd moeilijk om te overleven in je eentje. En als een taal/spraakstoornis je ook nog belemmert in het eigen maken van kennis (het leren van een vak bijvoorbeeld) terwijl je zoveel in je mars hebt, dat je zoveel kunt bijdragen als je maar die kans krijgt om het te leren, dan spreken we hier over een essiëntele basisbehoefte waar je niet zonder kan.

En toch heeft het College voor Zorgverzekeringen spraakstoornissen in hun Technische rapportage ziektelast bestempelt als ‘ach je kunt er prima mee leven hoor.’ Nee, ze doen geen uitspraken of dit uit het pakket moet worden gehaald, en ja ze zeggen duidelijk het volgende:

De zorg is niet getoetst aan de hand van de vier pakketcriteria die wij normaliter hanteren bij pakketbeoordelingen, namelijk effectiviteit, kosteneffectiviteit, noodzakelijkheid en uitvoerbaarheid. De rapportage is dan ook geen pakketbeoordeling of pakketadvies en de gebruikelijke adviesroute met consultatie van belanghebbenden en advisering door de Advies Commissie Pakket (ACP) is achterwege gebleven. Dit impliceert dat de medische en maatschappelijke consequenties niet door ons zijn beoordeeld. In lijn met onze eerdere uitvoeringstoets beschrijven wij wel de mogelijke problemen op zorginhoudelijk en uitvoeringstechnisch terrein.

In het rapport zelf wordt op pagina 52 een moeizaam onderscheid gemaakt wat nu onder ‘speech problems’ wordt verstaan.

Het is lastig een zuivere schatting te geven omdat niet bekend is welk deel van de behandelingen dienen voor ‘speech problems’ en welk deel voor bijv. slikstoornissen. Obv bovenstaande bron wordt dit ruwweg geschat op (40%+24%) 64%.

In deze opsomming staat 40% voor een spraakstoornis, 24% voor een taalstoornis. Dit implicieert dus dat ook taalstoornissen en behandelingen die hiervoor nodig zijn ook hieronder gaan vallen.

Dus ja, laat die kinderen die geboren worden met een taal/spraakstoornis maar lekker in de kou staan. Laat ze maar opgesloten blijven in hun eigen hoofd terwijl hun ouders ze zo graag willen helpen als hun gids, maar het niet kunnen betalen. Maakt niet uit of je super intelligent bent, maar dat je neurologische aanleg er voor zorgt dat het leren praten net anders verloopt dan een normaal mens. Of dat het hand in hand gaat met hoorprobleem, of autisme. Want ach, daar kun je dus volgens het CVZ prima mee leven toch?

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.