Zomers genieten

Ik wil toch proberen om wat vaker weer te schrijven ook al kabbelt hier alles voort, er zijn toch van die kleine dingen waar je zo trots op bent en graag even wilt vast leggen. De afgelopen twee weken was het warmer dan we het echt leuk vinden en tja, wat is nu lekkerder met dit weer dan een ijsje eten. Het is een vaste prik in de avond als Kevin in bed ligt (en vaak nog even boven aan het rommelen is) dat Susannah en mamma even gaan zitten voor een cornetto met vruchtenijs. IJsje, IJsje zegt ze dan zo dwingend mogelijk en die blik als ze haar eerste hapje neemt... haar lichaampje ontspant helemaal en dat is dan op en top genieten. Het woord boem is erg in, auto, koe, boe, Evin en eendje heeft haar comeback gemaakt. Ding ding (drinken), etuh en jaaa natuurlijk kan die niet ontbreken: nee. Het valt ons op met hoeveel flair ze nee zegt, vaak met die verfijnde gebaartjes. 'Susannah, wil je uit bad?' "Neeee!' Kevin die samen met zuslief in bad zit zegt dan meteen: 'Kevin wil wel uit bad mamma.' Maar ja hoe los je dat dan op. Ik wil de kleine meid niet alleen laten, dus tja op een gegeven moment moet ze er dan ook echt uit omdat haar broer het echt niet meer leuk vindt.

Susannah, als ze er zin aan heeft, is zelf hier haar boterham met jam aan het eten (en voor diegene die denken, jemig dat haar.. knipjes en staartjes zijn ok, maar ze haalt het er ook vaak weer snel uit...):

Ons meisje tijdens haar 17/18 maanden groeisprong wil toch weer heel lang bij mamma op schoot zitten...

En wie komt daar mamma ophalen voor een ijsje?

Vanmorgen waren we iets later op Piccolo omdat de zomerdienstregeling van connexxion was ingegaan. Daarnaast was de chaffeur te laat op het station én waren ze bezig op de Zwolseweg, dus tegen negenen kwamen we binnen stuiteren. Nu hadden we van te voren wel gezegd dat we later zouden zijn. Het viel me meteen op hoe gemakkelijk Kevin zijn weg vindt. Op zijn paal hangen plaatjes wat er van hem verwacht wordt en hij kijkt er altijd meteen naar. Één van de juffen wilde me even wat vragen en we hebben samen even zijn zomerrooster doorbesproken omdat er toch een forse uitstroom is. Normaal gesproken heeft hij op maandagmorgen een gymzaal sessie. Ik had tijdens het zomerfeest van Piccolo begrepen dat ze daar het Sherborne programma doen. Ook dat vindt hij heel leuk, al vindt hij het erg moeilijk om op zijn beurt te wachten. Wat ik had begrepen van Sherborne is dat het bewegingspedagogiek is, maar met een forse aandacht voor sociaal-emotionele ontwikkeling. Helemaal top dus. Vandaag zat ik even te kletsen met de juf en ze vertelde hoe hij laatst tijdens de lunch in huilen was uitgebarsten. Wat bleek, er zat een kindje naast hem dat hem tijdens het handje vasthouden erg hard in zijn hand kneep. Het is voor onze knul erg moeilijk om dat aan te geven, laat staan dat onze vent met zijn gouden hart andere kindjes pijn zou doen. Dus ja, weerbaarheidstraining komt ook nog. Afgelopen zondag moesten we Kevin flink aanmoedigen om die stoute ome Henk eens nat te maken... het komt gewoon niet in Kevin op om iets terug te doen. Ook vertelde ze dat Kevin met knutselwerkjes al met de oudere kinderen mee deed omdat hij anders geen uitdaging heeft. Ook hier komt dus de noodzaak van de IQ test om de hoek kijken, zo kunnen ze zien waar hij dus vooruit loopt en waar niet. Het is nu nog wachten op de testuitslagen van zijn nieuwe logopediste die dus zijn ontwikkelingsdyspraxie/taalontwikkeling cq woordenschat in kaart aan het brengen is. Maar ze zegt al een hele tijd dat ze snel uitslagen heeft en wij maar wachten. Ach ja, geduld is een schone zaak.

Thuis heeft hij echt van die kleuter buien, maar over het algemeen is de sfeer heel prettig thuis.

Lekker zo'n zand douche hoor!

Alles Picco Bello hier

Het is alweer twee maanden geleden dat Kevin een start maakte op Lindenhout/Piccolo, voorheen een medisch kinderdagverblijf, maar is nu een organisatie waar kinderen met een vorm van autisme(of andere zorgvraag) terecht kunnen en hulp krijgen. Voor Kevin en naar familie toe noemen we het gewoon school, net zo praktisch. Hij zit in de groep de luchtballon en op een dag als vandaag, met 8 andere klasgenootjes.

Vandaag kon ik (als zijn mamma), meekijken hoe hij het eigenlijk doet. Ik kan je vertellen dat ik glimmend van trots en de tranen snel wegvegen zat te kijken... Wat een wereld van verschil nu al, en dat in zo'n korte tijd al. Waar hij op de peuterspeelzaal in een groep moeite had om met zijn hoofd erbij te blijven, zat hij nu als een prinsje op zijn stoel, actief mee doen in de groep. De structuur die hij thuis al kreeg zie je daar ook terug, en met wat extra hulpmidden zoals pictogrammen weet hij precies waar hij aan toe is en wat hij moet doen. Ik vond zelf dat hij prettig omgaat met zijn klasgenootjes en dat desondanks de drukte (negen jongens bij elkaar, het was net een kippenhok), gewoon zijn ding deed.

In het gesprekje daarna met onze ambulante begeleider en zijn mentor hebben we zeer constructief over Kevin gehad en ze willen hem graag een intelligentie test laten doen om te zien welke specifieke punten hij hulp nodig heeft. Als het onze vent helpt: natuurlijk. Maar wat zijn wij als ouders trots, en Susannah mist haar broer wel door de dag heen (Evin? Evin?), maar ja het hoort er wel bij he? Maar Kevin groeit zichtbaar voor ons en hij zit zichtbaar beter in zijn vel. Daar doe je het voor.

Ach ja...

Ik had nog wel een paar blogpostjes in de pen zitten dat ik wilde schrijven voor de autismeweek, maar april is ook de maand van autisme dus die houdt je nog van me tegoed... We hebben een rare week achter de rug dat begon een week geleden toen ik op donderdag ochtend met mijn vrolijke dreumes de trap af liep. We hadden die ochtend geen logopedie want ook onze logopediste moet weleens wat bijspijkeren en we hadden een relax ochtendje gepland. Kevin was al vrolijk een lego huisje aan het bouwen en Susannah had het over etuh etuh.

De telefoon... tot mijn grote verrassing werden we gebeld door Lindenhout/Piccolo. Trouwe volgers gaan nu meteen op dat puntje van de stoel zitten want we staan op een wachtlijst voor plaatsing daar en de wachtlijst was lang. Toch heeft onze vent het voor elkaar gekregen en of we op 20 april voor een kennismakingsgesprek konden komen. Ja, ik was dolgelukkig dat Kevin zo snel geplaatst kan worden, later volgde de verbijstering en de opluchting (zeker toen ik mijn moeder sprak en tja, alleen moeders kunnen dat he? Die paar woorden dat je je even niet meer kan groot houden). Vanaf 26 april - dus voor de meivakantie - begint Kevin daar voor drie dagen in de week. Hoe het zit met vervoer enz weten we niet, ons contactpersoon bij jeugdzorg belt maar niet terug. Vandaag had Kevin zijn laatste middag in zijn groep drie. Ik heb niets gezegd tegen de ouders van de kindjes daar want ik zag de meerwaarde niet, zeker omdat we ook eind januari al afscheid hadden genomen. Volgende week heeft onze vent nog twee dagdelen met zijn andere groep en op vrijdagochtend neemt hij dan echt afscheid om dus op maandagochtend de 26e te beginnen.

Natuurlijk mag hij nog kijken vooraf met mamma en gaan we op de terugweg een NS broodtrommeltje halen (Connexxion heeft naar mijn weten niet dat soort dingen). Is hij er klaar voor? Dat weten we niet echt, maar in deze twee maanden is hij echt een grote kleuter geworden en past hij sociaal-emotioneel niet meer op de peuterspeelzaal. Hij wil nu ook steeds meer grote mensen dingen doen - behalve naar de wc gaan. Maar geduld is en blijft een schone zaak. Kevin heeft zijn afscheidscadeautje helemaal goed gekeurd (Team umizoomi is het helemaal en hij bleef maar photoshop openen om het embleem te zien die mamma had gemaakt) en trakteert hij op een doos rozijntjes tijdens het snack moment. Ook nemen we afscheid van zijn logopediste, volgende week woensdag echt voor het laatst maar hij heeft haar vandaag al een prachtig kunstwerkje gegeven (ingekleurde/geschilderde Geo/Gio van Team Umizoomi), heeft hij goed gewerkt en was een showballetje naar de stagiaire toe. Dat was wel mooi om te zien hoor en op dat soort momenten denk je... hoezo pdd-nos, moet je eens zien hoe spectaculair hij contact maakt!

Met Susannah gaat alles zeer goed. De cb-arts was zeer te spreken over haar. Ja, nog steeds zit ze onderin de groeicurven maar de arts was onder de indruk van haar kleine woordenschat (de arts was al tevreden met wat gebrabbel) en ze maakt ondanks haar eenkennigheid een prachtig contact. Motorisch heeft ze een giga inhaalslag gemaakt, dus wat wil je nog meer? De prikken vond Susannah minder en dat heeft iedereen in het gebouw gehoord. Dus mijn zenuwen verdwenen na dat bezoekje want na alles wat we met Kevin hebben meegemaakt krijgt je moederinstinct toch een flinke knauw. Het zit ons dus een keer gigantisch mee, maar dat mag nu dan toch wel een keertje... vind ik. Foto's volgen!

Kevin en het paasei

Magisch denken gecombineerd met pdd-nos, hoe ziet dat er uit? Zoals elke kleuter is Kevin nog steeds volop in ontwikkeling en daar hoort ook het magisch denken (of magische wereld) bij. Het is compleet logisch voor hem dat het wonder team kan praten of dat Team Umizoomi ook voor hem echt bestaat. Gelukkig hebben we nog geen enge monsters onder zijn bed moete weg jagen, dus tot nu toe valt het wel mee. Maar soms kan iets bij daglicht ineens behoorlijk eng worden. Vanaf afgelopen dinsdag is Kevin heeel zuinig geweest op zijn paaseitje dat bij zijn zelf geknutselde paaseitje kwam. Gisteren mocht hij in het bijzijn van oma het dan echt opeten. Dus hij wacht geduldig totdat ik het folietje heb verwijderd om dan even lekker chocola te eten. Slechts één hapje nam hij om vervolgens al gillend en in blinde paniek weg te rennen. Om dat moment zou ik dan wel willen weten wat er in zijn koppie omgaat, om er achter te komen waar zo'n reactie vandaan komt.

We weten dat zijn mond gevoeliger is dan normaal, maar misschien verwachtte hij niet dat het eitje leeg van binnen was? Was de sensatie van door chocola heen bijten teveel, of was de ruimte in het ei ineens te eng? Ik kreeg het er maar niet uit en oma zat met verbazing te kijken. Uiteindelijk heb ik het eitje in stukjes gebroken en durfde hij weer te kijken, maar het aanraken ho maar. We vermoeden dat zijn zusje (die echt alles lust) dit met smaak heeft opgegeten.

To climb steep hills requires a slow pace at first.
-Shakespeare

Leren eten, kauwen, maar ook grovere stukken in zijn mond is altijd moeilijk geweest voor ons jochie. Nu is er een link met pdd-nos, die overgevoeligheid en verbale ontwikkelingdyspraxie, dus we weten dat het bij ons ventje hoort. Als moeder krijg ik heel vaak rare blikken als Kevin nee zegt tegen een plakje worst of een snoepje in de winkel. Wat de boer nie kent, dat vret ie niet zou mijn opa zeggen. Opmerkingen als 'Dat heb ik nog nooit meegemaakt' hoor ik maar al te vaak, maar ik kan het goed van me laten afglijden. Thuis kan eten een drama zijn, maar soms kan hij ineens ook omslaan. Hij is dan ineens dat befaamde heuveltje over wat elk kind wel heeft, maar bij hem duurt het extra lang. Wij als ouders, maar ook zijn peuterspeelzaalleidster en logopediste houden hier rekening mee. Het is vaak een kwestie van de lange adem en ja, geduld. Soms ziet hij dat zijn nick jr helden iets eten, en dan wil hij het ook eten. Bijvoorbeeld Boots (van Dora) houdt enorm veel van bananen. Na tig keer herhalen op Nick jr wil Kevin ineens banaan en daar ben ik als de kippen bij. In zijn wereldje dat wij zien, is het dan ineens logisch om een banaan te eten. Gelukkig blijft hij niet alleen in dat wereldje. Hij pikt veel op van leeftijdsgenootjes en daardoor is hij van rozijntjes en manna (gepofte rijst met een kleurtje) gaan eten.

And where does magic come from? I think that magic's in the learning.
- Dar Williams

Ook woorden en opmerkingen blijven bij hem hangen. Umimaatje (van team Umizoomi) wordt momenteel veel gebruikt, maar het woord magisch is helemaal in. Vorige week toen onze nieuwe tv arriveerde waren manlief en Kevin er mee bezig. De nieuwe tv werd voor de grap magische tv genoemd, de oude bak kreeg de naam oude tv. En het hek was van de dam: magisch lego, magische selderij (ok, dat komt van Wonderteam), magisch (lego) huisje. Helemaal los. Geloof me, dat is een genot om te zien. Van een jochie dat zoveel in zijn eigen wereldje leefde volgens de specialisten is hij verdomd communicatief over de echte wereld om hem heen.

Autisme week - leven met autisme

Hier op deze site hebben we het vaak gehad over wat er in onze levens speelt en de dingen die we meemaken om Kevin te krijgen waar hij thuis hoort zodat hij zich goed kan ontwikkelen. Ik wilde deze week niet zomaar aan mijn neus voorbij laten gaan. Het is frappant dat we aan de ene kant horen dat mensen het raar vinden dat iedereen dit zo maar kan (mee-)lezen en aan de andere kant krijgen we ook vaak de terugkoppeling dat men er ook veel aan heeft. We schrijven hier voornamelijk voor onszelf, maar ik heb ook het geluk dat ik een kijkje in de keuken mag nemen bij andere gezinnen waar een kind met pdd-nos opgroeit. Ik probeer elke dag iets te schrijven over hoe pdd-nos ons leven beinvloed en hoe we daar nu met een jong kind mee om gaan. Okay misschien om de dag, pin me er maar niet op vast.

The earlier children with autism can be diagnosed, the earlier they can be helped.
- Mary Schoonmaker

Bij ons begon de bal pas echt te rollen toen wij terecht kwamen bij onze logopediste. Ik herinner me de eerste sessies vrij goed waar ze probeerde om Kevin over te halen om te spelen en dingen te ontlokken. De contactname viel haar meteen op en in een latere sessie gaf ze aan dat het wel een noodzaak was voor verdere behandeling om er echt achter te komen wat Kevin tegenhield. We hadden op dat moment al contact gehad met het ziekenhuis en we moesten vrij lang wachten of Kevin het Klinefelter syndroom had. Gelukkig was dit niet het geval. Tegelijkertijd was Kevin na de zomervakantie begonnen op de andere peuterspeelzaal omdat we in elk geval Kevin de kans wilde geven om daar te wennen voordat we echt over gingen naar ons nieuwe huis. We hebben het erg getroffen met de logopediste en de peuterspeelzaalleidster.

Tijdens deze stormachtige periode waar naast de zwangerschap en het overlijden van mijn vader er ook nog verhuist moesten worden, boden zij een constante begeleiding aan en een luisterend oor. Ik kan niet benadrukken wat een verschil dat heeft maakt. Zoals de leidster van de peuterspeelzaal zei: je hebt hier een hoop tranen gelaten. Een kleinere groep alleen al, een directe en constante aanpak: het leek wel alsof Kevin zich opende als een bloem. Wat een teleurstelling voor ons was, was het IVO traject. Het werd naar ons toe gebracht als de oplossing en dat we antwoorden kregen, maar juist omdat ze niet wilden uitspreken wat ze dachten wat mogelijk bij hem zou spelen... We zijn nog steeds blij dat we voor het Kidzteam traject van Dimence hebben gekozen, de begeleiding is goed.

If a man does not keep pace with his companions, perhaps it is because he hears a different drummer.
- Thoreau

Helaas moesten we lang wachten op een vrijwilliger van de organisatie MEE IJsseloevers, maar het is wel een schot in de roos geweest. Elke donderdagmiddag speelde Sieta met Kevin en de andere kinderen, en steeds meer durfde Kevin iets te doen met andere kindjes. Dit met de diagnose van pdd-nos, en de doortastendheid van die twee vakkrachten, konden we vroeg beginnen om Kevin te helpen en uit zijn wereldje te trekken. Om echt pappa en mamma van hem te horen, om (korte) gesprekjes te voeren op de fiets of zo gewoon door de dag heen is een cadeautje en een begin. We hopen dus ook dat zijn jaar op Piccolo (we wachten nog steeds op plaatsing) hem die flinke basis kan geven om verder te groeien.

Do what you can, with what you have, where you are.
-Theodore Roosevelt

Ik kan me voorstellen dat dit behoorlijk confronterend voor een ouder kan zijn om te horen dat er een mogelijke verdenking van autisme is. Toch heb ik zelf gemerkt wat de absolute meerwaarde is als je je kleintje op tijd kan helpen. Voor jou als pappa of mamma is het een handvat om jouw kind te helpen, om ook al is het maar een klein beetje, de wereld via zijn of haar ogen te bekijken. Je zult zien dat het moment dat je voorbij de gewenningsfase bent en je het hebt geaccepteerd je leven er alleen rijker van wordt.

*citaten zijn ontleent van de Autismtips op Twitter

De moeilijke blik

We horen heel vaak hoeveel Susannah op haar mamma lijkt, maar als er één ding is dat vaderlief trots heeft geclaimd en wat Susannah van hem heeft, is de befaamde moeilijke blik.

En omdat we het hier vaker hebben over Kevin dan over zijn zusje, een heerlijke picspam! (meer)

Taalspelletjes & gesprekjes

Vorige week hadden we een erg goede sessie bij de logopediste. Normaal gesproken is het een kwartier spelen met de logopediste en een kwartier werken, maar vorige week ging het meeste van de tijd op aan werken aan een oefening. De logopediste vertelde me dat ze nu alleen een spraakachterstand zag bij hem, en we werken hard om zijn mondspieren te trainen en zijn articulatie te verbeteren. Thuis wordt er flink gepraat over van alles en nog wat, en wordt er netjes gevraagd om drinken en eten. De koekjes worden aangevraagd op kleurcodering want je net weer even moet weten, maar we zijn erg tevreden. Maar zijn taalbeheersing is dusdanig dat hij ook de zinnen goed kan construeren. Het is zo fijn om te zien dat dit zijn vruchten afwerpt.

Vandaag hadden we een gesprekje op de fiets. Gisteren heeft een klasgenootje afscheid genomen om naar de basisschool te gaan en daar was hij wel weer mee bezig. Dus toen we langs het complex van de basisscholen in de buurt fietsen zei Kevin: 'Mamma, ik naar de basisschool he?' Ik antwoorde, 'Nee Kevin je gaat naar school. Later als je iets groter bent ga je naar een bijzondere school, want alle bijzondere kindjes gaan naar een bijzondere school.' Het was even stil, maar toen de peuterspeelzaal (omdat het zo'n mond vol is noemen wij het gewoon school) in zicht kwam klonk het tevreden van achterop: 'ik naar school.'

Even later toen ik hem weer ophaalde vroeg ik hem: 'En, hoe was het vandaag?'

Kevin antwoorde prompt: 'Perfect!'
Dus ik vroeg door: 'Echt joh? Wat fijn!'
Kevin: 'Ik heb goed geschoold mamma.'

Nou daar kunnen we het mee doen, ik liet maar achterwege dat het werkwoord hier in een ander context wordt gebruikt, maar het is fijn om te zien dat hij experimenteerd met taal. :)

Onderweg op de fiets bleef meneer in een goed humeur. Normaal gesproken is hij druk bezig met wat er gaat plaats vinden als we thuis komen (vaste routine), maar nu liet hij het bij: 'En nu fijn naar huis mamma. Ik ga een klein huisje met lego bouwen mamma.' En dus geschiedde - na een banaan, een doosje rozijntjes en een glaasje roosvicee te hebben genuttigd, want ook Kevin heeft zijn prioriteiten.

virussen en ja ook vooruitgang

Dat wij een zeer bewogen tijd achter de rug hebben is wel duidelijk. Vorige week deed een zeer naar verkoudheidsvirus zijn intrede in ons huis en nadat eerst mamma en pappa ziek werden is, helaas pindakaas ons meisje niet lekker (dit gecombineerd met het doorbreken van twee kiezen in de bovenkaak...auw!). Wat een gemeen virus, maar goed men zegt dat de lente eraan komt.

Dus hoe is het nu afgelopen met Kevin? We hebben een zeer goede maar tijdelijke oplossing gevonden. Natuurlijk zijn we zeer teleurgesteld in de school die hun besluit en aansluitend hun eigen paniekreactie (dit weten we omdat we meer hebben gehoord dan dat de school ons wilde vertellen) hebben gebaseerd op slechts één schooldag. Opvallend is dat de meeste woede heerst bij diegene die met hem werken buitenshuis en ook ruime ervaring hebben hoe met Kevin te werken en te motiveren (want er is echt niks mis met zijn werkhouding). Wij zijn eerder teleurgesteld dan boos, zeker omdat de school in onze ogen niet hebben waargemaakt van wat ze hadden beloofd. Echter twee fantastische mensen hebben ons geholpen en alles is geregeld: na de voorjaarsvakantie mag Kevin weer terug naar de peuterspeelzaal (vier dagen per week in zijn oude groepen). Kevin is dolblij, maar wat nog leuker is: zijn groepsgenootjes ook! Kevin hebben we dan ook thuisgehouden omdat hij gewoon niks heeft aan 4 schooluren in de week.

Jeugdzorg heeft ons ook geholpen door actief mee te denken en ons enigszins gerust te stellen met betrekking tot de wachtlijsten. Een heeel heeel heel misschien is een plaatsing op Piccolo mogelijk na de meivakantie, bijna zeker na de zomervakantie. En hoera, deze week kregen we het bewijs van inschrijving van Piccolo, we zijn zo blij! En wat daarna dan? Na een jaar Piccolo krijgen we een goed advies welke school het beste bij Kevin past en dat zeker hem zal helpen om te groeien. Dat hij nu al erg voorloopt op zijn leeftijdsgenootjes met betrekking tot rekenmatig inzicht, wiskundig inzicht enz, dat is wel duidelijk nu (zijn mamma heeft die knobbel dus niet).

Thuis gaat het erg goed, natuurlijk is er 'cabin fever' omdat we niet altijd op pad kunnen, maar een kletskont is hij steeds meer. Lekker spelen met lego, samen met mamma een huisje bouwen en zijn zusje die het heerlijk vind om met hem op het kleed te spelen. Deze avond heeft hij zelfs een klein gesprekje aan de telefoon met oma gehad. Toen oma hem vertelde dat hij naar haar toe zou gaan met de trein was het hek van de dam, want Kevin gaat heel graag naar oma toe. Eerst reizen met de bus en trein (deze mamma gaat wel mee hoor, no worries), dan lekker spelen bij iemand die echt ook zoveel van hem houdt... wat wil een kind nog meer? Meer lego ;)

Even diep ademhalen...

en dan weer verder. Na een erg intensieve week waar we niet echt wisten waar we aan toe waren, is gisteren duidelijk geworden dat de basisschool van Kevin een inschattingsfout heeft gemaakt en dat ze hem niet de zorg en aandacht kunnen geven dat hij verdiend. Dat is enorm slikken, want voor ons voelt het dat wij hun dan hebben overschat, geen geweldige combinatie dus.

Kevin's klas is bijna drie keer zo groot als hij gewend is en als gevolg is ons doorgaans teruggetrokken mannetje erg druk wordt en bezorgt hun veel werk. Geheel ongewild is hij een stoorzender geworden. Ons gouden ventje en Viking. Voorlopig gaan we in op hun aanbod om Kevin daar voor 1 uur op een dag naar toe te laten gaan zodat hij wel kan spelen en wat kan eten in de kring. Dit blijft voorlopig zo totdat hij kan instromen op Lindenhout/Piccolo. Niet ideaal en een stap terug voor hem, zeker omdat hij ongeveer 13 uur per week naar de peuterspeelzaal ging. Ik hoop dat Dimence en Jeugdzorg ons verder kan helpen.

Als mamma ben ik enorm verdrietig dat het zo heeft moeten lopen, maar ik ben ook wel opgelucht dat we nu verder kunnen en duidelijkheid hebben. Ik probeer wel de piramide thema's in zijn leven te houden en zal straks boeken halen in de bieb. Thuis kunnen we ook knutselen, plakken en verhaaltjes voorlezen.

Maar ja, wel erg jammer. Het is zoals het is.

Ach, wie zegt dat sprookjes niet bestaan?

Zat ik me net even te bezinnen hoe ik deze week kan samenvatten, ga ik even lekker de Stentor/Deventer dagblad online lezen. Meteen verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht (en dat heb ik de laatste tijd niet vaak als ik de krant online lees):

Sprookjespartij Lijst 10, TON 11

vrijdag 22 januari 2010 | 13:02 | Laatst bijgewerkt op: vrijdag 22 januari 2010 | 15:05


DEVENTER - De Sprookjespartij voor de Blijheid van zwerver Bertus Rietman doet als lijst 10 op 3 maart mee aan de gemeenteraadsverkiezingen.
Loting door het hoofdstembureau heeft dit uitgewezen. Trots op Nederland, de andere nieuwkomer tijdens de komende verkiezingen, kreeg lijst 11 toebedeeld.

Nee, beste lezers, ik hou u niet voor de gek, even wat verder neuzen levert me dit op:

Deventer - Sprookjespartij wil in de gemeenteraad

Gepubliceerd op 20-01-2010

De Sprookjespartij voor de Blijheid van zwerver Bertus Rietman wil door mee te doen aan de gemeenteraads-verkiezingen het debat in Deventer verlevendigen.

Een van zijn programmapunten is de aankoop door de gemeente van een keeper voor voetbalclub GAE. Rietman denkt dat het van maatschappelijk belang is dat de club in de eredivisie komt. De perikelen rond het miljoenen kostende stadskantoor in Deventer, dat leidde tot de val van het college, heeft de nu in Deventer "wonende" Rietman doen besluiten een partij op te richten.

Samen met andere "jongens van de straat" wil hij serieus de politiek veranderen. Volgens de partij moeten rookmelders voortaan verplicht worden in woon- en slaapkamers en moeten de peeskamers in de rosse buurt van Deventer een alarmknop krijgen. In de raad wil hij zijn standpunten verwoorden met gebruik van rappers en dichters. Rietman hoopt op één zetel.

Oh ja ze hebben ook hyves.

Zal ik dit jaar eens een keertje leuk alternatief stemmen?

Je zou het zo niet zeggen...

Maar ons meisje met haar bolle toet zit echt in de onderste regio van de groeicurve. Vandaag waren we een half uur te vroeg op het consultatiebureau en ach, de assistente had wel tijd om haar te wegen. De vorige keer (11 maanden) bleek dat ze maar 48 gram was aangekomen. Logisch aangezien ze een lekker bewegelijke baby is, maar toch. Dit is voor ons geen zorgen om ongerust te zijn want ze eet werkelijk alles. Mamma thee aan het drinken, ik wil ook en dat koekje mam, ik wil ook wel een stukje, dit in combinatie met een handje dat aan jouw hand of arm trekt, of de super lieve 'ben ik niet de liefste blik' die je dan krijgt. Waar het worstelen met Kevin was (achteraf gezien dus een kenmerk van de verbale ontwikkelingsdyspraxie (wat een mooi woord voor scrabble he?)), is Susannah supergemakkelijk. Ze babbelt er heerlijk op los (die, die of etuh, handt, eendt, ingwingggg!!, mamam, dadad). Gisteren toen ze met mamma lekker tv zat te kijken waren we wild aan het spelen met een speelgoed pinguin, voor het eerst benoemde ze het echt met ingwinggg, nou goed genoeg toch?

Ook is ze druk bezig met leren te staan en probeert ze zichzelf op te trekken, dus die rent weg voor dat we het weten....

En? Hoe ging het?

Vandaag was dan de dag, een ochtend meekijken op de basisschool. Kevin wist al halfslaperig wat we gingen doen, dus iets na achten waagden we ons buiten in de sneeuw, op weg naar iets compleet nieuws. Het is wel pittig hoor, voor pappa en mamma, zo ben je nog een kleine ukkepuk en zo loopt mamma met jou naar de basisschool. Samen hebben we eerst de jas opgehangen en het bakje met fruit en drinken in de bak gedaan. Daarna heel even met de juf gesproken, maar zoveel kindjes en ouders wilde dat, dus heeft mamma je lekker rond laten kijken. De tafel met zeer leuk speelgoed was al vol en de jongetjes hadden niet veel zin om te delen. Uiteindelijk ben je aan een tafel gaan zitten om een vormen puzzel te doen en na een kus van mamma ging ze weg.

Dat is wel even slikken, maar snel naar huis want Susannah moest naar het CB (voor de 11 maanden prik omdat deze was uitgesteld vanwege die rare mexicaan). Onderweg naar huis van het CB, lopen mamma en Susannah langs de school en horen veel lawaai uit de klas komen... oh jee. Dan mogen we de knul ophalen, Kevin is met zijn klas buiten en mamma ziet hoe hij graag naar binnen wilt, maar dat de juf daar anders over denkt. Na wat wachten gaan ze naar binnen en dan even later druppelen ze naar buiten toe, Kevin hoorde mamma's stem niet zo goed in alle drukte. Juf Jessica vertelde ons dat ze de hele ochtend de handen vol hebben gehad met onze avonturier die graag het gebouw wilde verkennen. Kijken wij daar raar van op? Niet echt, Kevin is erg erg nieuwsgierig en wil graag weten wat er nog meer is. Een echte waterman ;)

Eenmaal thuis lekker snel een broodje eten en Kevin zit erg vol van alle indrukken met als gevolg dat hij erg druk is. Na een time-out op de gang komt de rust weer terug in dat bolletje en gaan mamma en Kevin samen nog even zitten om te kletsen. Mamma legt Kevin uit dat hij echt in de klas moet blijven omdat anders de juf erg bang wordt als hij zomaar weg loopt. Er zijn veel leuke dingen in de klas en dat wil hij toch ook niet missen? Kevin zegt braaf: in de klas blijven. Of hij dat ook gaat doen, dat zien we op de 19e wel weer... stay tuned!

Such a beautiful day...

Na een drukke week, wist Kevin het afgelopen vrijdag zo goed af te sluiten, en waar de tranen van trots rijkelijk vloeiden. Na vaak te hebben gehoord dat Kevin moeilijk te testen is, heeft hij een toets helemaal uitgezeten en keigoed gewerkt met een e-score. Het valt niet mee apart te worden genomen terwijl je peuterspeelzaalgenootjes leuke dingen doen. Nu kan die score ons gestolen worden, maar gewoon dat wij met minimale voorbereiding door hem te vertellen dat hij een test moest doen... Twee bere trotse ouders hier. Juf Paula straalde gewoon van trots, ook voor haar is het enorm fijn om zo'n vooruitgang te zien. 's Avonds, tijdens het tandenpoetsen vroeg ik hem: en wie is hier de grote kanjer? Kevin wees trots op zich zelf en zei: ik een grote kanjer. En zo is het maar net.

Morgen dus voor het eerst kijken op de openbare Daltonschool Het Roessink, dat is ook wel even slikken voor ons, maar Kevin is er vol van. Naar de basisschool! Dit zijn rare tijden voor ons, onze Kevin gaat een grote stap maken en het lijkt nog alsof het gisteren was, dat hij half doezelend en na een lekker fles melk al knuffelend in je nek in slaap viel. Tranen zijn normaal he? Toch? Waar zijn de tissues!

Ho Ho Ho! *kuch*kuch*kuch*

We rommelen een beetje door de kerstdagen hier, een nare zware verkoudheid wil dit huis maar niet verlaten. We moeten maar eens aandelen Kleenex kopen zo. Maar het is wel Susannah's eerste kerstmis en tja, daar heeft ze wel haar gedachten over....

Natuurlijk ben ik een lieverd!

Kevin speel graag rond de kerstboom en is er dol op om dingen te verhangen of nieuwe dingen erin te hangen.

En ja, veel zin had hij niet, maar hij wilde nog wel even met zijn zusje op de bank zitten.

We wensen iedereen fijne feestdagen toe (zonder ziek te zijn)!

Sinterklaas, wie kent hem niet?

Vorig jaar was Kevin nog niet onder de indruk van het hele Sinterklaas gebeuren, maar dit jaar is het heel anders. Zwarte Pietjes, Sinterklaas, cadeautjes... de intocht op tv en nu ook de peuterspeelzaal versierd...

Nu wordt er ijverig naar de daken 's avonds gekeken, loopt zwarte piet daar al? De eerste liedjes worden ijverig opgepikt en Sinterklaas Bonne Bonne of Sinterklaas Kapoentje is al bijna onder de knie (pas vanavond geleerd!). Vanavond mocht Kevin de schoen zetten, en zelfs tijdens naar bed gaan werd nog even voor de zekerheid uit de volle borst gezongen. Hoort ie het wel? Wie weet...

Mamma's abseilende pietjes zijn erg favoriet en er moet natuurlijk even bij geposeerd worden...