Groter groeien

De wasdroger en wasmachine draaien hun rondjes terwijl ik de was uitsorteer voor beide kinderen. Alweer een te klein kledingstuk… Heel soms vraag ik me weleens af wat er in het Deventer drinkwater zit: de ene groeispurt na de andere volgt elkaar op en er worden soms maten over geslagen. Toch hengelt mijn zoon zijn – nu te kleine – lievelingsbroek uit de stapel. Het kan hem niet schelen dat zijn comfortabele ribcord broek nu als een Capri broek wordt gedragen. Want het zit zo lekker mam.

De was
Groter groeien doen ze allebei, en niet alleen lichamelijk. Zowel sociaal-emotioneel als cognitief is er het nodige gebeurd. Zo hebben we na een jarenlange strijd sinds vorig jaar eindelijk ZIN-omgezet naar PGB toegekend gekregen. Ook hebben we begin het huidige schooljaar de overstap gemaakt naar een ander cluster in speciaal onderwijs. En ook dit lijkt goed uit te pakken voor onze zoon, gelukkig maar. Onze dochter kabbelt rustig mee met de stroom, maar ook voor haar gaat een wereld open sinds ze kan lezen en schrijven. Wat een geluk.

Met een glimlach vouw ik de was verder op, met sommige kledingstukken komt een warme herinnering die ik opsla in mijn geheugen. Wat te klein is geef ik door met de hoop dat het volgende kind net er zo snel mag uitgroeien als de onze.

Foto is van pippalou op Morguefile

Category: Uncategorized  Comments off

Stemmen in vrijheid

‘Het is misschien wel een hele rare vraag he? Maar wat gaan jullie zo meteen stemmen?’ Zomaar een vraag van een ene moeder aan twee andere moeders op 6 april 2016. De dag van het referendum van het ratificatieverdrag tussen de EU en de Oekraïne.

Stemmen in vrijheid

Het is niet dat deze moeder het niet wist, maar door persoonlijke omstandigheden had ze geen tijd om erin te verdiepen (een ernstige ziekte overwinnen is ten slotte belangrijker), maar ze is zich er heel goed van bewust dat dit ons democratische recht is. Een recht waarvoor 71 jaar geleden zo hard voor geknokt is. Een recht waar velen voormalige Oostbloklanden zoals de Oekraïne sinds zo kort van gebruik van kunnen maken. ‘Ik ga stemmen, en ik stem voor.’ Vertel ik haar. Al wat jaren volg ik de situatie in oosten op de voet samen met een Poolse vriendin die ik al bijna 15 jaar ken. Ze is half Oekraïense en heeft daar nog familie wonen. Al wat jaren bespreken we samen de zorgen over het politieke spel van Poetin en hoe hij in die regio graag naar de hand wil zetten. Want als je dan als nee stemmer zo bezorgd maakt over corruptie en wat meer in Oekraïne, dan vraag ik me af of men er zich van bewust is wat er in Polen plaats vindt. Daar doet de regerende partij Law and Justice (PiS) er alles aan om de rechtelijke macht monddood te maken en de vrijheden van burgers in te perken. Sovjet praktijken in feite. Bijna terug naar de situatie toen de russen daar nog aan de macht waren. Mij Poolse vriendin is opgegroeid in die tijd en de gedachte aan om weer in zo’n land te wonen benauwd haar.

Ik vraag me dus af of al die ‘Nee’ stemmers weten wat er echt ten oosten van ons afspeelt. Links en rechts hoor je laatdunkende opmerkingen als Oost-Europa kenners waarschuwen voor Poetin’s invloed aldaar en hoe die in zijn vuistje lacht over hoe wij hebben gestemd over dit referendum. Poetin droomt van de oude machtige Rusland en of we het willen zien of niet je kunt hem niet buiten beschouwing laten in dit geheel.

Dus ik hoop ten harte dat de mensen in de Oekraïne nog lang mogen genieten van de hard verworven vrijheid en dat de Poolse burger eens een keer wakker wordt en echt massaal in opstand komt tegen de praktijken van de Law and Justice (PiS) partij aldaar. Want we vergeten het misschien te gemakkelijk dat de echte democratische vrijheid waar zo hard voor gevochten is ook zo maar ineens ons kan worden ontnomen.

Category: Politiek  Comments off

Boontjes doppen

Zomer 2015. Voor een ovenschotel is bij de supermarkt een klein pondje sperziebonen gekocht: het is van origine een echte zomergroente en je kunt ze zelf nu afwegen en in een zakje doen. Na een drukke werkdag zit ik in alle stilte de puntjes van de boontjes af te snijden om ze vervolgens in stukjes te verdelen. Het is een simpele handeling en ik kan rustig mijn gedachten ordenen terwijl mijn gezin om me heen hun eigen bezigheden hebben.

2015-07-14 17.26.19

Terwijl ik daar zit met mijn dochter al kleurend naast me, dwalen mijn gedachten af naar mijn jeugd. Mijn vader had een moestuin op de familie boerderij en een paar keer per week kwam hij al glunderend thuis met zijn buit: soms waren het tuinbonen, dan snijbonen of zoals nu sperziebonen. Hij gebruikte daarvoor van die grote plastic voerzakken van de boerderij en zoals altijd propte hij het mudjevol om het op de brommer mee naar huis te nemen. We aten zo verse groentes passend bij het seizoen en leerde zo de boontjes te doppen. Iedereen die aanwezig was hielp dan mee en zo zaten we als gezin om tafel om de berg weg te werken.

Nu zo’n dertig jaar later dop ik de bonen nog steeds, maar helaas is er geen tijd voor een eigen moestuin en mijn lieve vader is bijna zes jaar geleden uit de tijd gestapt. Ik vraag me af of straks mijn zoon op zijn nieuwe school ook zijn ei kwijt kan in een schooltuin. Heerlijk vindt mijn zoon het om de planten water te geven en het afgelopen schooljaar kwam hij elke keer enorm trots thuis met zijn eigen buit. Zo hadden we weken van heel veel bieten en dit voorjaar kwamen de radijsjes en uien meerdere keren voorbij. En op zo’n moment is mijn vader ineens heel dichtbij.

Ik weet hoe trots hij op me zou zijn dat ondanks alle zorgen en uitdagingen die op onze pad komen, ik nog steeds met verve mijn eigen boontjes kan doppen. Soms is het een hele berg, soms een klein beetje. Maar dit gezin werkt ook zich hier doorheen, net zoals vroeger want samen staan we sterk.

Category: Familie  Comments off

Avonturen in (nep Lego) supermarktenland

Het was al begin van dit jaar aangekondigd maar omdat de C1000 ophoudt te bestaan, gaat ook de C1000 Hans Kok in Colmschate veranderen in een Jumbo. Als vaste bezoekers vonden zowel Kevin als Susannah dat niet heel leuk om te horen en het kwam heel dichtbij toen de C1000 in april een halve week dichtging om daarna weer te openen als Jumbo. Alles geel in plaats van rood en natuurlijk nergens meer een vermelding van C1000 te vinden.

Daar had Kevin wel moeite mee. De C1000 maakte deel uit van zijn patroon en dan nooit meer daar naar toe kunnen, dat was lastig om te verwerken.

2015-05-07 C1000 supermarkt
Gelukkig had de C1000 een tijd daarvoor nog een spaaractie gehad om C1000 speelgoed te sparen. Brick’m, een B-merk Lego variant, waarin je C1000 spulletjes kon namaken. Samen met mama bouwde hij zijn eigen C1000 supermarkt zodat hij die niet hoefde te missen. En plaatste ik bovenstaande foto op Twitter.

Dat leidde tot een reactie van RTV Oost, een telefoontje en een leuk stukje op de site van RTV Oost die avond.

2015-05-07 Kevin op RTV Oost nieuws met C1000 supermarkt v2Maar daar hield het niet bij op. Vanuit Jumbo Hans Kok reageerden ze meteen met een aanbod om Kevin een Jumbo truck en een Jumbo Ban Bao speelgoedset cadeau te doen zodat hij nog sneller kon wennen aan de nieuwe Jumbo.

En dus stonden papa, Susannah en Kevin op de dag na Hemelvaart in de nieuwe Jumbo, maakten kennis met heel veel leuke medewerkers van de Jumbo (het is een familiebedrijf) en mochten achter de schermen meekijken. De hele stijle trap naar de personeelsruimte maakte zeer veel indruk op Kevin en enigszins beduusd nam hij de truck en bouwset in ontvangst.

Voor de verslaggever en fotograaf van de Stentor wilde hij echter met veel plezier nog wel even op de foto met zijn nieuwe aanwinsten en Hans Kok. En Susannah, tja, die houd je echt niet weg als er een camera in de buurt is 😉

20150515_112237#

Category: Kevin  Comments off

Liefde

Het is nog vroeg als je met een gelukzalige zucht tegen me aankruipt. Je grote broer is net de deur uit en je pakt even het rustige momentje met mij, je mama. Slaperig babbel je tegen me aan terwijl je onder papa’s dekbed kruipt. Zo wordt je vaak wakker: op je gemak en knus. Nadat je me eerst hebt verteld waarover je hebt gedroomd, zie ik aan je ogen hoe je dat achter je laat en je hartje openstelt voor de nieuwe dag. Zo puur, vol van energie en liefde: elke dag weer.

Als ik later onderweg naar werk loop, haalt een vrouw me gehaast in. Eerst begint ze over het weer, maar dan vraagt ze me of ik even tijd heb. Tja, van deur tot deur gaan levert tegenwoordig ook niets meer op en ik concludeer dat de Jehova Getuigen op een nieuwe strategie zijn over gestapt: mensen benaderen op weg naar hun bestemming. Ik vind het prima, maar ik wil wel op tijd op werk komen dus ik nodig haar uit om met me op te lopen. En ze pakt meteen uit: wat ik vind van de wereld, wat er in Parijs is gebeurt en of ik niet bang ben. Of ik misschien zelf weet of er een oplossing hiervoor is.

Mijn antwoord is nee, hier is geen oplossing voor te bedenken. De kentering en verandering moet uit alle partijen zelf komen, anders blijft het water dragen naar de zee. De dame kijkt me verrast aan en ineens moet ik denken aan dat kleine moment dat ik altijd mag delen met mijn dochter en de liefde die ik voel voor mijn beide kinderen.

Waar we op moeten vertrouwen is liefde, antwoord ik. Ik voed mijn kinderen op in liefde en met liefde. Een veilige en solide basis waardoor ze als persoon kunnen groeien. Maar dat laatste zeg ik er niet bij. Ik heb geen zin om uit te wijden over de uitdagingen in mijn gezin en leven. Maar één ding weet ik wel: zonder liefde voor en van mijn gezin, de dierbaren om mij heen was ik zelf nooit zo ver gekomen. Liefde voedt hoop, liefde voedt begrip voor een ander. Liefde voelen en geven maakt de wereld elke keer een stukje mooier. Ik hoef alleen maar naar mijn gezin te kijken om te weten dat dit zo is.

Als `t hart niet meer gelooft en hoopt,
dan is liefde nog de redding.
Willem de Mérode (1887-1939)

Category: Familie  Comments off

Als praten niet vanzelf gaat…

Een belangrijk onderdeel in ons leven is interactie met anderen. Het scala aan Autisme Spectrum Stoornissen (ASS) is echter zo breed dat elke ouder zal beamen dat hun bijzondere kind veel moeite heeft met sociale interactie, luisteren of te begrijpen wat een ander zegt of bedoelt. Kinderen met Asperger bijvoorbeeld weten weliswaar vaak weerwoord te geven omdat ze juist zo vroeg zijn met taal, maar er zijn ook kinderen die nooit zullen praten of dit heel moeizaam leren te doen. Voor de meeste kinderen met ASS zit er ergens een verstoring op de communicatielijn. Dan komt het er op neer dat de aangeboden informatie anders wordt verwerkt.

Mijn hersens die werken niet zo goed met elkaar en daardoor kan ik ook langzamer communiceren.

 
Moedertaal als basis

In veel gevallen van ASS is echter de moedertaal wel aanwezig vanaf de babytijd. Het komt er misschien niet altijd uit, maar er zijn vele praktijkvoorbeelden waar non-verbale mensen met ASS in staat zijn om op te schrijven wat er in hen omgaat.

Maar wat als er problemen zijn met het verwerven van de moedertaal? Deze mensen met ASS hebben vaak als comorbiditeit een taalontwikkelingsstoornis (TOS). Dergelijke stoornissen zijn relatief onbekend in de samenleving, terwijl vijf procent van de bevolking hiermee te maken heeft (Kentalis/Nationale Zorggids, 2014).

Net als bij ASS lopen de verbindingen tussen hersengebieden anders, waardoor taal minder goed wordt verwerkt. Iemand met TOS heeft o.a. moeite met het onthouden en leren van woorden of klanken. En ontstaan hierdoor problemen met de uitspraak, woordbegrip, taalperceptie en taalproductie: een complex geheel.

TOS betekent dat het moeizaam verwerven van de moedertaal een primaire stoornis is. Het zorgt er voor dat een persoon met ASS én TOS een dubbele communicatiehandicap heeft. Daardoor staan ze vaak op een grotere (ontwikkelings-)achterstand.

We staan er misschien niet altijd bij stil, maar moedertaal is eigenlijk het instrument waarmee je de wereld om je heen, en de mensen daarin, leert kennen. Vanaf je geboorte leer je hoe je zaken kunt benoemen of met je communicatiepartner dingen kunt uitpraten. De afwezigheid van je moedertaal betekent dat je jezelf niet kunt uiten en dat het een extra inspanning vergt om het aangeleerd te krijgen.

Ik krijg de taal wel binnen maar ik krijg het niet verwerkt om naar buiten te komen.

Taal thuis

Als ouder is het vaak flink aanpoten om bij je kind te achterhalen wat er speelt. Nu is dat al lastig met een kind met ASS, maar als er ook een taalontwikkelingsstoornis is blijft het vaak zoeken naar een goede aanpak. Geen kind is echter hetzelfde en er zijn wel tips en adviezen om te delen.

Verwerkingstijd: Als je iets van je kind vraagt, geef dan ook de tijd om het te verwerken. De wereld om ons heen zit boordevol met taal en het duurt langer bij je kind voordat het door alle filters is gegaan. Dan moet er ook nog terug worden gepraat. Tip: wacht even met het herhalen van je vraag tot je je kind de tijd hebt gegeven het te verwerken. Probeer (rustig) te achterhalen welk deel van je vraag eventueel extra moeite kost.

Niet doof! Vergeet nooit dat ook non-verbale mensen met ASS je heel goed kunnen horen en alles onthouden, zelfs als ze niets (kunnen) terug zeggen.

Sociale vertelsels als sleutel: Als je kind er niet uit komt dan kun je zogenaamde sociale vertelsels inzetten. Pak een stuk papier en teken of schrijf het samen met je kind uit. Hiermee kun je de wereld om je kind heen dichterbij brengen en zowel emoties als sociale interacties zichtbaar maken. Sociale vertelsels zijn ook erg nuttig om je kind voor te bereiden op een nieuwe gebeurtenis. Zelf heb ik ze bijvoorbeeld gebruikt toen ik enkele dagen op reis moest voor mijn werk. Hierbij kon ik mijn kind ook voorbereiden op verjaardagen en andere sociale gelegenheden.

Spraakproblemen: Als je kind niet duidelijk te verstaan is, neem dan contact op met een logopediste in de buurt. Klik hier om er een op te zoeken. Vaak is hiervoor een doorverwijzing van je huisarts nodig. Je kunt ook via school een logopedische screening aanvragen.

Quotes zijn afkomstig uit Spraaktaal van Jet Isarin.

Als praten niet vanzelf gaat… is geschreven voor het magazine: Leven met Autisme. Hij is gepubliceerd in het Juni 2014 nummer. Je kunt het artikel ook hier lezen, dit artikel is het eerste artikel uit een reeks dat gaat over taal/spraak stoornissen en autisme.

Compliment

25 april 2014, de dag van de koningspelen en het was een drukke dag. Vanaf kwart voor acht tot kwart over vijf zijn we in de weer geweest en deze dag is er een hoop gebeurd voor beide kinderen. Om even snel nog wat in huis te halen voor het avondeten gaan we na de judo nog heel even naar de supermarkt. Eenmaal binnen spurten beide weg met hun kinderwinkelwagentjes en proberen ze genoeg lekkers van mama los te peuteren. Zoonlief heeft geen mazzel: van wat hij pakt (raketjes en koekjes bijvoorbeeld) hebben we genoeg op voorraad en onze grote kleine meid vraagt of ze ook wat van mij in haar wagentje mag leggen. Onbewust ontstaat er dus een ongelijkheid in de inhoud van die twee wagentjes, maar omdat ik snel naar huis wil is het mij niet opgevallen. Ik wil snel boodschappen doen en dan lekker naar huis.

Bij Kevin bouwt de frustratie op en bij de kassa zet hij het op een schreeuwen: grote tranen biggelen van zijn wangen. Het onrecht voelt zo groot, maar hij komt er niet uit om te zeggen wat er is. Het is gewoon even te veel voor hem. Ik blijf rustig, ik weet dat zijn emmer is overgestroomd en ik pak hem vast om hem tegen me aan te drukken. Zachtjes kriebel ik zijn rug en zo staan we daar even, ik zo onverstoord mogelijk zodat hij niets oppakt van mijn emoties. Na vijf minuten vraag ik hem om rustig te worden zodat ik hem beter kan verstaan en geef hem nog meer tijd. Ik negeer iedereen om me heen, ik weet dat ze kijken en ongetwijfeld hun mening vormen. Kijk daar een moeder die haar kind er niet op wijst hoe ongepast dat geschreeuw was. Wat een drama kind…

Dan herpakt hij zich en kijkt naar mijn boodschappen wagen. ‘Mama, mag ik wat uit jou wagen?’

Natuurlijk mag dat. Alles is afgerekend en het beland toch wel weer in mijn tas. Helemaal blij legt hij een zak bolletjes in zijn wagentje. Zijn ogen stralen en zijn schouders zijn niet meer zo gespannen. Zo klopt het weer voor hem: beide hebben nu allebei drie dingen in hun wagen.

Dan, compleet onverwachts voel ik een zacht tikje op mijn schouder en ik kijk op. De dame die achter me stond bij de kassa kijkt me vriendelijk aan en zegt: ‘Ik wil u een compliment geven over hoe u het net heeft aangepakt. Wat knap dat u zo rustig bleef.’

Ik antwoord en zeg dat na een dag met veel prikkels, het mijn zoon even te veel was geworden.

‘Ja, maar dat geldt ook voor jou,’ antwoord ze, ‘ook jij hebt een lange dag gehad.’

‘Ik kan niet anders. Hij is zoals hij is.’ Zeg ik terug, compleet van mijn stuk door deze opmerking.

Kevin en Susannah zijn inmiddels druk bezig met hun wagentjes leeg te maken, en de lieve mevrouw zegt dan: ‘Maar ook jij verdient je compliment, ik vind het gewoon knap hoe je dit aanpakte.’

‘Vanavond, na acht uur pak ik mijn rust als ze beiden lekker in bed liggen,’ is mijn antwoord en ik vervolg dan, ‘maar heel erg bedankt voor je compliment. Ik zal hem koesteren.’

Hierbij dus.

Hallo Wereld!

Het was zo’n zeldzaam moment dat niet zo vaak voorbij komt: een moment om even met wat meer tijd te kunnen douchen. Niet even snel snel onder de straal springen omdat je in huis nodig bent, nee even lekker lang stomen onder een hete straal. Op mijn vrije dag had ik slechts één kind thuis in verband met een studiedag. Mijn kleuter dochter zat tevreden voor de tv en ik greep mijn kans: dit ging een heerlijk ochtendje worden voor beide dames. Dus ik nam het er van, wetende dat onze meid behoorlijk zelfstandig is, zelfstandiger dan het voor haar leeftijd gewoonlijk is.

Na een korte check voor de grande finale luister ik even op de overloop en hoor beneden het tevreden gebabbel: de poppen worden ook uitgebreid verzorgd door onze dochter. Dan sta je dan: je hoofd ingezeept met shampoo. De douche deur gaat voorzichtig open en dan klinkt het ineens:

‘Mama, ik ben echt in jouw wereld he?’

Ik schiet helemaal vol en doe het douche gordijn op zij. Twee lieve ogen kijken me aan en in haar armen houdt ze haar babypop stevig tegen zichzelf aan.

‘Lieverd, jij bent altijd in mijn wereld.’ En dat is ze, van opstaan tot naar bed te gaan: alles wil ze delen, datgene wat wij met onze zoon hebben moeten missen op die leeftijd maakt ze ruimschoots goed.

Ze knikt en vraagt: ‘kom je zo naar beneden? Ik mis je zo.’ En hoe kan ik daar nu nee tegen zeggen?

–//–

De laatste tijd is het flink aanpoten om onze zoon bij de les te houden. De psychiater had ruim een jaar van te voren al opgemerkt dat hij veel in zijn eigen wereld leeft: zijn pdd-nos had nu meer kenmerken van klassiek autisme.

Dit merken wij het meest omdat hij het tegenwoordig veel heeft over Lego City: hele scenes spelen er in zijn hoofd af en wij kunnen daarvan mee genieten.

Dan, plotseling, stelt hij een soort van controlevraag: ‘Mama, wat is een modelburger?’ Het is dan net alsof hij een ankertje uitgooit om te valideren of we er nog steeds zijn. Het nadeel is vaak dat ik geen flauw idee heb waar hij het over heeft. Met een grote glimlach vertelt hij mij het gewenste antwoord om weer terug te keren naar zijn wereld. Gekke mama toch!

Als ik dan het individueel handelingsplan doorlees voor zijn herindicatie zie ik het zwart op wit staan: het hoort thuis in het beeld van zijn taalstoornis in combinatie met zijn autisme. Het is dus vaak aanpoten om zijn aandacht te trekken en vast te houden. Naast een sociaal vertelsel moet ik hem vaak attenderen op mijn aanwezigheid. Dit doe ik door hem te vragen of hij even in mijn wereld wil komen. Ik pak hem dan zachtjes vast bij zijn arm, draai hem om zodat we elkaar kunnen aankijken en maken contact.

‘Kevin, wil je even in mijn wereld zijn?’ En dat doet hij heel graag: het is echt geen onmacht van zijn kant, maar vaak moet ik hem er even aan herinneren dat onze leefwereld ook heel fijn is.

Die leefwereld bestaat uit bewust veel leuke dingen doen met papa, mama en zijn zusje. Hij geniet dan ook intens van dat soort momenten, zoals een potje mens erger je niet, samen tv kijken of samen eten. Gelukkig worden deze momenten steeds langer, ook op school heeft hij meer en meer aandacht voor zijn klasgenootjes. Hij doet enorm zijn best om in onze wereld te zijn, voor zo ver de prikkels en zijn taalstoornis dat toe laten. Zo zien we hem toch langzaam groeien en zich ontwikkelen op zijn eigen tempo en leren we ook van hem, hoe fijn zijn eigen wereld voor hem kan zijn.

Eerder gepubliceerd in de rubriek ‘Het leven met autisme van’ in het magazine Leven met Autisme, maart 2014, pagina 17.

Biebvader

“Nee, we moeten deze deur hebben. De andere deur is gesloten omdat de school nog bezig is”, zegt ze terwijl we samen oplopen naar de basisschool. Zij is sinds dit schooljaar de coördinator van de schoolbieb voor de eerste twee groepen leerlingen. Elke woensdagochtend mogen de kinderen uit de drie gecombineerde klassen een nieuw prentenboek uitzoeken. Begeleid door een groepje biebouders die ervoor moeten zorgen dat alle uitgeleende boeken ingeleverd worden en dat de ca. 65 kinderen weer met een nieuw boek teruggaan naar hun klas.

Ietwat onwennig loop ik achter haar aan de school binnen. Het voelt wat raar om in de school van je kind te zijn terwijl de lessen nog bezig zijn. Ook al werk ik zelf al bijna 20 jaar in een hogeschool en voel ik daar geen enkele terughoudendheid om door de gangen te lopen en personeelskamers van docenten binnen te gaan. Deze kleinere basisschool blijkt ook een personeelskamer te hebben en ik word er naar toegeloodst om mijn jas op te hangen.

“Er is nog tijd voor koffie hoor”, zegt ze. “Als je wilt”.

Met een kop koffie in de hand lopen we samen naar de drie hoge boekenkasten in de gang waar twee van de bovenste planken gereserveerd zijn voor de prentenboeken van groep 1/2. Overduidelijk niet bedoeld om zelf te pakken concludeer ik maar voordat ik kan vragen waarom ze juist voor de kleine kinderen zo hoog staan zie ik dat het al bijna tijd is om te beginnen. Terwijl ik geen idee heb wat ik als nieuwe biebouder moet doen.

Een maand geleden bood ik impulsief aan om mee te doen. Na een flashback terug naar de tijd dat ik stage liep in een openbare bibliotheek en ik meedraaide op de kinderafdeling. Maar nu het ineens zo ver is word ik zelfs nog enigszins nerveus.

“Je gaat het heel erg leuk vinden”, wuift ze vervolgens alle bezwaren weg die ik ter plekke nog bedenk. Ze spreekt de directeur aan die net voorbijloopt en stelt me met pretoogjes aan haar voor. De nieuwe en enige biebvader. De biebvader die bibliothecaris is zelfs. Gelukkig worden er geen verwachtingen gecreëerd, denk ik nog met flink wat cynisme, terwijl ik al weer meegenomen word naar de klaslokalen van groep 1/2. Daar staan drie manden vol met groene tassen. Tassen die voorzien zijn van de voornamen van de kinderen en gevuld zijn met de in te leveren boeken.

“Help je me om de manden mee te nemen die kant op?”, zegt de coördinator terwijl ze zelf een witte ordner pakt waar alle uitleningen in genoteerd worden. “Binnenkort gaan we meedoen met het Bibliotheek op School programma en daarom doen we het nu nog even op papier”. Aan de grote tafel voor de boekenkasten worden de ingeleverde boeken door ons afgevinkt. Elke leerling heeft zijn eigen pagina waar op genoteerd wordt welk boek hij of zij geleend heeft. Een krulletje erachter om aan te geven dat het ook weer ingeleverd is en klaar.

“Ga jij zometeen de boeken uitlenen aan alle kinderen? Dan ga ik ze in groepjes van vijf ophalen uit de klas”

Ik pak de ordner erbij, ga aan de hoek van de tafel zitten en trek er een extra stoel bij. Schuin tegenover me. De uitleenstoel noem ik het. Als ze met meerdere tegelijk komen dan kan ik ze één voor één op de stoel laten zitten.

Groepje voor groepje komen ze voorbij aan de tafel. Waar telkens weer 10 a 15 nieuwe prentenboeken liggen om uit te kiezen. Waar de coördinator met de kinderen babbelt over wat ze leuk vinden en wat ze al gelezen hebben. Met de kinderen die meteen precies weten welk boek ze willen, de kinderen die zorgvuldig alle boeken op tafel bekijken en de kinderen die wat schuchter toekijken en niet goed weten wat ze mee willen nemen.

Eén voor één komen ze daarna bij mij langs. Verbaasd om een biebvader te zien. Een hele lange biebvader. En ik vraag ze hoe ze heten nadat ik ze vertel hoe ik heet. Want ik heb hun voornamen in de witte ordner staan en ik wil graag weten met wie ik het genoegen heb. En nee, met alleen wijzen naar hun naam op de groene tassen neem ik geen genoegen. Op de stoel zittende kijken ze mee hoe ik hun pagina opzoek. Als ik vraag naar hun uitgezochte boek vraag ik ook of ze al woordjes kunnen lezen. Vol trots vertellen ze me hoe ze samen lezen met hun papa of mama. Of dat ze het boek al eerder geleend hebben maar heel graag nog een keer wilden lezen.

Ik denk even aan al die bibliotheeksystemen waar ik de afgelopen twintig jaar mee gewerkt heb en besluit dat een witte ordner eigenlijk leuker is. Veel leuker. Al pratende en schrijvende vliegt de tijd gezellig voorbij tot de coördinator aan komt lopen met een groepje waar ook haar dochter bij zit.

Haar blik valt eerst op de boeken op de tafel maar dan ziet ze mij zitten.

“Papa, wat doe JIJ hier?”

Category: Bibliotheek, Susannah  Comments off

Het leven is één groot spel

Geconcentreerd kijkt hij naar het beeldscherm. Samen met zijn zusje. Team 1 raadt het woord en mag twee ballen uit de bak halen. “Groen, groen, groen”, klinkt het vanuit het publiek maar dat kan hem helemaal niks schelen. De tweede bal levert echter lingo op en team 1 begint uit te lopen op het tweede team.  Groene ballen doen niks met de score, maar lingo wel.

Dat staat hem niet aan want de teams zijn verdeeld. Zijn zusje speelt met team 1 en hij speelt met team 2. Dat is hun manier om samen naar het tv programma te kijken. De twee teams zijn de avatars die hen beiden vertegenwoordigen in een competitie. Het maakt niet uit hoe ze winnen op tv, hoe goed ze spel(l)en .. het gaat om het winnen voor de buis.

Hij houdt van spellen. Spellen hebben duidelijke regels. Je krijgt een heldere uitdaging en die ga je aan. Winnen of verliezen is een kwestie van oefenen en van opletten. Het heeft niks te maken met lastige sociale situaties waarin mensen je niet duidelijk vertellen wat ze vinden of willen. Niks te maken met je eigen probleem om anderen te vertellen wat jij daar weer van vindt. In spellen is het duidelijk wat je moet doen en weet jij hoe je het moet doen. Je kent de spelregels beter dan wie ook.

De focus en concentratie is ook vergelijkbaar. Of anderen nu voor je spelen of je zelf de controle hebt over het spel. Het beeldscherm is kleiner maar de oude Playstation controller lijkt voor hem gemaakt te zijn. “Ik ga even boven spelen, papa” hoor ik hem regelmatig roepen als hij thuiskomt uit school. Even een half uur ontspannen. Spyro door de levels loodsen, puzzels oplossen, vijanden verslaan.

De verbazing om nieuwe puzzels, de vrolijkheid als hij een nieuw trucje leert en de frustratie als een uitdaging tijdelijk te groot is. Als hij te weinig levens overheeft om het te blijven proberen. Maar ook de ontlading als het hem alsnog lukt. “Vandaag is het mijn geluksdag!”, klinkt het dan juichend.

Vanavond heeft hij minder geluk. Zijn team op tv verliest en mag niet door naar de finale. De frustratie krijgt even de overhand en met het nodige drama besluit hij – druk stampend op de trap – meteen naar bed te gaan.

“Ik heb geen levens meer!”, roept hij nog tegen een ieder die het horen wil.

Misschien heeft hij morgen meer geluk.

Category: Kevin  Comments off