Schade van het verleden; Littekens van nu

Gisteren kreeg ik een onverwachts telefoontje van een tante die ik (mede ook door scheiding van haar en mijn oom) zeker 15 jaar niet meer had gesproken. Ze bedankte me voor het inzicht die ze had gekregen door wat ik 5 jaar geleden heb opgeschreven voor mijn vader. Toen was een neef bezig met een groot stamboomonderzoek en deze neef wilde weten wat er met onze kant van de familie was gebeurd.

Nu schrijf ik graag en veel als het lukt, maar ze bedankte me niet voor deze levensgeschiedenis van mijn vader waarin ik schetste hoe moeilijk hij het had gehad door zijn jeugd in kindertehuizen. Tijdens de gesprekken met mijn verre neef werd iets anders duidelijk en dat gaf haar een inzicht waar ze al ruim 40 jaar naar zocht: erkenning en duidelijkheid. Duidelijkheid betreffende het explosieve gedrag van haar ex-man en de problemen die haar kinderen ondervonden. Met een dikke stem vertelde ze me dat ze nu in overleg met de instelling waar haar jongste wordt verpleegd (hij is autist en is na zware mishandeling verstandelijk gehandicapt geworden) kan aangeven dat autisme en andere aanverwante stoornissen in die kant van de familie voorkomt. Ineens zag ze in dat het gedrag van haar oudste (erg intelligent maar net als zijn vader explosief gedrag), niet alleen aan de opvoeding heeft kunnen liggen. De bevindingen van mijn verre neef liegen er namelijk niet om: tijdens het onderzoek werd duidelijk dat in de familie er uitersten zijn van hoogopgeleide rechters tot familieleden die in de goot en in instituten moesten worden verpleegd.

Had ze het maar geweten, had ze er toen maar naar kunnen handelen. Maar de schade in dat gezin is groot en dagelijks worstelt ze zelf nog met de erfenis van een heftig huwelijk waarin haar echtgenoot losse handjes had.

Met deze kennis en aantoonbaarheid van psychiatrische stoornissen die erfelijk zijn vraag ik me weleens af waar populistische politici mee bezig zijn. Dit zijn niet zomaar vlekjes en etiketten die ineens opgeplakt worden door ondeskundige personen (en de eerste onnozele gans die waarde hecht aan woorden van een psycholoog heeft geen kennis van zaken. Alleen psychiaters mogen hierover uitspraken doen over diagnoses als deze). Deze stoornissen grijpen al decennia (en langer) in op het gezinsleven van velen met grote gevolgen. ‘Vroeger’ zag men het niet omdat deze kinderen meer op de gang zaten voor straf (wie kent ze niet?) of dat bv kinderen met autisme (Kanner kwam zelf met deze definitie in 1943) uit huis en in een instituut werden geplaatst. Nu geven we dit soort kinderen en mensen een kans om mee te doen in de maatschappij en daardoor zijn ze ineens zichtbaar voor iedereen. En daarbij is dus de mythevorming ontstaan van een modeziekte terwijl dit niet het geval is.

Door het te onderkennen en af te doen als aanstellerij wordt er een onvoorstelbare schade aangericht in gezinnen waar dit wel speelt. Ik hoef nu alleen maar te denken aan mijn tante die nu weer een stukje van het verleden kan verwerken doordat ik het voor haar zichtbaar heb neergezet dat autisme spectrum stoornissen bestaan, ook in een complexe familie als de onze.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.You can leave a response, or trackback from your own site.