Kevin en zijn wiebeltand

Op 20 januari liet de tandarts het me zien: de wiebeltand van Kevin. Gezien zijn leeftijd was Kevin wel erg jong om te gaan wisselen, maar ja moeder natuur he? Sindsdien zagen we het maar aan, proberen uit te leggen wat er aan de hand was want Kevin vond het maar een raar gevoel in de mond en begon tandenpoetsen te weigeren. Mamma’s wil is wet, dus ik zette door. Tot vandaag, na een bezoekje aan de bibliotheek gingen we even boodschappen doen bij de AH. Als we klaar zijn krijgt Susannah altijd een banaan en Kevin wilde ook. Met een banaan rijker stond hij er vrolijk bij te kijken en het smaakte hem goed. Terwijl ik de boodschappen stond in te pakken betrok Kevin’s gezicht ineens en daar kwamen de tranen. ‘Tand, kwijt, mamma!” En weg rende hij naar de servicebalie. De aardige dame wist niet wat ze met hem aan moest, want tja, gewisselde tanden vallen die onder gevonden voorwerpen? Dus terug naar mamma die hem feliciteerde, maar ja wat is er nu te vieren als je een tand kwijt bent? En dat bloed in de mond is ook niet fijn: paniek was af te lezen in zijn ogen.

Ik bewaarde mijn kalmte en samen liepen we naar de bus waar pappa werd gebeld. Eenmaal thuis mocht hij meteen naar pappa toe boven die een belofte moest inlossen: als de tand eruit kwam kreeg Kevin een stroopwafel. Dus geschiedde. Terwijl de keuken volstond met elk familielid uit huize Snijders braken de tranen weer los. Veilig bij ons in huis beleefde hij het opnieuw: ‘ik ben mijn tand verloren. Ik ben mijn tand kwijt! Mag ik tandenpoetsen?’

Natuurlijk mocht hij dat en na het tandenpoetsen en na even in mamma’s armen de troost zoeken ging meneer tevreden op de bank zitten met een beker ranja en zijn beloofde stroopwafel. Met zijn wiebeltand MIA, dat wel…

Category: Kevin
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.You can leave a response, or trackback from your own site.