Mijlpalen en een nieuwe fase

Het is bijna zover. Onze grote kleine meid vraagt al wekenlang of ze op die dag al vier is geworden. Want ze weet: als je vier wordt, mag je naar de basisschool. Ze is er al maanden mee bezig. Op de peuterspeelzaal nam het ene groepsgenootje na de andere afscheid, en ja, dan wil je ook. Dat snap ik wel. Vandaag mocht ze kennismaken en dat vond ze helemaal super leuk. Onderweg naar school vraagt ze me: ‘Gaan we echt naar de Vlieger mama, echt?’ En als ik bevestigend antwoord zegt ze: ‘jippie jippie, wat spannend!’ Het ging hartstikke goed en overblijven zag ze ook wel zitten.

Maar wat gaat het snel. Zo ligt ze als het allerliefste kleine humpie ooit pasgeboren in je armen, en zo gaat ze als een stoere meid naar de grote meidenschool. Dat wordt loslaten voor papa en mama, afscheid nemen van de peuterjaren die zo soepel verliepen. Susannah is straks een kleuter en is er he-le-maal klaar voor. Mama op dit moment nog niet zo.

Er gebeurt momenteel zoveel dat het flink aanpassen wordt. Want ook deze mama gaat een nieuwe fase tegemoet. Ik ben een herintreder geworden op de arbeidsmarkt. Begin februari start ik in een nieuwe baan – naast de rollen van partner, mama en mantelzorger – die me erg leuk en leerzaam lijkt. Als gevoelsmens worstel ik nu met mezelf, maar dat komt wel goed. Gelukkig heb ik nog 3 weken om te wennen aan deze nieuwe fase die eraan komt en wie weet fiets ik dan ook naar mijn nieuwe baan al denkend ‘jippie jippie, wat spannend!’

Category: Familie, Onderwijs, Susannah
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.