Alles Picco Bello hier

Het is alweer twee maanden geleden dat Kevin een start maakte op Lindenhout/Piccolo, voorheen een medisch kinderdagverblijf, maar is nu een organisatie waar kinderen met een vorm van autisme(of andere zorgvraag) terecht kunnen en hulp krijgen. Voor Kevin en naar familie toe noemen we het gewoon school, net zo praktisch. Hij zit in de groep de luchtballon en op een dag als vandaag, met 8 andere klasgenootjes.

Vandaag kon ik (als zijn mamma), meekijken hoe hij het eigenlijk doet. Ik kan je vertellen dat ik glimmend van trots en de tranen snel wegvegen zat te kijken... Wat een wereld van verschil nu al, en dat in zo'n korte tijd al. Waar hij op de peuterspeelzaal in een groep moeite had om met zijn hoofd erbij te blijven, zat hij nu als een prinsje op zijn stoel, actief mee doen in de groep. De structuur die hij thuis al kreeg zie je daar ook terug, en met wat extra hulpmidden zoals pictogrammen weet hij precies waar hij aan toe is en wat hij moet doen. Ik vond zelf dat hij prettig omgaat met zijn klasgenootjes en dat desondanks de drukte (negen jongens bij elkaar, het was net een kippenhok), gewoon zijn ding deed.

In het gesprekje daarna met onze ambulante begeleider en zijn mentor hebben we zeer constructief over Kevin gehad en ze willen hem graag een intelligentie test laten doen om te zien welke specifieke punten hij hulp nodig heeft. Als het onze vent helpt: natuurlijk. Maar wat zijn wij als ouders trots, en Susannah mist haar broer wel door de dag heen (Evin? Evin?), maar ja het hoort er wel bij he? Maar Kevin groeit zichtbaar voor ons en hij zit zichtbaar beter in zijn vel. Daar doe je het voor.