Misarray Loves Company

In dit huis wordt er – naast het spelen en heel veel puzzelen – behoorlijk wat getekend, geschilderd en geknutseld. Susannah vindt niets zo heerlijk om te kliederen op papier en kleurplaten vindt ze helemaal geweldig. Dus als ik bij onze boekhandel ben vraag ik altijd naar kleurplaten. Vaak hebben ze een nieuwe van Dikkie Dik of Kikker en die worden altijd met veel plezier ingekleurd.

Maar in september kreeg ik een kleurplaat mee met een klein beertje met haar mama-beer. De ‘aww’s wat lieeeef!’ vlogen in de rondte en er werden ook nog wat kusjes uitgedeeld. We hadden een heerlijk uurtje waarin ze vrolijk aan het kleuren en het kletsen was. Veel later zag ik dat op de achterkant meer stond. Je kon namelijk de kleurplaat insturen. Susannah wilde het wel op de bus doen met mama en ik dacht dat we misschien wel een leuk kaartje terug kregen. Altijd leuk toch? Een maandje ging voorbij en ik had er als mama niet meer aan gedacht. Tot afgelopen zaterdag toen ineens de postbode aanbelde.

Een dik pakket werd me overhandigd en het was voor Susannah. Veltman Uitgevers? Samen op het bed hebben we de verpakking open gemaakt en tussen drie prentenboeken in kwam de brief:

‘Gefeliciteerd!!!

Beste Susannah,

Van harte gefeliciteerd met het winnen van de kleurwedstrijd voor jouw leeftijdscategorie.

Wij vonden jouw tekening de mooiste tekening!

Ons meisje heeft een kleurwedstrijd gewonnen!!

Susannah is er helemaal blij mee, en wij ook want voorlezen doen we heel graag.

De Buit:

De tekening waar zo hard aan is gewerkt!

Dus Veltman Uitgevers dank je wel voor deze aangename verrassing!

In juli kregen we het bericht dat de remedial teacher op gebied van taal van de peuterspeelzaal moest verdwijnen. Ik was ronduit geschokt en bedroefd dat desondanks dat de wethouder belangrijk vond dat kinderen zonder taal of ontwikkelachterstand op de basisschool kunnen beginnen, kwam leek me dit een kwestie van het paard achter de wagen spannen door het Raster. Het was me echter al wel opgevallen hoeveel klasgenootjes van onze dochter ineens 4 dagdelen op de peuterspeelzaal zaten terwijl ze goed konden praten. Drie jaar geleden werd dit gedaan als uitzondering en moest je door flink wat hoepels springen. Een moeder gaf bijvoorbeeld aan dat haar kind behoorlijk druk was en dat ze zo wat werd ontlast. Maar dat heeft niets met een taalachterstand te maken, misschien een ontwikkelingsachterstand, maar daar ben ik erg voorzichtig mee om dat uit te spreken. Twee weken geleden stapt de juf op me af, waar ze anderhalve week van te voren zei dat ze ons kind vond achterlopen voor een driejarige (blijkbaar compleet vergeten dat Susannah net twee en een half is) ziet ze nu geen achterstand meer. Schiet mij maar lek. Wel wil ze kijken of ze ons kind voor vier dagdelen kan plaatsen zodat ze meer kan wennen aan rituelen en het schoolse. Ik geef aan dat als dat haar helpt met haar sociaal emotionele ontwikkeling (want als zusje van een autist heb je niet echt een voorbeeld) ga ik akkoord. Ik blijf het toch raar vinden, want ze heeft geen taal- of een ontwikkelingsachterstand.

Vandaag ben ik op het consultatiebureau omdat Susannah tijdens het lopen met één voet behoorlijk naar binnen draait en dat zit me niet lekker. De arts is tevreden en stelt me gerust: dat komt vanzelf goed. Ook moet ons meisje wat blokjes stapelen en wat in een vormenstoof proppen. Geen probleem voor ons meisje. Dan vertel ik haar over het voornemen van de juf. De arts geeft zelf aan dat onze meid zich goed ontwikkelt en dat wij thuis ook geen problemen zien. Dus ik vraag haar waarom dan toch die indicaties worden uitgedeeld alsof Piet zijn zak pepernoten kwijt moet. Ze vertelt me dat de gemeente geld heeft vrijgemaakt zodat kinderen schoolrijp zijn als ze naar de basisschool gaan. Allochtone (nee ik verzin dit niet) kindjes hebben vaak een forse achterstand en zo worden op deze wijze geholpen. Ze geeft toe dat het niet meer inzetten van de remedial teacher een erg ongelukkige ingreep was, maar dat het beleid is dat kinderen met achterstanden deze niet meer hebben als ze vier worden. Gezien onze gezinssituatie wil ze wel formulieren tekenen zodat de vier dagdelen kunnen worden aangevraagd zodat ze meer onder haar leeftijdsgenootjes kan zijn waarvan ze kan leren hoe het wel kan gaan.

Maar het zit me toch dwars. Het uitdelen van deze indicaties voor alleen meer uren heeft niets te maken met het wegwerken van taalachterstanden (laat staan dat er iets wordt gedaan aan spraakachterstanden) waar het convenant zo sterk mee begint. Een taalachterstand wegwerken betekent vaak meer aandacht voor taal in de groep. Dit kan worden aangepakt om samen met een specialist of logopediste waarmee men woordjes en mondmotoriek kan oefenen. Hieraan wordt juist helemaal geen extra aandacht meer aan besteed. Sterker nog, er was iemand die dat fantastisch deed, maar die werd de deur gewezen onder de mom van noodzakelijke bezuinigingen. En waarom dan ook weer die nadruk op allochtoon? Beseft men dan echt niet dat autochtone kinderen net zo goed een taal- en spraakachterstand kunnen hebben? Juist als er sprake is van een ontwikkelingsachterstand dat bijvoorbeeld wordt veroorzaakt door autisme komt dit zo vaak voor. Waarom wordt er dan met de oogkleppen op gestaard naar allochtone kinderen? Waarom worden specialisten wegbezuinigt en vervangen door alleen meer uren aan te bieden?

Als ik heel cynisch ben dan kan ik zien hoe een organisatie graag kinderen extra dagdelen plaatst om de gelden binnen te halen zonder dat er echt tijd wordt geïnvesteerd in het substantieel wegwerken van taal- en/of spraakachterstanden. Want waar is bijvoorbeeld de logopediste of een remedial teacher die hieraan kunnen werken? Allochtoon of autochtoon: je gunt elk kind met een taal- en spraakachterstand die extra aandacht om hieraan te werken. Als moeder van een kind met een ontwikkelingsstoornis met een taalstoornis gun ik juist die kinderen dat extra beetje hulp wat ze zo broodnodig hebben. Dat zie ik nu niet gebeuren.

Over het algemeen gaat het goed met onze twee donders. Het groeit en het bloeit want zo kom je erachter dat kleding niet meer past en dat er kleding in en uit de kast moet. Of dat we weer in de schoenenwinkel staan omdat het gewoon echt niet meer kan. Ik vermoed dat Kevin ook van die grote voeten krijgt, maar wat wil je als je familie, ooms & tantes, neven & nichten allemaal van die grote voeten hebben..

Susannah is voor de tweede keer hulpje van de dag geweest op de peuterspeelzaal. Als ze eenmaal aan de deur staat om te zeggen ‘kom maar binnen allemaal’ neemt emotie het over en rent ze naar me toe. Aangezien ze in een echte ‘papa is alles’-fase zit geniet ik er van. Ze is in de ban van de herfst en als we buiten zijn stoppen we om de paar passen om een mooi herfstbladje te bewonderen dat dan ook echt mee naar huis moet onder het motto ‘Papa zal dan heeeel blij zijn’. Ze geniet van alles en heeft het soms ook veel moeite mee dat ze niet altijd haar zin krijgt, dus eindelijk zien we wat van de peuterpuberteit bij haar. De ‘echt wel’ en ‘echt niet’ vliegen ons om de oren. We zijn begonnen met zindelijkheidstraining en ze heeft al een plasje gedaan op het potje. Maar nu richt ik me meer op bewustwording en ik ga speels om met haar naar het potje gaan. Zo komt het voor dat ze rond paradeert met potje op haar hoofd. Ik laat haar, het komt vanzelf wel.

Susannah is een fijngevoelig meisje dat heel graag helpt en dat er af een toe een diva moment voorkomt neem ik graag voor lief.

Ze is net als haar broer dol op puzzelen. Terwijl ik dit tik zit ze al puzzelend naast me en vraagt voor de vorm voor hulp wat ze echt niet nodig heeft. Maar gewoon, om mama erbij te betrekken. Ze legt puzzels van de leeftijdscategorie van 3 tot 5 jaar en ze moet nog drie worden. Ja, ik ben erg trots op haar.

Kevin vliegt op school: het gaat goed, zeker met logopedie zien ze grote sprongen. Als hij een oefening heeft gedaan met de taal-juf (logopediste) dan generaliseert hij het meteen. Het is me verteld dat in dat opzicht hij geluk heeft. De logopediste vertelt me dat autistische kinderen echt elke klank stuk voor stuk moeten aanleren. Kevin legt heel snel verbanden en past het op andere klanken toe. Natuurlijk heeft hij niet alles onder de knie, maar dat mag. Ik vind dit al heel wat. Zijn emoties en gedrag zijn een heel ander verhaal. Hij vindt sociale situaties als het kringgesprek moeilijk. Vaak houdt hij het 5 tot 10 minuten vol voordat hij geluidjes gaat maken. Omdat dat gedrag andere kinderen stoort mag hij vaak even wat anders doen. Zijn fantastische juf volgt een cursus waar ze ons mannetje mag uitwerken en zich ‘heerlijk in dat mannetje mag verdiepen’.

Ik schrijf in het schriftje dat we samen aan het werken zijn om de puzzel uit te sorteren dat Kevin’s autisme heet. Stukje voor stukje met veel geduld komen we er wel. We zitten op dezelfde golflengte en de samenwerking is gewoon keigoed want we vullen elkaar aan. Tijdens het leerling-gesprek wordt dit ook even besproken en ik gewoon boos op de minister die ouders gewoon geen inspraak meer willen geven over alles wat er met hun kind op school gebeurt. Ze moest eens weten wat voor een schade ze gaat aanrichten hiermee. Er zit zoveel kennis bij ouders en deze school is zo gericht op samenwerken met ouders. Dit doen ze niets voor niets. Deze investering betaalt zich dubbel en dwars terug, maar dit kabinet wil niet investeren in de toekomst te druk bezig met macht behouden. Ik uit dit naar de logopediste en de juf: ze snappen me helemaal.

De juf is erg dichtbij om te ontdekken waarom hij geluidjes maakt. Dank zij de fantastische cursus die ze kan volgen. Het vermoeden is dat hij dan gewoon aan zijn tax zit wat zijn hoofd aan informatie kan verwerken. De volgende stap is om hem dit te laten verwoorden en het te voorkomen dat het zover komt. Zijn dagschema helpt en hij krijgt vrijheid om zelf de plaatjes op te hangen. Als hij voor een korte dag teveel plaatjes ophangt maakt de assistent met hem daar grapjes over.

Tijdens het gesprek komt ook naar voren dat de juf denkt dat ons kind slimmer is dan we allemaal denken en dat er meer uit hem te halen valt. Kevin is bijvoorbeeld dol op rekenwerkbladen. Hij is dol op cijfers en ze probeert hem daarin zoveel mogelijk te voorzien. Als we nu hem ook eens konden helpen met de informatieverwerking in zijn hoofd… want ik snap dat daar zorgen over zijn. Als ik de groepsplanning doorlees zie ik precies waarom de juf ook zorgen maak. Maar ik heb vertrouwen in hem en zijn juffen.
Zo heeft hij afgelopen week een rol gespeeld in een toneelstukje. Hij was de das en een klasgenootje een muisje die haar appel kwijt wilde. Kevin kent zijn tekst, maar ook die van de anderen. In zijn enthousiasme zegt hij de regels voor als het wat te langzaam voor hem gaat. Hij geniet.

Thuis gaat het goed, hij gedijt goed op de drie r ‘en, hoewel in bad gaan voor hem nog steeds de grootste misdaad is. Op dit moment gaat het minder goed met eten. Het is een drama nu. Na een week modderen met een losse voortand kwam het dit weekend eindelijk los. Weg wiebeltand en weer normaal kunnen eten net als bij de vorige twee. Maar nee, deze keer niet. Hij blijft minuscule hapjes eten en haalt zelfs de kleinste stukjes weer uit zijn mond. Dit doet hij zelfs met zijn favoriete stroopwafel. Ik kan het even niet met elkaar rijmen. Waar hij tot voor kort zijn mond het liefst volpropte en ik vroeg of het ook wat minder kon, hebben we nu het tegenovergestelde. Het domineert en verstoort het avondeten want hij wil nu bijna niks meer. Te grof, zijn mondje komt te vol zegt hij. Ik weet het even niet meer, ik mis weer ergens een puzzelstukje.

Als ik dan ‘s nachts wakker lig omdat ik de slaap niet kan vatten schiet me een ouder-bijeenkomst van een jaar geleden naar binnen. Dat een kind ineens terug kan vallen in zijn ontwikkeling en het voorgaande helemaal verleerd lijkt te zijn. Pieken en dalen, 3 stapjes vooruit en 4 stappen terug. Het schijnt heel normaal te zijn voor kinderen op het autistisch spectrum, maar ik heb het nog nooit echt met Kevin mee gemaakt want sinds die eerste logopedie sessie bij Heleen is hij alleen maar vooruit gegaan. Tot afgelopen week dan en we maken ons zorgen. Ik schrijf in het schriftje en vraag aan zowel de logopediste als de juf of ze dit eerder hebben mee hebben gemaakt. Want ook ik weet niet alles en ik ben niet perfect. Door dit alleen al te onderkennen krijg ik rust. Ik vertrouw erop dat het goed komt want samen, samen staan we sterk.

Voor de tweede keer in twee jaar tijd is Kevin met papa op stap geweest met de trein. Niet reizen naar een bestemming toe maar reizen om het reizen zelf.

Lopen naar het station Deventer Colmschate, met de drukke stoptrein (het is nog nipt vakantie) naar Deventer en daar vandaan door naar station Zutphen met een oude trein. Helaas geen dubbeldekker zoals Kevin hoopte maar het was er niet minder leuk om.

In Zutphen mocht Kevin kiezen welke van de twee gereedstaande treinen hij wilde nemen. Net als vorig jaar koos hij voor de Syntus trein naar Oldenzaal en na een korte wachttijd vertrokken we langs Lochem, Goor en Delden naar Hengelo. Daar stond ook de stoptrein naar Enschede al gereed en op ons gemakje reden we die kant op. Vlak voor Enschede wilde Kevin toch wel graag naar huis en we lieten er geen gras overheen groeien, en renden naar de al bijna vertrekkende intercity trein naar Den Haag.

In Almelo hebben we 10 minuutjes gewacht op de stoptrein richting Deventer en na 20 minuten waren we weer terug waar we begonnen waren, Deventer Colmschate

Het schooljaar is bijna voorbij. Dit betekent voor veel kinderen afscheid nemen van hun huidige juffen en voorzichtig kennis maken met de nieuwe situatie. Met stralende ogen vertelt Kevin me dat hij morgen Ink Berber, Vera en Ulrike weer ziet. Oh wat heeft hij er zin in om weer een dag aan te gaan met zo veel leermomenten. Dat kan nog wat worden de komende zes weken.

Susannah zal haar juffen Yvonne en Paula niet meer zien. Dat afscheid was moeilijk, verdrietig en toch waardevol. Met tranen in je ogen vertel je ze, opnieuw, wat voor een verschil ze maken. Hoe waardevol hun bijdrage is geweest zeker voor onze Kevin en hoe fijn het was dat ze zo veel met ons meedachten en meeleefden. Zoals Paula al zei: het is zo raar om zo uit elkaar te gaan. Tenslotte deel je veel liefde en leed met elkaar.

Later op die dag sloeg ik het mapje van Kevin open. Juf  Mieke gaat in het nieuwe schooljaar weer lesgeven aan de dovengroep. Ik heb haar mogen ontmoeten en het gevoel wat ik er bij had was goed. Eigenlijk is dat de gehele ervaring daar hoor. Mieke had ook nog een briefje achter gelaten en in die brief beschrijft ze wat voor een verschil onze unieke kinderen maken voor haar. Dit wil ik graag even delen.

Het werken met jullie kinderen heeft me heel veel geleerd. Stuk voor stuk heb ik jullie kinderen gezien, en stuk voor stuk zie ik wat hen zo mooi maakt.
Dat dat soms ook zo moeilijk is in de wereld buiten onze groep realiseer ik me zonder meer.
Zo denk ik ook vaak aan jullie en hoe dat jullie bewegen bepaalt. De groep maakte me iedere week weer stil met hun kijk op de wereld.
Het raakt en ontroert me. (Nu moet ik zeggen dat dat mijn hele loopbaan als leerkracht niet anders is geweest, kinderen maken me stil en blijven prachtige leermeesters).
Toch hebben jullie kinderen me stil gemaakt.
Me vaak meegenomen naar hun wereld.
En ik hen, waar mogelijk geprobeerd hen mee te nemen in ‘onze’ wereld door deze overzichtelijk, rustig en veilig te maken.
Ik ben geen expert. Maar heb in dit jaar en zelfs in de maar zo korte periode wel heel veel nieuwe vaardigheden mogen ontwikkelen.
Dat is een prachtige verrijking!

Onze kinderen maken een verschil. Door gewoon mee te kunnen doen. Door er te zijn en de wereld ook te laten zien dat zij net zo goed een bijdrage kunnen leveren aan de groei van een ander.

Het is fijn om het zo tastbaar verwoord te kunnen zien en dat wilde ik graag delen.

Dat was vanmorgen flink schrikken. De ouders die hun kinderen op de peuterspeelzalen van de Raster groep hebben zitten wisten wel dat er bezuinigd moest worden en er waren zelfs al wat locaties gesloten. Maar het nieuws van vandaag sloeg in als een bom bij velen. Ook bij de leidster van de groep van Susannah, die het pas een dag van te voren zelf te horen had gekregen. In januari kregen we een brief waarin stond dat leidsters eventueel zouden worden doorgeschoven, maar dat Susannah’s juf Yvonne werd over geplaatst naar de andere kant was een grote schok voor velen. Voor zoveel jaren was ze verbonden aan deze locatie en generaties in deze buurt zijn bij haar geweest. Wat een onmacht… wat een verdriet.

Maar bleef het alleen maar daar bij. Nee, door kortingen op subsidie wordt ook het mes gezet in de taalondersteuning op de groep.

Hier kan ik – als ouder met een kind met een taalstoornis – heel erg boos over maken. In maart luiden de logopedistes in Deventer al de noodklok aangaande het annexeren van de screening door de GGD-logopediste op scholen, nu wordt ook de vroegtijdige screening en hulp op de peuterspeelzalen geschrapt. Dit kan toch niet? Waar moet je dan heen met je kind als de leidster haar zorgen uit over de taalontwikkeling van je kind? Wat een schade brengt men toe aan de ontwikkeling van het kind als deze twee zo essentiële vormen van preventie worden wegbezuinigd omdat het geld ergens vandaan moet komen. Want met een extra boekje lezen op de dag ben je er echt niet. Een logopediste kan heel veel betekenen, maar juist die extra juf erbij zorgt er voor dat een kind meer hulp krijgt dan een wekelijkse sessie bij de logopiste.

Ik probeer het te bevatten. Snappen dit soort managers niet dat nu korten slechts voor een tijdelijke oplossing zorgt, maar dat de rekening voor dit soort kinderen én de maatschappij later stukken hoger uit gaat vallen?

Ik ben dankbaar voor wat voor een ondersteuning we voor Kevin hebben gekregen. Dankzij zijn geweldige logopediste, maar ook de extra ondersteuning op de peuterspeelzaal hebben we een flinke basis kunnen leggen waar ze op de dagbehandeling en nu op het speciaal onderwijs voor hem de vruchten van kunnen plukken. Maar ik ben verontrust dat er zoveel meer kinderen zijn die deze kans niet kunnen krijgen. Deze kinderen gaan vastlopen in het onderwijs en zullen schade oplopen doordat men drukker bezig is met de cijfers in plaats van te vechten voor het belang van die kinderen die een extra steuntje in de rug nodig hebben.

Ik snap dat de gemeente en het Raster een pas op de plaats moet maken, maar dit is geen kaasschaaf meer. Dit is verder uitholling van een noodzakelijke zorg voor de kleintjes in deze gemeente.

We kennen het rugzakliedje van Dora inmiddels al uit ons hoofd en we komen niet echt rugzakken tekort in dit huis als ervaren OV reizigers. Maar een nieuwe school die kwam met een lijstje die Kevin nodig heeft op de Enkschool. Daarop stond ook: een grote rugzak/tas waar een A4 map inpast. Helaas is zijn huidige rugzak te klein, het is uitermate geschikt voor een A5-mapje en een opgevouwen pappa pinguin… die rugzak heeft al een hoop meegemaakt.

Kevin reageerde opgetogen! Na zijn Bubble Guppies fietsbel zag hij ook wel een Bubble Guppies rugzak zitten. Maar ik betwijfel of er zelfs in de States dat soort apparel op de markt is aangezien het een gloednieuwe serie is, maar ja, niet geschoten is altijd mis niet waar? Je weet het maar nooit. Omdat manlief even het huis voor zichzelf wilde hebben ging zijn zusje ook mee op stap. Op naar de Boreelkazerne waar meerdere winkels aldaar wel wat zouden hebben: het toetje was om nog even naar de gele supermarkt (de Jumbo) te gaan.

Éénmaal in de eerste winkel hadden we zijn nieuwe gympen voor de gym snel gevonden en het viel me op hoezeer hij mentaal gegroeid is. Was het jaar geleden nog knokken om hem in een schoenenwinkel te houden, nu zocht hij kritisch mee en gaf aan wat hij wel en niet leuk vond. Schoenen passen: geen probleem. Mamma volgen: eitje. Wachten bij de kassa: helemaal top zeker omdat het erg druk was.

Maar een rugzak vinden die voldeed aan de eisen, dat was nog een hele kluif. Het grootste formaat cars rugzak is aan de bovenkant rond en ja, die ronding zorgt ervoor dat er geen map in past. Een beertjes rugzak vond hij niks en zo liepen we rond. Na een bezoekje aan de Blokker (voor pappa),  Kruidvat ernaast (helaas kleine formaatjes) gingen we kijken in de andere schoenenwinkel. Helemaal verstopt in een hoekje hingen diverse rugzakken. De Cars en Toy Story rugzakken die voor de winkel in een rek hingen waren net te klein (zelfde model met een ronde bovenkant), maar de aanhouder won. Waarom er zoveel bloemen óf Hello Kitty tassen daar hingen (Susannah vond ze erg mooi) is me nog steeds een raadsel (zijn meiden nu echt de rugzakdoelgroep?), maar verstopt aan de achterkant hingen Spiderman rugzakken: het perfecte formaat.

En Kevin, Kevin was meteen akkoord! Spiderman kent hij wel (pappa heeft zijn comics-kast bij Kevin op de kamer staan en talloze Spiderman pyjama’s daarbij..) en dolgelukkig rende hij naar de kassa terwijl ik de rest terug hing. In zijn enthusiasme liep hij naar buiten toe en tja het alarm ging af. Gelukkig waren de winkeldames erg lief voor hem en na de centjes te hebben betaald verlieten drie tevreden klanten het pand, mét een geschikte rugzak. Pappa vond hem ook erg cool en die Bubble Guppies, daar heb ik hem niet meer over gehoord.

En zo worden ook kleine meisjes ineens een stukje groter… onze kleine meid heeft haar eerste uurtjes op de peuterspeelzaal doorgebracht afgelopen week en wij hebben de baby/dreumes tijd nu echt afgesloten. Heel af en toe, zeker voor het slapen houdt ik haar in mijn armen zoals ik het deed toen ze nog een paar dagen oud was. ‘Kus, mamma,’ hoor ik dan tevreden en heel even rust ze haar hoofdje weer tegen mijn schouder, vaak gevolgd door ‘Kanjer! Lief mamma!’

Ik denk dat elke ouder die dit leest mij gegrijpt hoe moeilijk het is om haar loslaten, weer wat stapjes verder op die lange weg om op eigen benen te leren staan? Ik zeg het ronduit eerlijk: ik vind het verdomde moeilijk. We moeten onze Kevin al zo veel loslaten en aan de zorg van anderen over dragen. Nu haar ook, maar gelukkig in mindere mate.

Maar ze heeft genoten. Twee stralende oogjes keken me aan maandagochtend. Twee kleine knuistjes hielden haar Dora rugzakje vast. Nu mocht zij dan eindelijk naar school. En het ging goed, boven verwachting zelfs. Wat wil je nog meer? Ga nu niet al te snel lieve kleine meid van me.

Dikke kus xxx

Mamma

Het gebeurt niet zo vaak meer, sterker nog: de momenten dat Kevin overloopt van de spanning na een schooldag zijn een zeldzaamheid geworden. Als hij nog maar net de jas uit heeft en je begint over een boterham eten, knallen de emoties eruit en is alles even te veel. Joost mag weten waarom want de onmacht is even te groot voor hem. Dus mag hij even naar de gang om op adem te komen. Voor een buitenstaander komt dat misschien komt dat over als een botte reactie, maar daar zijn er nauwelijks prikkels en kan hij even alles in zijn koppie ordenen. Na een tijdje komt hij weer bij ons en hij gaat stilletjes op de bank zitten. Ik laat hem maar zo, lang geleden heb ik al geleerd dat teveel aan hem trekken zal resulteren in een nog bozer kind.

Susannah en ik gaan over tot de orde van de dag en we spelen lekker even samen totdat er natuurlijk nog wel wat gegeten moet worden. Met een simpele vraag aan het peutermeisje wat ze op brood wil ontlok ik een reactie van Kevin. Hij wil ook een boterham met hagelslag en mamma, ook een boterham met chocopasta. Hij is weer in ons wereldje klaar om mee te doen. Inmiddels heb ik zijn schriftje gelezen: hij heeft een hele goede morgen gehad dus dat kan het niet zijn.

Tot dat ik een brief vind: één van zijn juffen – die er ook net begon toen hij op Piccolo werd geplaatst – gaat werken op een andere locatie. Heel fijn voor haar, want Hedy is een geweldige juf en ontzettend lief met bakken geduld. Wat fijn dat ze nog voor Lindenhout blijft werken en wat zal ze ook een aanwinst zijn. Ze boffen daar zeg!

Maar dit nieuwtje doet wel heel veel met mijn zoon, hij vindt Hedy een hele lieve juf.  Ze hebben een band die je even niet zo maar kunt negeren. Met deze kennis op zak vraag ik hem: ‘Was juf Hedy vandaag voor het laatst?’

Een beetje bedrukt antwoordt Kevin: ‘Ja.’

‘Vond je dat moeilijk?’

Kevin knikt heftig ja en bevestigt het: ‘Ja!’

Waarvan akte. Lieve juf Hedy, als je dit leest (wie weet): dank je wel voor je goede zorgen, geduld en aandacht die je ons kind daar hebt geschonken. Dat je ook op de andere locatie zo’n grote & positieve indruk kunt achter laten op een zorgkind.