Ach, wie zegt dat sprookjes niet bestaan?

Zat ik me net even te bezinnen hoe ik deze week kan samenvatten, ga ik even lekker de Stentor/Deventer dagblad online lezen. Meteen verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht (en dat heb ik de laatste tijd niet vaak als ik de krant online lees):

Sprookjespartij Lijst 10, TON 11

vrijdag 22 januari 2010 | 13:02 | Laatst bijgewerkt op: vrijdag 22 januari 2010 | 15:05


DEVENTER - De Sprookjespartij voor de Blijheid van zwerver Bertus Rietman doet als lijst 10 op 3 maart mee aan de gemeenteraadsverkiezingen.
Loting door het hoofdstembureau heeft dit uitgewezen. Trots op Nederland, de andere nieuwkomer tijdens de komende verkiezingen, kreeg lijst 11 toebedeeld.

Nee, beste lezers, ik hou u niet voor de gek, even wat verder neuzen levert me dit op:

Deventer - Sprookjespartij wil in de gemeenteraad

Gepubliceerd op 20-01-2010

De Sprookjespartij voor de Blijheid van zwerver Bertus Rietman wil door mee te doen aan de gemeenteraads-verkiezingen het debat in Deventer verlevendigen.

Een van zijn programmapunten is de aankoop door de gemeente van een keeper voor voetbalclub GAE. Rietman denkt dat het van maatschappelijk belang is dat de club in de eredivisie komt. De perikelen rond het miljoenen kostende stadskantoor in Deventer, dat leidde tot de val van het college, heeft de nu in Deventer "wonende" Rietman doen besluiten een partij op te richten.

Samen met andere "jongens van de straat" wil hij serieus de politiek veranderen. Volgens de partij moeten rookmelders voortaan verplicht worden in woon- en slaapkamers en moeten de peeskamers in de rosse buurt van Deventer een alarmknop krijgen. In de raad wil hij zijn standpunten verwoorden met gebruik van rappers en dichters. Rietman hoopt op één zetel.

Oh ja ze hebben ook hyves.

Zal ik dit jaar eens een keertje leuk alternatief stemmen?

Je zou het zo niet zeggen...

Maar ons meisje met haar bolle toet zit echt in de onderste regio van de groeicurve. Vandaag waren we een half uur te vroeg op het consultatiebureau en ach, de assistente had wel tijd om haar te wegen. De vorige keer (11 maanden) bleek dat ze maar 48 gram was aangekomen. Logisch aangezien ze een lekker bewegelijke baby is, maar toch. Dit is voor ons geen zorgen om ongerust te zijn want ze eet werkelijk alles. Mamma thee aan het drinken, ik wil ook en dat koekje mam, ik wil ook wel een stukje, dit in combinatie met een handje dat aan jouw hand of arm trekt, of de super lieve 'ben ik niet de liefste blik' die je dan krijgt. Waar het worstelen met Kevin was (achteraf gezien dus een kenmerk van de verbale ontwikkelingsdyspraxie (wat een mooi woord voor scrabble he?)), is Susannah supergemakkelijk. Ze babbelt er heerlijk op los (die, die of etuh, handt, eendt, ingwingggg!!, mamam, dadad). Gisteren toen ze met mamma lekker tv zat te kijken waren we wild aan het spelen met een speelgoed pinguin, voor het eerst benoemde ze het echt met ingwinggg, nou goed genoeg toch?

Ook is ze druk bezig met leren te staan en probeert ze zichzelf op te trekken, dus die rent weg voor dat we het weten....

En? Hoe ging het?

Vandaag was dan de dag, een ochtend meekijken op de basisschool. Kevin wist al halfslaperig wat we gingen doen, dus iets na achten waagden we ons buiten in de sneeuw, op weg naar iets compleet nieuws. Het is wel pittig hoor, voor pappa en mamma, zo ben je nog een kleine ukkepuk en zo loopt mamma met jou naar de basisschool. Samen hebben we eerst de jas opgehangen en het bakje met fruit en drinken in de bak gedaan. Daarna heel even met de juf gesproken, maar zoveel kindjes en ouders wilde dat, dus heeft mamma je lekker rond laten kijken. De tafel met zeer leuk speelgoed was al vol en de jongetjes hadden niet veel zin om te delen. Uiteindelijk ben je aan een tafel gaan zitten om een vormen puzzel te doen en na een kus van mamma ging ze weg.

Dat is wel even slikken, maar snel naar huis want Susannah moest naar het CB (voor de 11 maanden prik omdat deze was uitgesteld vanwege die rare mexicaan). Onderweg naar huis van het CB, lopen mamma en Susannah langs de school en horen veel lawaai uit de klas komen... oh jee. Dan mogen we de knul ophalen, Kevin is met zijn klas buiten en mamma ziet hoe hij graag naar binnen wilt, maar dat de juf daar anders over denkt. Na wat wachten gaan ze naar binnen en dan even later druppelen ze naar buiten toe, Kevin hoorde mamma's stem niet zo goed in alle drukte. Juf Jessica vertelde ons dat ze de hele ochtend de handen vol hebben gehad met onze avonturier die graag het gebouw wilde verkennen. Kijken wij daar raar van op? Niet echt, Kevin is erg erg nieuwsgierig en wil graag weten wat er nog meer is. Een echte waterman ;)

Eenmaal thuis lekker snel een broodje eten en Kevin zit erg vol van alle indrukken met als gevolg dat hij erg druk is. Na een time-out op de gang komt de rust weer terug in dat bolletje en gaan mamma en Kevin samen nog even zitten om te kletsen. Mamma legt Kevin uit dat hij echt in de klas moet blijven omdat anders de juf erg bang wordt als hij zomaar weg loopt. Er zijn veel leuke dingen in de klas en dat wil hij toch ook niet missen? Kevin zegt braaf: in de klas blijven. Of hij dat ook gaat doen, dat zien we op de 19e wel weer... stay tuned!

Such a beautiful day...

Na een drukke week, wist Kevin het afgelopen vrijdag zo goed af te sluiten, en waar de tranen van trots rijkelijk vloeiden. Na vaak te hebben gehoord dat Kevin moeilijk te testen is, heeft hij een toets helemaal uitgezeten en keigoed gewerkt met een e-score. Het valt niet mee apart te worden genomen terwijl je peuterspeelzaalgenootjes leuke dingen doen. Nu kan die score ons gestolen worden, maar gewoon dat wij met minimale voorbereiding door hem te vertellen dat hij een test moest doen... Twee bere trotse ouders hier. Juf Paula straalde gewoon van trots, ook voor haar is het enorm fijn om zo'n vooruitgang te zien. 's Avonds, tijdens het tandenpoetsen vroeg ik hem: en wie is hier de grote kanjer? Kevin wees trots op zich zelf en zei: ik een grote kanjer. En zo is het maar net.

Morgen dus voor het eerst kijken op de openbare Daltonschool Het Roessink, dat is ook wel even slikken voor ons, maar Kevin is er vol van. Naar de basisschool! Dit zijn rare tijden voor ons, onze Kevin gaat een grote stap maken en het lijkt nog alsof het gisteren was, dat hij half doezelend en na een lekker fles melk al knuffelend in je nek in slaap viel. Tranen zijn normaal he? Toch? Waar zijn de tissues!