Diva’s en potjes & Pieken en dalen

Over het algemeen gaat het goed met onze twee donders. Het groeit en het bloeit want zo kom je erachter dat kleding niet meer past en dat er kleding in en uit de kast moet. Of dat we weer in de schoenenwinkel staan omdat het gewoon echt niet meer kan. Ik vermoed dat Kevin ook van die grote voeten krijgt, maar wat wil je als je familie, ooms & tantes, neven & nichten allemaal van die grote voeten hebben..

Susannah is voor de tweede keer hulpje van de dag geweest op de peuterspeelzaal. Als ze eenmaal aan de deur staat om te zeggen ‘kom maar binnen allemaal’ neemt emotie het over en rent ze naar me toe. Aangezien ze in een echte ‘papa is alles’-fase zit geniet ik er van. Ze is in de ban van de herfst en als we buiten zijn stoppen we om de paar passen om een mooi herfstbladje te bewonderen dat dan ook echt mee naar huis moet onder het motto ‘Papa zal dan heeeel blij zijn’. Ze geniet van alles en heeft het soms ook veel moeite mee dat ze niet altijd haar zin krijgt, dus eindelijk zien we wat van de peuterpuberteit bij haar. De ‘echt wel’ en ‘echt niet’ vliegen ons om de oren. We zijn begonnen met zindelijkheidstraining en ze heeft al een plasje gedaan op het potje. Maar nu richt ik me meer op bewustwording en ik ga speels om met haar naar het potje gaan. Zo komt het voor dat ze rond paradeert met potje op haar hoofd. Ik laat haar, het komt vanzelf wel.

Susannah is een fijngevoelig meisje dat heel graag helpt en dat er af een toe een diva moment voorkomt neem ik graag voor lief.

Ze is net als haar broer dol op puzzelen. Terwijl ik dit tik zit ze al puzzelend naast me en vraagt voor de vorm voor hulp wat ze echt niet nodig heeft. Maar gewoon, om mama erbij te betrekken. Ze legt puzzels van de leeftijdscategorie van 3 tot 5 jaar en ze moet nog drie worden. Ja, ik ben erg trots op haar.

Kevin vliegt op school: het gaat goed, zeker met logopedie zien ze grote sprongen. Als hij een oefening heeft gedaan met de taal-juf (logopediste) dan generaliseert hij het meteen. Het is me verteld dat in dat opzicht hij geluk heeft. De logopediste vertelt me dat autistische kinderen echt elke klank stuk voor stuk moeten aanleren. Kevin legt heel snel verbanden en past het op andere klanken toe. Natuurlijk heeft hij niet alles onder de knie, maar dat mag. Ik vind dit al heel wat. Zijn emoties en gedrag zijn een heel ander verhaal. Hij vindt sociale situaties als het kringgesprek moeilijk. Vaak houdt hij het 5 tot 10 minuten vol voordat hij geluidjes gaat maken. Omdat dat gedrag andere kinderen stoort mag hij vaak even wat anders doen. Zijn fantastische juf volgt een cursus waar ze ons mannetje mag uitwerken en zich ‘heerlijk in dat mannetje mag verdiepen’.

Ik schrijf in het schriftje dat we samen aan het werken zijn om de puzzel uit te sorteren dat Kevin’s autisme heet. Stukje voor stukje met veel geduld komen we er wel. We zitten op dezelfde golflengte en de samenwerking is gewoon keigoed want we vullen elkaar aan. Tijdens het leerling-gesprek wordt dit ook even besproken en ik gewoon boos op de minister die ouders gewoon geen inspraak meer willen geven over alles wat er met hun kind op school gebeurt. Ze moest eens weten wat voor een schade ze gaat aanrichten hiermee. Er zit zoveel kennis bij ouders en deze school is zo gericht op samenwerken met ouders. Dit doen ze niets voor niets. Deze investering betaalt zich dubbel en dwars terug, maar dit kabinet wil niet investeren in de toekomst te druk bezig met macht behouden. Ik uit dit naar de logopediste en de juf: ze snappen me helemaal.

De juf is erg dichtbij om te ontdekken waarom hij geluidjes maakt. Dank zij de fantastische cursus die ze kan volgen. Het vermoeden is dat hij dan gewoon aan zijn tax zit wat zijn hoofd aan informatie kan verwerken. De volgende stap is om hem dit te laten verwoorden en het te voorkomen dat het zover komt. Zijn dagschema helpt en hij krijgt vrijheid om zelf de plaatjes op te hangen. Als hij voor een korte dag teveel plaatjes ophangt maakt de assistent met hem daar grapjes over.

Tijdens het gesprek komt ook naar voren dat de juf denkt dat ons kind slimmer is dan we allemaal denken en dat er meer uit hem te halen valt. Kevin is bijvoorbeeld dol op rekenwerkbladen. Hij is dol op cijfers en ze probeert hem daarin zoveel mogelijk te voorzien. Als we nu hem ook eens konden helpen met de informatieverwerking in zijn hoofd… want ik snap dat daar zorgen over zijn. Als ik de groepsplanning doorlees zie ik precies waarom de juf ook zorgen maak. Maar ik heb vertrouwen in hem en zijn juffen.
Zo heeft hij afgelopen week een rol gespeeld in een toneelstukje. Hij was de das en een klasgenootje een muisje die haar appel kwijt wilde. Kevin kent zijn tekst, maar ook die van de anderen. In zijn enthousiasme zegt hij de regels voor als het wat te langzaam voor hem gaat. Hij geniet.

Thuis gaat het goed, hij gedijt goed op de drie r ‘en, hoewel in bad gaan voor hem nog steeds de grootste misdaad is. Op dit moment gaat het minder goed met eten. Het is een drama nu. Na een week modderen met een losse voortand kwam het dit weekend eindelijk los. Weg wiebeltand en weer normaal kunnen eten net als bij de vorige twee. Maar nee, deze keer niet. Hij blijft minuscule hapjes eten en haalt zelfs de kleinste stukjes weer uit zijn mond. Dit doet hij zelfs met zijn favoriete stroopwafel. Ik kan het even niet met elkaar rijmen. Waar hij tot voor kort zijn mond het liefst volpropte en ik vroeg of het ook wat minder kon, hebben we nu het tegenovergestelde. Het domineert en verstoort het avondeten want hij wil nu bijna niks meer. Te grof, zijn mondje komt te vol zegt hij. Ik weet het even niet meer, ik mis weer ergens een puzzelstukje.

Als ik dan ’s nachts wakker lig omdat ik de slaap niet kan vatten schiet me een ouder-bijeenkomst van een jaar geleden naar binnen. Dat een kind ineens terug kan vallen in zijn ontwikkeling en het voorgaande helemaal verleerd lijkt te zijn. Pieken en dalen, 3 stapjes vooruit en 4 stappen terug. Het schijnt heel normaal te zijn voor kinderen op het autistisch spectrum, maar ik heb het nog nooit echt met Kevin mee gemaakt want sinds die eerste logopedie sessie bij Heleen is hij alleen maar vooruit gegaan. Tot afgelopen week dan en we maken ons zorgen. Ik schrijf in het schriftje en vraag aan zowel de logopediste als de juf of ze dit eerder hebben mee hebben gemaakt. Want ook ik weet niet alles en ik ben niet perfect. Door dit alleen al te onderkennen krijg ik rust. Ik vertrouw erop dat het goed komt want samen, samen staan we sterk.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.You can leave a response, or trackback from your own site.